Monica Belucci is de beeldschone Maléna, de mooiste vrouw uit een Siciliaans stadje. Wanneer ze over het plein gaat, kijkt iedereen. De mannen loeren ademloos en de vrouwen roddelen. Maléna is te mooi om waar te zijn en moet dus wel een hoer zijn. Maar niemand weet dat ze haar man, een soldaat die in dienst is, onvoorwaardelijk trouw is. De eigenlijke hoofdrol wordt gespeeld door Renato Amoroso, een schoffie van dertien waarin elke man zich gemakkelijk kan herkennen. Zoals Maléna de beauty is, zo is Renato het ontluikende beast. Maar hij weet dat hij voor haar gewoon een jochie is, dus kansloos. Toch laat hij zich door haar onbereikbaarheid niet uit haar buurt houden. Integendeel, hij gaat haar volgen en bespioneert haar in haar eigen huis.

En zo is Maléna ook een voyeursfilm. Het thema van de hitsige, glurende puber wordt totaal anders uitgewerkt dan in bijvoorbeeld een film als Dekalog 6 (1989) van Krzysztof Kieślowski. Regisseur Giuseppe Tornatore benadert het onderwerp (k)luchtig Italiaans, wat absoluut hilarische scenes oplevert, maar die daardoor niet echt diepte krijgen. Maléna is een film met een herkenbaar en dierbaar onderwerp dat in een te kluchtige vorm gegoten is. Je kunt ‘m alleen al kijken om Monica Belucci maar daarnaast blijven er genoeg vermakelijke en ontroerende scenes over die deze film toch de moeite waard maken.

Mooi portret van een Romeinse familie met de Italiaanse filmdiva Virna Lisi als weduwe en moeder Irene en Luigi Lo Cascio als Claudio. We kennen hem nog uit die andere Italiaanse familiekroniek La Meglio Gioventu waarin hij een jaar later zou spelen. De familie wordt bekeken vanuit het perspectief van het meisje Chiara dat zich voorbereid op haar eerste communie: de mooiste dag van mijn leven.

Het NIKI (Nederlandse kunsthistorisch instituut) in Florence bestaat 50 jaar en viert dat deze zomer met het Olandiamo? Festival. Hoogtepunt van dit festival is een tentoonstelling in het Palazzo Pitti. Italiaanse schilders uit de Renaissance worden hier vergeleken met schilders uit het vijftiende eeuwse Brugge.

Algemeen wordt de Renaissance beschouwd als een ‘uitvinding’ van de vijftiende eeuwse Italiaanse stadstaten. Maar het enorme belang van Vlaamse steden als Gent en vooral Brugge voor de ontwikkeling van de schilderkunst wordt dan volledig over het hoofd gezien. Deze tentoonstelling laat zien dat grote jongens als Ghirlandaio en Raffael behoorlijk schatplichtig zijn geweest aan bijvoorbeeld Jan van Eyck en Hans Memling. De eerste staat overigens aan het begin van de olieverftechniek, waaraan de Vlaamse Primitieven hun verbluffende gedetailleerdheid hebben te danken. Juist dat aspect heeft op de vijftiende eeuwse Italianen enorme indruk gemaakt. Maar er is meer dat de Vlaamse schilders onderscheiden van hun Italiaanse vakbroeders. Raffael liet zich in een van zijn portretten inspireren door Hans Memling en plaatste achter de geportretteerde een minitieus geschilderd landschap.

firenze2008.it | Palazzo Pitti | Palazzo Pitti virtuele tour