Ik heb ze altijd met elkaar verward. Want allebei in Amsterdam geboren, in Brussel gewoond, geschilderd in o.a. Veenendaal en als enige coloristen van de Haagse School, haal je ze gemakkelijk door elkaar. Daar komt nog bij dat Paul Gabriël, toen het met schilderen maar niet wilde vlotten (De Prins der Landschapsschilders B.C.Koekoek bij wie hij in Kleve schilderlessen volgde, zei dat er geen schilder in hem school), in Brussel bij de zes jaar oudere Willem Roelofs in de leer ging. Hier kreeg hij het schilderen echt in zijn vingers. Paul Gabriël was net als Willem Roelofs een echte colorist en in tegenstelling tot andere schilders van de Haagse School zag hij in het Nederlandse landschap meer dan alleen maar gekleurde grijzen.
Paul Gabriël in een brief aan A.C. Loffelt, 29 mei 1901
Bron: schilderijen1850-1950.com
Roelofs en Gabriël hebben allebei in Veenendaal geschilderd. Ze werkten in de jaren vijftig van de 19e eeuw in Oosterbeek, waar rond die tijd veel schilders verbleven. Vanuit Oosterbeek werden vaak uitstapjes ondernomen en zo ontdekte Roelofs en Gabriël het turfdorp aan de Grift. Ze schilderden o.a. aan het Benedeneind dat sterk aan Giethoorn doet denken. Ik stel me voor dat mijn betovergrootvader, die toen aan het Benedeneind gewoond moet hebben, de schilders wel eens in zijn boerderijtje heeft uitgenodigd en een kom room (glas melk) voor ze heeft ingeschonken. Maar waarschijnlijk was daar geen sprake van. De schilders waren stadse jongens en leefden in een wereld die voor de vrome boeren goddeloos en bedreigend moet zijn geweest.
Willem Roelofs over zijn schilderijen
Evagrios heeft 
1. Wanneer je het welriekende reukwerk wilt bereiden, bestaande uit doorzichtige wierook, kaneel, kruidnagel en hars, meng ze dan naar gelijk gewicht volgens de wet (Exodus 30: 34). Zij zijn de vier deugden. Want als zij volledig zijn en onderling gelijk, zal het verstand niet verraden worden.
Gisterenmiddag was ik met Mojo aan het wandelen in het bos en passeerde het monument van Clément van Maasdijk op de Warnsbornse hei. Het markeert de plek waar 96 jaar geleden op 27 augustus het eerste Nederlandse slachtoffer in de luchtvaart viel.
Een bronzen borstbeeld van Clément van Maasdijk van de beeldhouwer August Falise, stond jarenlang naast het oude schoolgebouw bij het station van Arnhem (Sonsbeekzijde) waar ik van 1996 tot 1999 mijn atelier had. Zijn naam was mij dus welbekend. Na de sloop van het gebouw in 2001 en herinrichting van de publieke ruimte, is het borstbeeld verplaatst naar Schaarsbergen.
is op 9 augustus 1885 te ‘s-Gravenhage geboren. Hij volgt een studie aan de machinistenschool in Amsterdam, waarna hij praktijk opdoet in machinefabrieken in Duitsland. Tijdens een korte periode in de automobielbranche ziet hij in Den Haag Lefèbvre vliegen, en hij krijgt de vliegkoorts. Na een bezoek aan de internationale luchtvaarttentoonstelling in Frankfurt gaat hij naar Pau, waar hij eerst lest op Wright, maar al spoedig overstapt op Blériot. In augustus 1909 koopt hij een Blériot-XI met Anzani-motor, die hij kort daarna voorziet van een zwaardere motor. Op 21 april 1910, krijgt hij een ongeluk, waarna zijn Blériot „total loss„ wordt verklaard. Hijzelf mankeert niets. Voor 15.000 gulden koopt hij vervolgens een Sommer-tweedekker (biplan), waarmee hij enige vluchten maakt te Mourmelon. Op 22 juni 1910 wordt zijn brevet, nr. 130 van de Aero Club de France, uitgeschreven en hij biedt zich aan voor het geven van vliegdemonstraties. Na demonstraties in Heerenveen en Den Haag vindt Van Maasdijk, tijdens een proefvlucht bij Arnhem, op 27 augustus 1910 de dood. Op 30 augustus 1910 wordt de vliegenier op de begraafplaats Moscowa te Arnhem ter aarde besteld.
