precies 40 jaar geleden probeerde Time de hippieziel te doorgronden
Time van 7 juli 1967
Last week the hippies were in full flower. In New York City, they brought their tambourines and guitars to the aid of dog owners protesting the leash laws in Greenwich Village’s Washington Square Park, chanting “What is dog spelled backward?” Other New York hippies raised $2,100 for a bail fund to rescue “busted” (arrested) buddies. At California’s Seal Beach, 2,500 devotees gathered for a sunny “love-in” that throbbed to the rhythm of trash-can drums and random flutes. In Dallas, 100 “flower children” gathered in Stone Place Mall, the public hippiedrome, to protest an ordinance that would prohibit gatherings there. A dozen hippies paraded barefoot through the White House, then promised to return for a July 4 “smoke-in” to lobby for legalized marijuana.
Elephant Bells. San Francisco’s Haight-Ashbury district – throbbing three-eighths of a far-from-square-mile – is the vibrant epicenter of the hippie movement. Fog sweeps past the gingerbread houses of “The Hashbury,” shrouding the shapes of hirsute, shoeless hippies huddled in doorways, smoking pot, “rapping” (achieving rapport with random talk), or banging beer cans in time to ubiquitous jukebox rhythms. The tinkle of Indian elephant bells echoes from passing “seekers”; along the Panhandle of Golden Gate Park, hollow-cheeked flower children queue up for a plateful of stew, dispensed from the busy buses of the Diggers, a band of hippie do-gooders. Last week the sidewalks and doorways were filling with new arrivals – hippies and would-be hippies with suitcases and sleeping bags, just off the bus and looking for a place to “crash” (sleep). Wise hippies wrap themselves in scrapes against the San Francisco chill, or else wear old Army or Navy foul-weather jackets and sturdy boots. One way to identify the new arrivals is by their mod clothes: carefully tailored corduroy pants, hip-snug military jackets, snap-brimmed hats like those worn by Australian soldiers (also known as Diggers).
Bron: coverstory Times Magazine 7 July 1967
Elephant Bells. San Francisco’s Haight-Ashbury district – throbbing three-eighths of a far-from-square-mile – is the vibrant epicenter of the hippie movement. Fog sweeps past the gingerbread houses of “The Hashbury,” shrouding the shapes of hirsute, shoeless hippies huddled in doorways, smoking pot, “rapping” (achieving rapport with random talk), or banging beer cans in time to ubiquitous jukebox rhythms. The tinkle of Indian elephant bells echoes from passing “seekers”; along the Panhandle of Golden Gate Park, hollow-cheeked flower children queue up for a plateful of stew, dispensed from the busy buses of the Diggers, a band of hippie do-gooders. Last week the sidewalks and doorways were filling with new arrivals – hippies and would-be hippies with suitcases and sleeping bags, just off the bus and looking for a place to “crash” (sleep). Wise hippies wrap themselves in scrapes against the San Francisco chill, or else wear old Army or Navy foul-weather jackets and sturdy boots. One way to identify the new arrivals is by their mod clothes: carefully tailored corduroy pants, hip-snug military jackets, snap-brimmed hats like those worn by Australian soldiers (also known as Diggers).
Bron: coverstory Times Magazine 7 July 1967
Frida Kahlo wordt geboren in 1907 en wordt reeds in 1913 op zesjarige leeftijd getroffen door kinderverlamming aan haar linkerbeen. Dit is de bron van een aantal complexen die ze haar hele leven zal meedragen. Het enige naakt van haar, is geschilderd door haar echtgenoot Diego Rivera in 1930 zittend op een stoel, haar magere been onder het andere, zodat haar handicap niet opvalt.
Op 21 augustus 1929 huwt ze met Diego Rivera. De ex-vrouw van Rivera, Lupe Marin, komt een scène maken op het trouwfeest. Christina, zus van Frida, bekent in de zomer van 1934 dat ze een verhouding heeft met Diego Rivera. Frida verlaat daarop Diego. Een jarenlange oorlog tussen beiden speelt zich af tot ze uiteindelijk realiseren dat ze niet zonder elkaar kunnen. Op 8 december 1940 hertrouwen ze. Hun eigenaardig huwelijkscontract stipuleert dat Frida geen seksuele omgang meer hoeft te hebben met haar man.
speelde als jong meisje al in een paar films, totdat ze in de Tsjechische film Extase (1933) door Hollywood werd opgemerkt. Het was overigens niet zo vreemd dat deze film in Amerika was opgevallen, want Hedy Lamarr heeft met Extase de eerste ‘naaktscene’ uit de filmgeschiedenis op haar naam staan. Al is dat misschien een groot woord, je ziet haar gewoon even bloot van voren, dat is alles, maar in die tijd bracht dat op het witte doek een enorme opschudding teweeg. 
ex-man zelfmoord pleegt, weigert ze met haar minnaar mee te gaan. Deze film, met in de hoofdrol Hedwig Kiesler, zorgde voor opschudding door de (voor die tijd) gewaagde erotische scènes met beelden van frontaal vrouwelijk naakt. Het puriteinse Amerika censureerde de produktie zoals het bijna overal het geval was. (…) Extase werd gedraaid op locaties met prachtige landschappen en is een film vol lyrische schoonheid en gestileerde erotiek.
enkele films die tijdens het retrospectief te zien zullen zijn:
