De negatieve visie van cultuurpessimisten, anti-globalisten en zelfs van moslimfundamentalisten op de Westerse kapitalisitische maatschappij lijkt vaak gegrond, omdat wordt uitgegaan van ‘juiste’ veronderstellingen. Henk Berg, die German Studies doceert aan de universiteit van Sheffield maakt in een essay dat verscheen in de weekendbijlage Letter & Geest in dagblad Trouw van 2 augustus j.l. vijf misvattingen onschadelijk. Ik vind dat bevrijdend omdat ik mijzelf erop betrap hoe gemakkelijk ik soms gevangen zit in de mantra van ‘het verdorven Westen’. Een radicaal alternatief in de vorm van een maatschappelijk en/of religieuze omwenteling kan dan noodzakelijk lijken. Henk de Berg refereert aan de filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) die tweehonderd jaar geleden de bevrijdingstheologen al voorhield: de hemel al op aarde willen bezitten, is onder water vuur willen maken. Maatschappelijke verbeteringen kunnen zich beter voltrekken binnen smalle marges van de liberale democratie, want de geschiedenis leert ons dat met radicale voornemens de weg naar de hel op aarde geplaveid is.

Net als Betrayal is Closer een toneelachtige film over het thema overspel. In plaats van de minimale rolverdeling (drie personen, zoals in Betrayal) worden in Closer beide koppels ten tonele gevoerd. De vier hoofdrollen worden gespeeld door Jude Law, Natalie Portman, Clive Owen en Julia Roberts. De dialogen zijn scherp, geestig en gaan vaak in een rap tempo. Zo ad rem kun je alleen maar zijn als je gesouffleerd wordt door de Engelse toneelschrijver Patrick Marber die tekende voor het scenario.

„Closer„ begon als een toneelstuk, geschreven door scenarist Patrick Marber, en dat valt eraan te merken: we krijgen een serie duidelijk afgebakende scènes, die zich telkens afspelen tussen twee van de vier hoofdpersonen en die in wezen bestaan uit lange, soms briljant geschreven dialogen. Filmdialoog is een eigenaardig beestje: gewoonlijk worden de teksten enkel aangewend om informatie mee te delen. Wat de personages zeggen moet bondig en duidelijk zijn – maar zeer weinig conversaties in films duren langer dan hooguit twee of drie minuten. In „Closer„ daarentegen, krijgen de dialogen tien tot vijftien minuten om zich te ontwikkelen. In plaats van een dialoog krijg je een gesprek dat zich op een natuurlijke manier kan ontplooien. Dit zijn mensen die iets te zeggen hebben, en welbespraakt genoeg zijn om het uit te drukken: we krijgen fantastische regels tekst zoals: „I don„t stalk people. I lurk„, en: „You know what a heart looks like? Like a fist of blood!„ De meeste films tegenwoordig lopen vol met personages die niets te melden hebben en niet zouden weten welke woorden ze moesten gebruiken indien dat wel het geval was (al eens gelet op de dialogen in pakweg „National Treasure„?). De teksten in „Closer„ zijn wel gestileerd (de meeste mensen in de echte wereld zijn zo rad van tong niet), maar ze klinken haast muzikaal door de kracht van hun intelligentie.
 
Bron: digg.be

Closer [ official site ] | Closer [ moviemeter.nl ] | Closer [ imdb.com ]

Vorig jaar keek ik met Michaela naar Microcosmos, Le Peuple de l„Herbe (1996), een wonderbaarlijke natuurfilm over de wereld van insecten. Het was een openbaring om te zien welke vreemde, mooie, lieve en wrede wereld zich in het alledaagse van een grasmat verborgen houdt. Dat gevoel een andere wereld te betreden, kreeg ik ook weer bij die andere Franse natuurfilm Le Peuple Migrateur. Vier jaar lang volgden verschillende cameraploegen op zeven continenten de trek van ganzen en andere trekvogels. Door uitgekiende technieken met de camera bevestigd aan allerlei soorten vliegtuig, is het mogelijk geworden door te dringen in het leven van de trekvogels. Het wat theatrale commentaar bij deze documentaire spreekt over ‘een herschepping van de vogel’ en de makers lijken zich ervan bewust dat deze film meer artistiek dan wetenschappelijk gehalte heeft. Meestal vind ik het vanzelfsprekend dat de camera een alziend oog is, maar als ik mij realiseer dat de camera ook een ‘lichaam’ is en verbonden met een cameraman die in deze wereld meebeweegt, dan blijkt deze documentaire een reusachtige prestatie waarvan de eindeloze creditlist aan het einde van deze film ook getuigt.

Le Peuple Migrateur [ en.wikipedia.org/wiki ]