Maandagavond werd ik verrast door een film met Louis Funes van een halve eeuw oud. Geen geweldige film, maar voor mij toch het kijken waard vanwege de zwart-witfotografie. Als je het scenario buiten beschouwing laat en alleen naar het tijdsbeeld en de locatie kijkt, dan is Carambolages (1963) een soort kruising tussen Ascenseur pour l’ échafaud (1958) en Playtime (1967). Concreet betekent dat een kantooromgeving met mahoniehouten en natuurstenen wanden, gatenplanten tot aan de schrootjes met ingebouwde spotlights, en minimalistische meubels.
Dat dit tijdsbeeld mij zo aanspreekt zal psychologisch wel te verklaren zijn vanuit het gegeven dat ik in 1963 geboren ben. Carambolages kwam in Frankrijk uit op de dag vóór mijn geboorte. Het is dus de nestgeur: een ingetogen modernisme zonder de psychedelische barok van na 1966. De seksuele revolutie was zichtbaar in aantocht. De jonge meiden op kantoor wilden met hun poezenkapsels en Cleopatra-ogen allemaal Angelique of BB heten. In Carambolages speelt overigens een Bardot-kloon mee: Sophie Daumier.
