orthodoxasten.nl

Nuovomondo van Emanuele Crialese wordt nog wel eens vergeleken met Kaos (1984) van de gebroeders Taviani, een film die zich ook op Sicilië afspeelt aan het begin van de twintigste eeuw. Het realisme dat in Italië een lange traditie kent, lijkt wel op Sicilië geboren. Het droge, zinderende landschap, de lange stilten en de vulkaanuitbarsting van scheldwoorden, de blik op oneindig, de vuile voeten en de traagheid. Het zijn allemaal elementen die we van Caravaggio tot aan Il vangelo secondo Matteo van Pasolini en de westerns van Sergio Leone tegenkomen.

Nuovomondo gaat over een episode uit de Siciliaanse geschiedenis waarin een groot deel van de verarmde bevolking emigreerde naar Amerika. We volgen de familie Mancuso. In poëtische en vaak trage beelden schildert Crialese hoe het leven honderd jaar geleden op Sicilië was. De bevolking is straatarm, op het platteland is geen toekomst meer en het bijgeloof is er springlevend.

Wanneer er van een geëmigreerd familielid een ansichtkaart uit het verre Amerika komt met daarop een boer naast een gigantische vrucht, gelooft men dat Amerika het Land van Cocagne is, een land van overvloed, van melk en honing. Kortom: het Beloofde Land. Dat wordt mooi verbeeld in de dagdromen van Salvatore Mancuso. Hij ziet kinderen met reusachtige appels en winterpenen sjouwen terwijl hij zelf tot aan zijn schouders in de melk staat.

De realiteit is uiteraard anders. Aangekomen op Ellis Island in de baai van New York, na een claustrofobische zeereis, blijkt Amerika minder zonnig te zijn dan op Siciliëwas voorgesteld. De meeste emigranten uit Siciliëhebben geen geld om naar Californië door te reizen en verpauperen in de slums van de grote steden in het Oosten.

Nuovomondo – Golden Door [imdb.com ]

Eind jaren vijftig brak niet alleen de rock ‘n roll door, maar ook de easy listening. Meestal ging het daarbij om “onsterfelijke melodieën” of bekende muziek uit musicals en films. Het waren licht-klassieke arrangementen vaak met veel blazers. In Europa vlogen langspelers van Mantovani, Bert Kaempfert en James Last de deur van de platenwinkel uit. En in de Verenigde Staten platen van Ferrante & Teicher. Ferrante & Teicher? Hier heeft dit pianoduo nooit echt naam gemaakt. Of er moet nog een film over de heren gemaakt worden, zoals dit jaar met Liberace gebeurd is.

Ik ontdekte het duo door de film The Apartment (1960) van Billy Wilder. De score is gecomponeerd door Adolph Deutsch. Het is rijk georkestreerde filmmuziek met hier en daar zwijmelarrangementen voor strijkers zoals tot 1960 nog gebruikelijk was in een romantische komedie. De film kwam in de zomer van 1960 uit maar speelt zich af rond kerst 1959. Eigenlijk is het dus een kerstfilm. De langspeler van Ferrante and Teicher zal met kerst 1960 in Amerika onder heel wat kerstbomen hebben gelegen.

Ferrante & Teicher [ en.wikipedia.org ]