Maandelijks archief: oktober 2015

ver(d/w)rongen werkelijkheid

zaterdagavond gezien op NPO2: Nieuwsuur in Noord-Korea
vanavond het tweede en laatste deel op NPO2 in Nieuwsuur

Met stijgende verbazing heb ik gisterenavond naar de reportage Nieuwsuur in Noord-Korea van Marieke de Vries en Ellen Brans zitten kijken. Toezichthouders hebben de schaduwzijden van hun “voorbeeldige land” angstvallig buiten beeld gehouden. Zien we dan wel wat van het echte Noord-Korea? Soms zien we aan een rand van het beeld hoe de verdrongen werkelijkheid eruit ziet. En bij de meeste propagandabeelden van zwemparadijzen, kinderoptredens en de flanerende elite op de boulevards langs de Taedong, kunnen we alleen maar vermoeden hoe de achterkant eruitziet: strafkampen, schrijnende armoede, angst.

Nieuwsuur in Noord-Korea
Uniek tweeluik op 3 & 4 oktober 2015, NPO2

Communisme heet atheïstisch te zijn, maar omdat in Noord-Korea Kim Jong-un een goddelijke status heeft, is het communisme hier een religie rond “de Briljante Kameraad”. Verafgoding van leiders is zo oud als de wereld: maak duidelijk dat de leider een goddelijke status heeft, bouw daar een cultus omheen en doe af en toe iets leuks voor het volk. Laat vooral ook zien dat er niet met je te spotten valt. De farao’s, de romeinse keizers, sommige pausen, Mohammed, Lodewijk XIV en Stalin gingen de Grote Leider voor.

Maak duidelijk dat de leider een goddelijke status heeft, bouw daar een cultus omheen en doe af en toe iets leuks voor het volk. Laat vooral ook zien dat er niet met je te spotten valt.

Als in de reportage een vierjarig jongetje gevraagd wordt hoe zijn vader heet, antwoordt hij vastberaden en blij: “Mijn vader is de Grote Leider Kim Jong-un.” En op de vraag wie zijn moeder is: “Mijn moeder is de boezem van de Partij!” In Noord-Korea is de staat een kerk geworden. Christenen worden gezien als landverraders en worden daarom vervolgd. Hopelijk laat tweede deel van de reportage iets over het christendom in Noord-Korea zien.

Er zijn vier showkerken in de hoofdstad Pyongyang. Om toeristen te overtuigen dat er wel degelijk godsdienstvrijheid in het land zou zijn. Er zijn twee protestantse kerken, één katholieke kerk en één orthodoxe kerk in Pyongyang. Noord-Koreaanse kerkgangers worden door de staat geselecteerd.
 
Wie betrapt wordt bij het beoefenen van religieuze activiteiten of in het bezit van religieuze materialen, wordt gestraft. De straffen variëren: sommigen worden opgesloten in de strafkampen of gemarteld tot ze dood zijn, anderen worden publiekelijk geëxecuteerd.
 
Het is bekend dat christenen het ergst gemarteld worden in de strafkampen. Ze mogen niet naar de hemel kijken en worden voortdurend uitgescholden en geslagen. Ze worden bestempeld als krankzinnig. Alleen door een wonder kan een christen levend uit een strafkamp komen. Als ze ontsnappen aan openbare executie, bezwijken ze uiteindelijk aan verhongering, uitputting door harde arbeid en/of blootstelling aan ziektes, slechte hygiëne, gebrek aan medische zorg en door gebrek aan goede kleding.
 
Bron: opendoors.nl

Wat is er aan de hand in Noord-Korea? [ opendoors.nl ]

Rococo in Engeland

rococo style guide van het Victoria & Albert Museum

Toen ik twaalf jaar geleden voor het laatst in Londen was, bezocht ik het Victoria & Albert Museum. Dit museum herbergt een reusachtige collectie kunstwerken en kunstnijverheid. Ik volgde de route van de Engelse geschiedenis. De Engelsen delen hun nationale geschiedenis in volgens de regeerperioden van dynastieën. Tudor (1485-1603), Stuart (1603-1714), Georgian (1714-1837), Victiorian (1837-1901) en Edwardian (1901-1914). Vaak worden deze nog onderverdeeld. Bekend is de Regency (1811-1820), de periode dat George IV regent was van zijn vader George III. Op de afdeling Engelse geschiedenis van het Victoria & Albert Museum zijn de zalen gerangschikt in deze opeenvolgende perioden.

V&A Museum Rococo
Victoria & Albert Museum in Londen

De Georgian Era boeit mij op dit moment het meest. Deze begon met het einde van de Spaanse Successie Oorlog (1701-1713) die afgesloten werd met de Vrede van Utrecht (1713) en de Vrede van Rastatt (1714). De periode eindigde in 1837 met de dood van William IV. Engeland werd in deze tijd de machtigste handelsnatie in de wereld en bouwde het grootste koloniale rijk uit de geschiedenis op: The British Empire.

Dit enorme succes was mede te danken aan een sterk parlement en een relatief zwak koningschap. De liberale burgerij kon zich daardoor vrijer ontplooien, in tegenstelling tot een land als Frankrijk dat onder de absolute macht van de koning langer vasthield aan het mercantilisme en daardoor haar internationale handelspositie tekort deed. In de achttiende eeuw bleek de vrijhandel het meest succesvolle handelssysteem zodat Engeland als kapitalistische handelsnatie kon uitgroeien tot het machtigste land ter wereld.

V&A Museum Rococo
Rococo in het Victoria & Albert Museum

Een stijlperiode die samenviel met de Georgian Era, was het rococo dat tussen 1730 en 1770 in Frankrijk en in de katholieke delen van Duitsland de heersende stijl was. Rococo had zich ontwikkeld vanuit de barok en was een uitdrukking van het aristocratische levensgevoel. Het paste eigenlijk niet zo goed bij Engeland, dat zich met haar liberale maatschappij onderscheidde van de dominante Franse hofcultuur. Toch oefende het rococo invloed uit in Engeland, bijvoorbeeld op de portretten van Thomas Gainsborough.

Although the Rococo movement never got a foothold on British soil, English artists still felt its influence like a fresh breeze from across the English Channel. Without becoming flamboyant, a new, lighter look infused English art. The two leading British painters of the period, Thomas Gainsborough and Joshua Reynolds, were both influenced by French Rococo artist Jean-Antoine Watteau as well as Italian Renaissance and Baroque artists and Dutch and Flemish painting. The third great 18th-century British painter was William Hogarth.
 
Bron: The Rococo Influence in British Art [ dummies.com ]

rococo style guide [ vam.ac.uk ]

hemel op aarde

Giambattista Tiepolo in Scuola Grande dei Carmini

De virtuoze frescoschilder Giambattista Tiepolo (1696-1770) wordt vaak gezien als de laatste grote Venetiaanse schilder. In zijn grootse en kleurrijke uitbundigheid is hij de erfgenaam van de grote Venetianen uit de 16e eeuw. In de theatrale mis en scene van Tiepolo echoot vooral het werk van Paolo Veronese na. Voordat Tiepolo in 1750 naar Würzburg vertrok om daar voor een fortuin het paleis van de prins-bisschop te decoreren, was hij in zijn vaderstad al een beroemdheid. Een van de hoogtepunten in zijn Venetiaanse werk zijn de plafondschilderingen in de Scuola Grande dei Carmini uit de jaren 1740–1747.

Tiepolo
Tiepolo in Scuola Grande dei Carmini

Het rococo hield van theatrale effecten waarbij het plafond met een lichte en kleurrijke schildering “opengebroken” werd, zodat het leek alsof je rechtstreeks de hemel in kon kijken. De hemel was een verlengstuk van de aarde geworden. De Moeder Gods is bij Tiepolo een ongenaakbare Grand Dame, de engelen zijn beeldschoon, de kleuren helder en opgewekt. Het is om de vingers bij af te likken. De geestelijke beleving van de hemel wordt hier geblokkeerd door het oogstrelende en spectaculaire.

Dergelijke voorstellingen ontsprongen aan de fantasie van de eerste en tweede stand en stonden veraf van de realiteit van de rest van het volk. Het is niet verwonderlijk dat de hemel van het rococo na de Franse Revolutie in scherven op aarde zou liggen. Men liet zich niet meer bedwelmen door de eye candy van een aardse hemel. In de negentiende eeuw zou de seculiere utopie de opvolger worden van het hemelse perspectief, dat zich bij Tiepolo nog één keer theatraal openbaart.

Tiepolo
Tiepolo in Scuola Grande dei Carmini
In de negentiende eeuw zou de seculiere utopie de opvolger worden van het hemelse perspectief, dat zich bij Tiepolo nog één keer theatraal openbaart.

Scuola Grande dei Carmini [ scuolagrandecarmini.it ]