In het voorjaar van 1979 was het filmpje van The Wild Places in toppop te zien en nu is het dankzij youtube permanent te bekijken in ons collectieve geheugen (helaas wel in ‘smalbeeld’). Tegenwoordig is het niets nieuws meer, maar toen was het heel iets anders dan de disco die we toen bij toppop gewend waren. Je ziet daarin een lange bleke figuur en katachtige dame die wulps om en tussen zijn benen kronkelt, beiden in dampen gehuld en van onderaf belicht. Duncan Browne zingt hier over die broeierige, gevaarlijke plekken die je in het stadse nachtleven kunt tegenkomen en waar je niets en niemand kunt vertrouwen. En zeker niet het type vrouwen dat wulps aan je kleeft om intussen je broekzakken leeg te vissen. Maar op mij als vijftienjarige had deze biotoop nog de onweerstaanbare aantrekkingskracht die bij het échte leven hoort.

The wild places
And oh, oh, take me to the wild places
And let me show you what the night is for
„Cos I don„t wanna dream
I wanna set the wheels in motion
I don„t wanna see your eyes across a dancin„ floor

yesterday once more, alle posts

Gisteren draaide ik de audiocassette die ik op 31 mei 1979 had opgenomen en werd weer even die 16-jarige. Was ik nou verliefd op Blondie? Ik weet het niet meer zo goed… Het zal wel, want anders dan de andere jongens was ik als puber eigenlijk niet.

De zestienjarigen van nu hebben allemaal hun eigen mobiele telefoon en hoeven niet meer via het ouderlijk huis te bellen. Maar aan een vast toestel kon je tenminste nog hangen, letterlijk, met het snoer om je nek.

Hanging on the telephone

I’m in the phone booth, it’s the one across the hall
If you don’t answer, I’ll just ring it off the wall
I know he’s there, but I just had to call
Don’t leave me hanging on the telephone (2x)
I heard your mother now she’s going out the door
Did she go to work or just go to the store
All those things she said, I told you to ignore
Oh why can’t we talk again (3x)
Don’t leave me hanging on the telephone (2x)

It’s good to hear your voice, you know it’s been so long
If I don’t get your call then everything goes wrong
I want to tell you something you’ve known all along
Don’t leave me hanging on the telephone

I had to interrupt and stop this conversation
Your voice across the line gives me a strange sensation
I’d like to talk when I can show you my affection
Oh I can’t control myself (3x)
Don’t leave me hanging on the telephone

Hang up and run to me
Whoah, hang up and run to me (3x)
Whoah oh oh oh run to me

lyrics by Jack Lee

bekijk de clip van Hanging on the telephone uit 1979 | yesterday once more, alle posts

Vorige jaar schreef ik hier iets over Down with love, een film die zich afspeelt rond een uitgever in het Amerika van de vroege jaren zestig. Er is daarbij van alles uit de kast gehaald om alle clichébeelden uit die tijd weer op te roepen. De serie Mad Men die vanavond op Nederland 2 van start gaat, speelt in diezelfde jaren af maar dan op een reclamebureau. Net als in down with love wordt het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig tot in de kleinste details gereconstrueerd, maar dan wel op een realistische manier. Voor de rekwisieten die in de serie gebruikt worden, zijn de vlooienmarkten afgestruind voor originele kantoormeubelen, telefoons en typmachines. Daarbij is gelet op een realistische reconstructie van het tijdsbeeld. Lang niet al het meubilair aan het begin van de jaren zestig was gloednieuw , het meeste stamde ergens uit de jaren veertig. En dat geldt zeker ook voor het wagenpark. Let maar eens in een willekeurige film uit de jaren vijftig op de straatbeelden en je zult zien dat er nog modellen uit de jaren dertig rondrijden. De huidige tijd absorbeert alle voorgaande tijd. Wanneer het omgekeerde het geval is, spreken we van een anachronisme.

De grafische vormgever Mark Simonson gaat op zijn blog marksimonson.com uitvoerig in op de grafische ontwerpen die in de serie getoond worden. Ondanks de precisie waarmee het tijdsbeeld in Mad Men gereconstrueerd is, komt hij een typografisch anachronisme tegen. Zo dateert de Lucida Handwritying die in de titelsequentie wordt gebruikt, uit 1992. Het zal de gemiddelde kijker ontgaan, maar grafische ontwerpers die de serie volgen (en dat zullen er heel wat zijn), zal het zeker opvallen.

Op de website panopticist.com wordt een andere grafisch anachronisme blootgelegd: in de aftiteling van Mad Men komen we de Arial tegen. De Arial is in 1982 ontworpen in opdracht van Monotype. Bekendheid kreeg het font vooral als hét alternatief voor de Helvetica (1957) dat Microsoft als systeemfont voor Windows is gaan gebruiken om daarmee vele tientallen miljoenen aan licenties te ontwijken.

Set in New York City, Mad Men begins in the early 1960s at the fictional Sterling Cooper advertising agency on New York City’s Madison Avenue. The show centers on Don Draper (Jon Hamm), a high-level advertising creative director, and the people in his life in and out of the office. It also depicts the changing social mores of 1960s America.
Bron: [ en.wikipedia.org ]

marksimonson.com | panopticist.com