nostalgische hardware

met Michaela gezien: Robots (2005)

Rodney Copperbottom<aSinds de allereerste volledige computeranimatiefilm Toy Story in 1995 verscheen , is het hard gegaan met CGI (Computer Generated Images) animatie. Niet alleen kwam er een vervolg op Toy Story (en Toy Story 3 komt volgend jaar uit), ook Shrek (2001) en Ice Age (2002) werden hits die een vervolg zouden krijgen. Monsters Inc. (2001) was eenmalig maar wel ontzettend leuk.

Gisterenavond keken we naar Robots (2005) van Blue Sky Studios. Het verhaal is nogal afgezaagd en dient meer als kapstok voor verbluffende animaties. Maar Robots is wéll een heel kleurige animatiefilm met een behoorlijke ‘grapdichtheid’. Hoofdfiguur Rodney Copperbottom is gespoten in een nostalgische jaren vijftig kleurcombinatie: groenblauw en beige met verchroomde strips en hier en daar een versleten randje. Hardware als eyecandy, maar wéll allemaal gefabriekt met de onvermijdelijke software.

Rodney Copperbottom is een jonge robot die is opgegroeid in relatieve armoede – zijn vader is een afwasser, zijn moeder een zorgzame huismachine, en zijn hele leven lang heeft Rodney het moeten stellen met de afdankertjes en reserve-onderdelen van anderen. Rodney’s grote held is Bigweld, dé grote meneer van Robot City, die een bedrijf leidt waar nieuwe machines worden ontwikkeld en onderdelen worden aangemaakt om de oude te herstellen. Zijn staat deur altijd open voor uitvinders met briljante ideeën. Rodney, zelf een aspirant-uitvinder, besluit om naar Robot City te reizen om Bigweld op te zoeken en hem zijn ontwerpen te verkopen, maar wanneer hij daar aankomt, blijkt het bedrijf te zijn overgenomen door de hebzuchtige, Gordon Gekko-achtige robot Ratchet . Ratchet is niet geïnteresseerd in het ontwerpen van nieuwe dingen, zoals zijn voorganger, en ook reserve-onderdelen wil hij niet meer maken – alle robots in het land zullen verplicht zijn om prijzige upgrades van hem te kopen. Samen met enkele andere oude, versleten robots, die door Ratchets zakenstrategie zichzelf plots niet meer kunnen oplappen, besluit Rodney in opstand te komen tegen de harteloze zakenman.
Robots
enkele characters uit Robots
U ziet: dit is een film met een boodschap. De manier waarop Ratchet alle robots ten lande verplicht om zijn overbodige rommel te kopen, is een nauwelijks verholen verwijzing naar Bill Gates en diens eindeloze – en waardeloze – updates van z„n Windowsapplicaties. Voor een gedeelte gaat „Robots„ over de minder aangename kanten van big business: het maakt niet uit wát je op de markt gooit, als het maar duur is en als het maar verkoopt. En als je twijfelt of het wel zal verkopen, dan manipuleer je de markt zodanig dat de mensen geen keuze meer hebben.
 
Bron: Dennis van Dessel op digg.be
wat mij betreft het hoogtepunt uit de film:
Robots dansen op Boney M

robotsdvd.com | blueskystudios.com | Robots [ links ]

rauwstedelijk

schilderijen van Tjebbe Beekman
GEM Museum voor actuele kunst, Den Haag t/m 15 maart

Tjebbe Beekman‘s schilderijen zijn hot. In het GEM Museum voor actuele kunst in Den Haag heeft hij nu een overzichtstentoonstelling die ik nog hoop te gaan zien. Zijn schilderijen dringen onmiddellijk herinneringen aan mij op van vijfentwintig jaar geleden, toen ik voor het eerst in het Stedelijk Museum het doek Innenraum (1981) van Anselm Kiefer zag. We zaten in de eerste helft van de jaren tachtig gevangen in een doemdenken en de monumentale, troosteloze en vervallen doeken van Kiefer vormden een spiegel waarin we niet alleen onze bedreigde wereld konden zien, maar ook al een vooruitblik hadden op een wereld ‘na de bom’. Innenraum was een voorstelling van de Neue Reichskanzlei van Albert Speer in Berlijn die in april 1945 door de Russische artillerie aan flarden was geschoten. Vijfentwintig jaar later lijken we met de kredietcrisis en de zorg om het klimaat weer collectief te gaan somberen.

Tjebbe Beekman, Stock
Tjebbe Beekman, Stock

Bovenstaand schilderij is een interpretatie van het interieur van de beurs op Wallstreet. Mensen zijn er nauwelijks te ontdekken. De beurs als een Moloch die ons net als de Matrix in zijn greep gevangen houdt. Vrolijk word ik hier niet van. En een oplossing voor zoveel somberheid komt ook al niet in beeld. De schilder geniet van zijn succes in de kunstwereld en dat is hem gegund. Als je zo’n wereldbeeld hebt, moet je wel ergens anders van kunnen genieten…

In de tentoonstelling is te zien hoe eerder werk van Tjebbe Beekman – die van 1993 tot met 1997 aan de KABK in Den Haag studeerde – heeft geleid tot zijn meest recente cyclus. Een karakteristiek voorbeeld van dit vroegere werk is Palast (2005), waarvoor Beekman het zogenaamde Sozialpalast (een bekend gebouw in het Westerse district van Schöneberg in Berlijn) als voorbeeld heeft genomen. Er zijn verschillende etages van het vervallen gebouw afgebeeld: rijen ramen, slechts af en toe doorbroken door de ronde vormen van satelliet-schotels. Door de manier waarop de verf is aangebracht, doet het schilderij beweeglijk en levendig aan, net zoals het leven in de metropool dat is.
 
Tjebbe Beekman werkt volgens een vast stramien. Met behulp van enkele foto’s maakt hij een collage. Naar dit voorbeeld zet hij het schilderij op. Vervolgens legt hij het doek op de grond om het met verschillende lakken, klodders verf, zand, touwtjes en ander afvalmateriaal te bewerken. Dan beziet hij het doek opnieuw en brengt door er nogmaals over heen te schilderen, delen te benadrukken de uiteindelijke compositie tot leven. Hoewel de maatschappelijke referentie ook in eerder werk aanwezig is, wordt deze in de zeventig schetsen en vijf schilderijen onder de gezamenlijke titel De capsulaire beschaving van groter belang. De kunstenaar verwijst naar het gelijknamige boek met de ondertitel Over de stad in het tijdperk van angst van Lieven DeCauter. Essentieel gegeven in het boek is dat de snelheid van onze technologie en de steeds scherpere maatschappelijke tegenstellingen ons doen terugtrekken in de veilige begrenzingen, danwel „capsules„ van bijvoorbeeld onze voertuigen en in architecturale cocons, zoals shoppingmalls, gated commuties en pretparken. De zeventig schetsen, die beschouwd kunnen worden als illustraties bij de vijf schilderijen, vormen tezamen een beeldatlas waarin dit soort „capsulaire fenomenen„ worden weergegeven en met elkaar in verband worden gebracht.
 
Bron: gem-online.nl

tjebbebeekman.com | GEM Museum voor actuele kunst [ gem-online.nl ]

copying Beethoven

afgelopen zondag bij Kunststof TV: Brautigam speelt Beethoven

Veel fans bewonderen hun idool dermate, dat ze ook uiterlijk op hun voorbeeld willen lijken. Er zijn ook bewonderaars die meer een innerlijke band met hun idool hebben. Hoe dan ook, op den duur gaan ook zij op hun voorbeeld lijken. Dat dacht ik toen ik zondag Ronald Brautigam bij Kunststof TV zag. Een bescheiden leerling die ijverig de meester interpreteert en zelf transparant probeert te blijven. Niet voor niets kiest Brautigam voor de pianoforte om zo dicht mogelijk bij Beethoven te blijven.

Brautigam speelt Beethoven
Probeer maar eens Beethoven te spelen én jezelf te blijven. Die wilde haren, berusten ze louter op toeval, is het een bewuste knipoog? Het zijn uiterlijkheden, niet meer maar ook niet minder.
Pianist Ronald Brautigam studeerde in Amsterdam, Londen en de Verenigde Staten. Nog altijd reist hij de wereld over om met orkesten of solo op te treden. In 1984 kreeg hij de Nederlandse Muziekprijs, in 2004 de Cannes Classic Award en in 2006 een Edison. Van Brautigam zijn inmiddels talloze platen verschenen, maar opmerkelijk was zijn ambitie alle pianosonates van Mozart op te nemen. Dat werk is voltooid. Daarom is Brautigam nu bezig het pianowerk van Beethoven op cd vast te leggen. In Kunststof TV speelt Brautigam een deel van Beethoven’s Sonata No. 11 in B Flat Major, Op. 22 Menuet.
 
Bron: sites.nps.nl

ronaldbrautigam.com | Copying Beethoven [ the movie ]