eerste dag: aankomst in Cairo en vertrek naar Wadi al Natrun
De komende twaalf dagen hoop ik met een groep van twintig medepelgrims door Egypte te reizen. Het doel van deze pelgrimage is het doel van iedere pelgrimage: het zoeken van een diepere verbondenheid met Christus. Specifiek voor deze pelgrimage is dat we samen de oorsprong van het christelijke monasticisme gaan zoeken. Niet alleen als toeristen bezienswaardigheden bekijken, maar vooral ook, als volgelingen van Christus, de binnenkant van die bezienswaardigheden bezoeken. Zo God het wil, landen we vrijdagmiddag in Cairo en vertrekken dan direct naar het Makariosklooster in Wadi Natrun.
De reis kun je in vier etappes verdelen: Wadi Natrun (ten westen van de Nijldelta), Cairo, Rode Zee en Sinaï
Deir Anba Maqqar
It is common to allege that Wadi Natrun was the actual birthplace for Christian monasticism. This theory can be challenged by the theory that the Essenes of Palestine were the first Christians, and they practiced monasticism. The reason why the early Copts chose to install themselves out in the desert was more than piety. Under the Roman rule the Egyptian Christians were persecuted, especially around year 300, and many found refuge out of the cities. When Christianity became state religion in 330 Wadi Natrun was already firmly established as an important Christian centre, a place of piety. The piety would be lost over the centuries, and the monks would gradually become managers of their lands, benefiting from the work of the monastic serfs. In the 19th century, visitors to Wadi Natrun reported that the monks were lazy, dirty, immoral and of little education and manners.
There were at the most 50 monasteries here, most built according to the same pattern: fortresses with one or more churches inside, storerooms, a dining hall, kitchen, bakery and monks’ cells. Of these only 4 have survived into modern times. Some traveller’s guide books are quite scornful at the fact that most of what you will see at Wadi Natrun is not remotely close to its alleged age. Many of the buildings are really from the 19th and 20th centuries.
Bron: lexicorient.com
There were at the most 50 monasteries here, most built according to the same pattern: fortresses with one or more churches inside, storerooms, a dining hall, kitchen, bakery and monks’ cells. Of these only 4 have survived into modern times. Some traveller’s guide books are quite scornful at the fact that most of what you will see at Wadi Natrun is not remotely close to its alleged age. Many of the buildings are really from the 19th and 20th centuries.
Bron: lexicorient.com
Wat leven we toch in een geweldig interessante tijd. Nee, dit is niet ironisch bedoeld. Ook al is de ironie tegenwoordig de manier geworden om met de waarheid om te gaan, ik maak er zelf op het moment supreme liever geen gebruik meer van. Ironie verhult en onthult. In de verhulling beschermen we onszelf en in de onthulling laten we zien wie we zijn en waar we staan: ik sta in een geweldig interessante tijd. 
Dat is het mooie van onze identiteit, dat ze zo open is. Maar wanneer we ons bedreigd voelen, gaan we de identiteit afbakenen. ‘We trekken ons’ terug in een groepsidenteit die zich gevormd heeft in het gebied waar ‘we’ geboren zijn, ‘we’ sluiten de rijen. Nederland is vol! Daarmee sluiten we ons af van de anderen, een riskante ontwikkeling. Want we zijn niet wie we zijn zonder de anderen. De Nederlandse identiteit is een artficiële identiteit en gaat niet zo diep als de identiteit die we als mensen met elkaar delen. Als Nederlander zit ik ergens gevangen in de Nederlandse identiteit, ook al heb ik de illusie als wereldburger daar helemaal vrij van te kunnen bewegen. Maar een Argentijnse kan dat zien. Daarom luister ik naar haar verhaal:
Zo„n zeven jaar geleden begon mijn zoektocht naar de Nederlandse identiteit. Daarbij werd ik geholpen door tal van lieve en wijze deskundigen. Ik had het voorrecht met veel mensen kennis te maken. Heel veel te zien, te horen en te proeven van Nederland.
Seks is, volgens een wetenschappelijke definitie, een daad waarbij een plezierig, gestaag accumulerend gevoel optreedt in de voortplantingsorganen, totdat het punt van „bevrijding„ optreedt. Maar als je seks zo wetenschappelijk omschrijft blijft er weinig van over en hoeven we er niet zoveel over te praten en te denken. In de wetenschap is dan ook het verlangen zoekgeraakt, dus precies datgene wat seks voor mensen zo interessant maakt. Aan essentiële vragen over seks gaat de wetenschap voorbij. Wat is bijvoorbeeld het „doel„ van seks? En wat is „goede„ seks? Dit zijn vragen die thuishoren in de filosofie. Pas sinds enkele decennia bestaat „filosofie van de seksualiteit„ als aparte tak van de wijsbegeerte.
