opvallend onopvallend

het lettertype Helvetica bestaat 50 jaar
en Gary Hustwit heeft er een documentaire film over gemaakt

Funktionele vormgeving vraagt om een vormgeving die niet als vormgeving opvalt zodat alle aandacht op de inhoud valt. En waar is dat wenselijker dan bij de vormgeving van letters, waarbij betekenis zo helder mogelijk moet worden overgedragen? Typografie kun je enigszins vergelijken met een nieuwslezer: Je hebt zakelijke, afstandelijke en koele letters en letters met een meer eigen karakter. Je hebt hele mooie, vaak ook ijdele letters. Maar de Helvetica is ‘de Gerard Arninkhof’ onder de letters: hij is er wel, maar maakt zich zo ondergeschikt aan de boodschap, dat hij zelf niet meer opvalt.

Helvetica
In 1957 ontwierp de Zwitser Edouard Hoffmann de voor die tijd zeer moderne letter Helvetica, die eerst de naam Neue Haas Grotesk meekreeg. Al vlug werd het lettertype overal ingevoerd, maar niet bij Microsoft. Die vond de Helvetica te duur en koos in 1992 voor het goedkopere Arial als standaardletter voor zijn Windows-programma. Arial wordt algemeen nog altijd als het inferieure, lelijke broertje van Helvetica beschouwd.
 
Volgens curator Christian Larsen wordt het lettertype zoveel gebruikt omdat het snel en duidelijk een boodschap overbrengt zonder af te leiden. “Als je het leest, vallen de vormen van de letters niet op,“ benadrukte hij. “Alleen de boodschap van de woorden komen over.“ Volgens kenners zal het lettertype trouwens nog heel lang meegaan, net zoals schitterende architectuur.
 
Bron: platform21.blogspot.com

Die 100 besten Schriften aller Zeiten
1. Helvetica
2. Garamond
3. Frutiger
4. Bodoni
5. Futura
6. Times
7. Akzidenz Grotesk
8. Officina
9. Gill Sans
10. Univers
Bron: 100besteschriften.de

Helvetica is a feature-length independent film about typography, graphic design and global visual culture. It looks at the proliferation of one typeface (which will celebrate its 50th birthday in 2007) as part of a larger conversation about the way type affects our lives. The film is an exploration of urban spaces in major cities and the type that inhabits them, and a fluid discussion with renowned designers about their work, the creative process, and the choices and aesthetics behind their use of type.
 
Bron: helveticafilm.com

Nederlandse typografen

hun liefde is hun dood

Patricia de Martelaere over de melancholicus
uit: Een verlangen naar ontroostbaarheid
Veruit de meeste ‘normale’ stervelingen zijn vlotte, soepele beleggers: ze investeren verstandig, niet te veel in één keer, ze kunnen op tijd hun fondsen terugtrekken en vinden met gemak nieuwe, betere instanties – ze zijn meer gehecht aan hun eigen middelen dan aan die éne, éne bank. Mensen beminnen doorgaans met mate, en met gezond verstand – zodat de liefde hen niet werkelijk in hun identiteit bedreigt (…)
Mensen beminnen doorgaans met mate,
en met gezond verstand –
zodat de liefde
hen niet werkelijk
in hun identiteit bedreigt

Maar sommigen leren het nooit, of willen het niet leren – ze kunnen zich niet verzoenen met de basisprincipes van de liefdeseconomie, waarin objecten geacht worden verwisselbaar en vervangbaar te zijn – ze willen alleen maar dat ene, zetten roekeloos hun hele vermogen in en worden dan ook bedreigd met een verpletterend, onherstelbaar verlies. Meer zelfs: ze verliezen onvermijdelijk, hun inzet zelf betekent reeds hun verlies, hun liefde is hun dood. (…)
 
uit: Een verlangen naar ontroostbaarheid

MartelaereEen verlangen naar ontroostbaarheid bevat twaalf essays over wezenlijke onderwerpen als leven en dood, kunst, schrijven, spreken en lezen, over „de kleur van klanken„, over „fictie„ in de literatuur en „het dagboek en de dood„. Wittgenstein is een van de telkens terugkerende namen, Freud een andere; Friedrich Nietzsche is de vrijwel onzichtbare toeschouwer. Zoals Herman de Coninck schrijft in het Nieuw Wereldtijdschrift:
„Patricia de Martelaere is de enige filosofe in dit taalgebied die van filosofie niet alleen iets onacademisch, iets begrijpelijks, maar ook iets aangrijpends kan maken. Denken is een ramp. De essays van De Martelaere zijn rampenplannen.„

“De essays van De Martelaere ontwijken niets en zijn daardoor op een glorieuze manier pijnlijk. Ze zijn briljant omdat ze nergens vaag zijn, terwijl ze toch de meest gevoelige onderwerpen behandelen.”
Carel Peeters in Vrij Nederland

Bron: meulenhoff.nl