Nederland over de brug

Morgen gratis reizen bij de NS met het boekenweekgeschenk

de brugEr zullen morgen heel wat kilometers afgelezen worden per hoofd van de bevolking. Toen ik het nieuws van de NS hoorde, kocht ik vrijdag toch nog even snel een boek om twee vliegen in één klap te slaan: het boekenweekgeschenk van Geert Mak en een dagje gratis reizen op zondag met datzelfde geschenk. Er zijn 890.000 exemplaren van het boekje in omloop gebracht, dus het belooft zondag in de treinen bijna net zo druk worden als op een doordeweekse dag. Of ik al reizende De Brug daadwerkelijk helemaal ga lezen? In ieder geval vond ik In Europa waarin Mak in 1999 al een eerder bezoek aan Istanbul beschreef, een monument van een boek. Ik denk dus wel dat ik zondag (of al eerder) een begin zal maken.

Zelf blijf ik wat schimmige herinneringen houden aan mijn bezoek aan de Galatabrug in 1981. Vlakbij die brug werd ik als 18-jarig broekie door een ouwe viezerik in mijn kruis getast. Geert Mak schrijft dat er op de brug de beste zakkenrollers van Europa rondlopen, maar dit was dus ander soort. Verder herinner ik mij Istanbul als een stad waar je op iedere straathoek militairen zag. Maar dat was vlak na de staatsgreep van 1980. Een vieze ouwe man geplaatst in een historisch verband; we maken natuurlijk zelf ook voortdurend van die Makkiaanse verbindingen in ons brein.

BosphorusIk vermoed dat bij Geert Mak de brug met zijn mensen en hun verhalen symbool staat voor Turkije dat als geopolitieke brug Europa met het Midden-Oosten verbindt. De Galatabrug ligt overigens over de Gouden Hoorn, een zijarm van de Bosphorus in het Europese deel van Turkije. Op de satellietfoto hiernaast is de Gouden Hoorn de dunne inkeping linksonder. Direct eronder op een uitstulping ligt het hart van het historische Constantinopel, de stad die in het jaar 330 door keizer Constantijn werd gesticht en tot 1453 de hoofdstad was van het machtige Byzantijnse Rijk. Er wordt wel eens vergeten dat Istanbul 1123 jaar een christelijke stad is geweest, terwijl het ‘nog maar’ 554 jaar een islamitische stad is.

Brug over de Bosporus
Een moderne brug over de Bosphorus uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, verbindt tegenwoordig twee continenten met elkaar.
De brug is de levensader tussen twee stadsdelen, de oude oosterse buurten en het nieuwe Westen. Het is een markt, een café, een stad op zich, altijd vol passanten, venters, hengelaars, gokkers en gauwdieven. Iedere stoeprand is een stuk geschiedenis, ieder detail vertelt over het vergeten imperium, maar alles wordt overweldigd door de zorgen van de dag: brood, logies, een bord soep, de kinderen. Geert Mak schreef een reisverslag over 750 meter. Over de waanzinnige geschiedenissen van stad en brug. Over de lotenverkoopster, de sigarettenjongens en de beste zakkenrollers van Europa. Over de trots van de zolenman, de heimwee van de theeventer en de fles Hondendoder die hen ’s avonds troost. Over de parapluverkoper die Engeland een proces wil aandoen. Over de vrouwenstrijd van de onderwijzeres, en over haar zuster die „onder de lakens„ ging. Over familie en godsdienst. Over eer, als je zo arm bent als een kerkrat. Over gezond verstand en de verleidingen van fundamentalisme en geweld. Over leven in moed der wanhoop.

tijdvoorlezen.nl | cpnb.nl | geertmak.nl

het nederlandse lied

vandaag van 9.00-17.00 op Radio 2:
de Top 100 van het Nederlandse lied
Ramses Shaffy
Laat me, het theatrale volkslied van het individualisme, staat op nummer 47. Minder individualistisch scoort Ramses beter: samen met Liesbeth List in Pastorale deelt hij de tweede plaats

1 Boudewijn de Groot Avond
2 Ramses Shaffy & Liesbeth List Pastorale
3 Klein Orkest Over de muur
4 Wim Sonneveld Het dorp
5 Frans Halsema Voor haar
6 Amazing Stroopwafels Oude Maasweg
7 Stef Bos Papa
8 Frank Boeijen Groep Kronenburg park
9 Henk Westbroek Zelfs je naam is mooi
10 Van Dik Hout Stil in mij

Bekijk de volledige top 100

Herman van Veen
Herman van Veen staat driemaal genoteerd en Suzanne staat op nummer 32

Het Nederlands Popinstituut

meisjesachtig en melancholiek

vandaag begint een Isabelle Huppert retrospectief in de filmhuizen

Ergens eind jaren zeventig heb ik bij de VARA voor het eerst l’Invitation en la Dentellière van Claude Goretta gezien. Later werden deze tijdens een Goretta-cyclus in de jaren tachtig nog eens herhaald. Daarna kan ik me niet herinneren dat er nog films van de Zwitserse regisseur op de Nederlandse televisie zijn geweest. De VARA ging steeds meer cabaret programmeren wat ten koste ging van het sociaal realisme. Met l’Invitation uit 1973 die in Cannes bekroond werd met de juryprijs, toonde hij zich een grootmeester op het gebied van de karakterstudie.

La DentelliereMet La Dentellière uit 1977 was zijn naam voorgoed gevestigd. Maar ook die van de toen 23-jarige Isabelle Huppert die het arbeidersmeisje Pomme speelde. Geen vrolijke film, maar dat is sociaal realisme zelden (uitgezonderd in propaganda, maar dat moet eigenlijk sociaal idealisme genoemd worden). Ook la vie rêvée des anges van Eric Zonca uit 1998 schildert het leven van een fabrieksmeisje in datzelfde deprimerende Noord-Frankrijk en is evenmin het zonnetje in huis. Wat het genre voor mij aantrekkelijk maakt, is de ongeflateerde, droge registratie van het leven van de ander. En dat gaat meestal samen met een mengeling van empathie en opluchting.

La Dentellière vertelt het verhaal van Pomme, een zwijgzaam meisje dat opgegroeid is in een armoedig arbeidersdorp in Noord-Frankrijk. Pomme werkt in een kapperszaak. Met haar collega en vriendin Marylène, die altijd achter de mannen aanzit, gaat ze op vakantie aan zee. Daar ontmoet ze een jonge student met wie ze de tijd van haar leven heeft. Hij probeert het arbeidersmeisje een culturele opvoeding te geven en haar te kneden naar zijn wensen, maar zonder veel succes. Met het verstrijken van de tijd komt hij erachter dat Pomme niet kan voldoen aan het beeld waarop hij verliefd is geworden. Hij vindt dat ze elkaar niets meer te zeggen hebben. Hij gaat zich steeds meer ergeren aan haar bedrijvigheid, haar goed bedoelde zorgen en haar neiging zich voor hem weg te cijferen. Uiteindelijk beëindigt hij hun relatie.
 
Bron: moviemeter.nl
Huppert1 Huppert2
De Franse actrice is ook bij fotografen geliefd vanwege haar unieke uitstraling: een mengeling van mondaniteit, meisjesachtigheid en melancholie. Tweemaal Isabelle Huppert door Bernard Plossu en Jürgen Teller

Ook het filmmuseum in Amsterdam doet mee aan het retrosprectief en op zondag 8 april zal Isabelle Huppert daar de eregast zijn. De zaterdag daarvoor zal ze in den Haag de tentoonstelling de vele gezichten van Isabelle Huppert openen, waarbij ook een foto te zien is die Rineke Dijkstra van haar maakte.

Isabelle Huppert, la vie pour jouer