Het is tegenwoordig moeilijk voor te stellen dat het woord „landschap„, in de betekenis van „voorstelling van een stuk land„ pas in de loop van de vijftiende eeuw zijn intrede in Europa deed. Op dat moment begon, door de open samenlevingen en handelsbetrekkingen van Noord-Vlaanderen tot Zuid-Italië, de onderzoekende geest van de westerse kunst zich te ontwikkelen. In de Middeleeuwen werd de natuur op schilderijen meestal nog voorgesteld door een reeks motieven met een symbolische of decoratieve waarde. Een boom, rots, wolk en grot waren accessoires, die naar formaat op het doek zelden strookten met de optische realiteit. Pas door de perspectivische ruimte, uitgevonden in de renaissance, kon het landschap gaan dienen als een echt decor voor figuren en portretten. Vanaf de zeventiende eeuw begonnen grote historieschilders het landschap steeds vaker te behandelen als zelfstandig thema. Al snel ontstonden er twee „scholen„ in de behandeling van het landschap.
 
gemeentemuseum.nl