Hedendaagse Nederlandse schilders [4]

Frans Koppelaar uit Amsterdam

In juni maakte ik kennis met het werk van Hans Versfelt, die ongeveer hetzelfde ‘handschrift’ heeft als Frans Koppelaar, een van mijn favouriete hedendaagse Nederlandse landschapsschilders. Robuust, breed en trefzeker geschilderd.

Frans Koppelaar
Breitner’s atelier, Prinseneiland, Amsterdam
Kunstschilder Frans Koppelaar (1943) koos na zijn afstuderen in 1969 aan de Haagse Koninklijke Academie al snel voor een in die tijd hoogst ongebruikelijke werkwijze. Lijnrecht ingaand tegen de heersende salonkunst het abstract-expressionisme ontwikkelde hij reeds in de jaren zeventig en tachtig zijn vernieuwende figuratieve schilderstijl. Met zijn eigenzinnige figuratie en het schilderen ‘after nature’ kan hij inmiddels als voorloper van een nieuwe figuratieve stroming in de Moderne Nederlandse Schilderkunst beschouwd worden. Met zijn vooruitstrevende werk, zijn positieve opstelling tegenover de traditie van de Nederlandse schilderkunst en zijn unieke persoonlijke stijl verwierf Koppelaar veel erkenning in binnen- en buitenland.
 
Bron: exto.nl

meer hedendaagse Nederlandse schilders

ons nationaal geheugen [2]

Pim en Theo hebben De Canon van Nederland niet gehaald

De commissie Van Oostrom heeft vanmiddag de Canon van Nederland gepresenteerd: 50 ijkpunten die iedere Nederland op zijn ‘harde schijf’ dient te hebben opgeslagen. Ongetwijfeld zal er nu een discussie losbarsten over deze selectie. Vijftig ijkpunten waren er te kiezen en zoals te verwachten, zou de nadruk op de nieuwste geschiedenis (na 1945) liggen. De nieuwe geschiedenis (na 1815) en de Gouden Eeuw (1566-1672) zouden waarschijnlijk ook extra belicht worden. Inderdaad valt bijna de helft (24) van alle ijkpunten uit de canon in de periode na 1800 en bijna een kwart (12) in de periode 1566-1672. Het resterende kwart valt in de tijd voor 1566 en in de periode 1672-1800.

de canon van Nederland
De klassieke tijdbalk is afgeschaft: zigzaggend onderweg naar morgen

entoen.nu

ons nationaal geheugen [1]

vandaag presenteert de commissie Van Oostrom de Canon van Nederland
Sinds het verdwijnen van „het oude verhaal Nederland„ liggen de historische feiten erbij als losse puzzelstukjes. Niemand weet nog op welke plaats ze horen, want het deksel van de puzzeldoos met het totaalbeeld is kwijt. Eigenlijk heeft het ook geen zin meer om nog naar de puzzelstukjes om te kijken; een compleet plaatje is er toch niet meer van te maken.
 
Toch kan een land niet zonder een gedeelde historische ervaring. Dat wist de Franse filosoof Ernest Renan al in 1882, toen hij vaststelde dat de natie allereerst een sociaal-culturele eenheid was die haar wens om samen verder te gaan uitdrukte in de notie van een gemeenschappelijk verleden. En precies die notie is wat Nederland met de canon hoopt te verkrijgen.
 
Bron: trouw.nl
schoolplaat
Schoolplaat:
Krijgsraad voor de vierdaagse zeeslag

De commissie Ontwikkeling Nederlandse Canon heeft van de minister van OC&W opdracht gekregen om de ‘canon van Nederland’ te ontwikkelen. Van Dales woordenboek noemt als eerste betekenis van canon ‘regel, richtsnoer, maatstaf’, en iets dergelijks is hier bedoeld: het geheel van belangrijke personen, teksten, kunstwerken, voorwerpen, verschijnselen en processen die samen laten zien hoe Nederland zich ontwikkeld heeft tot het land waarin we nu leven.

De minister licht haar opdracht als volgt toe: “Ik stel mij een canon voor die uit drie concentrische cirkels bestaat. De elementen die de kern ervan vormen, betrek ik bij kerndoelen en examenprogramma’s. De tweede cirkel biedt elementen die scholen daarnaast ook nog in hun programma kunnen opnemen. De derde cirkel reikt verder dan het onderwijs en kan andere instellingen (musea, media e.d.) inspireren bij hun activiteiten en daardoor de impact van een canon versterken.”

Het vaststellen van wat er nu wel en niet bij die canon hoort is een ingewikkelde puzzel. Het aanbod is zo ontzettend groot, en wie kan dan echt bepalen wat het allerbelangrijkste is? Dat bleek wel uit alle discussies die losbarstten rond de verkiezing van de ‘grootste Nederlander’, zeker toen daarbij Pim Fortuyn als winnaar werd uitgekozen.

Bron: canonvannederland.nl

canonvannederland.nl | schoolplaten Geschiedenis