dood in egypte

gnosticus Quispel op 89-jarige leeftijd in Egypte overleden

Wikipedia is de meest uptodate encyclopedie die er ooit geweest is. Vandaag berichtte de krant over het overlijden gisteren van de wereldberoemde Nederlandse gnosisgeleerde Gilles Quispel en wikipedia was al op de hoogte.

Gilles Quispel (30 mei 1916- 2 maart 2006) is een Nederlands onderzoeker van het klassieke en christelijke gnosticisme.
 
Gilles Quispel werd geboren op 30 mei 1916 in Rotterdam – verhuisde al vroeg naar de Kinderdijk, waar zijn vader een smederij had. Hij bleek te onhandig om zelf in de smederij te gaan werken. Daarom werd hij dus maar naar het gymnasium gestuurd. Hij studeerde daarna Klassieke Talen en Theologie in Leiden en Groningen, en promoveerde in Utrecht in 1943 op een proefschrift over Tertullianus’ geschrift tegen de gnosticus Marcion, die leefde rond 144 na Christus. Aanvankelijk werd hij leraar op een lyceum. Na de oorlog stapte hij over naar de universiteit, waar hij in 1951 op 35-jarige leeftijd in Utrecht werd benoemd tot hoogleraar kerkgeschiedenis. Hij was tevens hoogleraar te Leuven en Harvard. Quispel is op 2 maart 2006 in Egypte overleden aan de gevolgen van een longontsteking.

Centraal in het werk van Quispel staat de ‘Gnosis’ en de gnostiek, een verzameling van in de tweede eeuw van onze jaartelling uit de confrontatie tussen christendom en gnosis ontstane religieuze bewegingen. De uiteenlopende bewegingen van de gnostiek worden in de visie van Quispel gekenmerkt door het beginsel van de vrije mens en zouden hebben gepleit voor een niet-autoritaire en ondogmatische beleving van het jonge christendom. Op het Dordtse Gymnasium leerde hij de Gnosis kennen door zijn leraar, P. Hendrikx, die op de Alexandrijnse gnosticus Basilides was gepromoveerd.

Op 10 mei 1952 kocht hij de gnostische Codex Jung en na 1956 gaf hij het Evangelie van Thomas uit. Na zijn pensioen gaf hij met R. van den Broek het Corpus Hermeticum uit en zelfstandig de hermetische Asclepius.
 
Op 2 maart 2006 overleed Quispel onverwacht, verrassend genoeg in Egypte.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Quispel schreef diverse boeken over het gnosticisme, waaronder:
 
Valentinus, de gnosticus en zijn Evangelie der Waarheid In de Pelikaan
Het Evangelie van Thomas In de Pelikaan
De hermetische Gnosis in de loop der eeuwen In de Pelikaan

over gnosis

reis voorbij goed en kwaad

gekeken naar Apocalypse Now Redux 1979/2001

Gisterenavond zond Canvas het meesterwerk van Francis Ford Coppola uit, met ditmaal een lengte van maar liefst 3 uur en 15 minuten. Het is een indringend verhaal over de waanzin van oorlog, waarin de wreedheid zichzelf, in de persoon van kolonel Kurtz (Marlon Brando), presenteert als innerlijke kracht. Deze is de dubbele moraal van de Amerikaanse regering gaan haten en meent dat schaamteloze wreedheid zuiverder is. De wil om te doden heeft voor hem getriomfeerd over de wil om het goede te doen. De tot waanzin op de spits gedreven wreedheid lijkt door deze leugen een glasheldere logica te bezitten.

Marlon Brando als kolonel Kurtz
the horror, the horror…

Mooi is de gelaagdheid van Apocalypse Now: de film beschrijft een reis over een Vietnamese rivier en presenteert een tijdsbeeld , maar tegelijkertijd gaat het hier over een innerlijke reis naar de schemerige buitengewesten van de geest. Opnamen met scherpe licht-donkercontrasten versterken deze bad trip naar de dark side.

Kurtz (Brando) en Willard (Sheen) zijn twee tegenstrijdige kanten van de menselijke psyche. De kijker wordt net als Willard aangetrokken tot Kurtz, een intellectueel die Kipling en T.S. Eliot citeert, maar óók een waanzinnige die schrijft: «Moord ze allemaal uit! Nuke ‘em!» Kurtz, de poëet-soldaat die een verschrikkelijk inzicht heeft gekregen in de aard van oorlog, in de ziel van militairen, van sovjet soldaten die net als de Amerikanen nu bommen wierpen in Afghanistan en het fun noemden. Zijn deze mensen «beter» dan anderen? Hebben militairen iets wat gewone mensen niet hebben? Kurtz komt, tijdens nuchtere zelfbewuste momenten, niet verder dan het gedicht The Hollow Men dat T.S. Eliot schreef na de Eerste Wereldoorlog. Maar dat is welbeschouwd een heel eind: «We are the hollow men/ We are the stuffed men. Our dried voices, when/ We whisper together/ Are quiet and meaningless/ As wind in dry grass…»
 
Bron: groene.nl

Op moviemeter.nl schreef iemand:

“Toch vind ik full metal jacket een hogere fun en entertainment factor hebben. Apocolypse op nummer twee wat oorlog films betreft voor mij met 4,5″

Een dergelijke platte reactie demonstreert weer eens onze dubbele moraal. We kijken naar een film over de gruwelen van oorlog, maar willen daarbij wel worden vermaakt.
“I love the smell of napalm in the morining” cool man.

meer Apocalypse Now op gonemovies.com | filmsite.org

architectuurvisioenen

De Duistere Steden van tekenaar François Schuiten

Wanneer je laatst nog de verfilming van de Ontdekking van de Hemel hebt gezien, is je opgevallen dat de hemel van Mulish ontworpen is door Piranesi. Zijn architectonische fantasieën hebben in de 20ste eeuw veel navolging gekend bij filmmakers en architecten. Van Metropolis tot Gotham City. Ook in het beeldverhaal heeft het architectuurvisioen vorm gekregen. Het mooiste beeldverhaal waarin decors de hoofdrol spelen, vind ik de reeks de Duistere Steden van de Belgische tekenaar François Schuiten. Hij concentreert zich op misschien wel de meest opwindende episode uit de architectuurgeschiedenis, toen neostijlen, art nouveau en art deco de hemel inschoten, de tijd waarin de klassieke wolkenkrabbers ontstonden tussen grofweg 1905 en 1930.

Schuiten
De reeks speelt zich af op de z.g.n. Tegenaarde, een hypothetische, vanaf de aarde onzichtbare planeet die de baan van de aarde volgt maar diametraal aan de andere kant van de zon ligt. Toch is de wereld van de Duistere Steden in veel opzichten eerder een vervormde afspiegeling van onze eigen aarde. De reeks heeft kenmerken van een alternatieve geschiedenis, waarin de uitwerking van een alternatieve technologische en architectonische ontwikkeling wordt verkend. Stuk voor stuk zijn de steden imposante bouwwerken vol gigantische wolkenkrabbers. Het toneel wordt gedomineerd door zeppelins, luchtballonnen en andere veelal in onbruik geraakte vervoermiddelen.
 
Zoals de naam al aangeeft, bestaat de wereld van de Duistere Steden (in de reeks zelf meestal Het Continent genoemd) vooral uit steden; van een leven op het platteland schijnt nauwelijks sprake te zijn. Het aantal steden is bovendien beperkt: er wordt gerefereerd aan een aantal grote tot zeer grote steden en enkele kleinere, maar niet meer dan hooguit enkele tientallen in totaal. Sommige van deze steden zijn duidelijk gebaseerd op of verwant aan een stad in de echte wereld (Brüsel, Pâhry, Københaven), andere vertegenwoordigen eerder een idee, stijl of concept (Blossfeldtstad, Urbicande, Xhystos, Mylos, Galatograd).
( … )
De stijl van de Duistere Steden is rijk en zeer gedetailleerd. Indrukwekkend zijn de enorme wolkenkrabbers die de steden kenmerken. Elke stad is bovendien geënt op een esthetische stroming, zoals de Art Nouveau in het geval van Xhystos en de Art Deco en de Bauhaus in het geval van Urbicande. Ook de kleding van de personnages is geheel in de sfeer van het begin van de twintigste eeuw.
 
Bron: nl.wikipedia.org

ebbs.net | schuitenpeeters.beeldbeeld | urbicande.be