twee nijmeegse schilders

Rene stuurde mij een linkje naar galerie Magenta in Nijmegen om mij een paar schilderijen van Diederik Grootjans te laten zien: rauwgeschilderde Nijmeegse stadsgezichten. Net zoals de Fransen over de Haagse School zeggen (“Je moet niet allergisch voor koeien zijn”), zo kun je over het werk van Grootjans zeggen dat je veel auto’s, stoplichten en zebrapaden moet kunnen verdragen.

Diederik Grootjans
Stadsgezicht van Diederik Grootjans
De stadsgezichten die hij de laatste jaren maakt zijn voor hem dan ook vooral aantrekkelijk vanwege de mogelijkheden in vlakverdeling en niet zozeer omdat hij iets heeft met de locaties. Hij is vooral met het beeld bezig, met kijken naar wat er is en dat schilderen. Zijn stadsgezichten zijn ontstaan vanuit een opmerkelijk perspectief. Doordat hij recent zijn rijbewijs haalde, kreeg Grootjans een nieuwe kijk op zijn omgeving. Al rijdend zag hij door de voorruit en in de achteruitkijkspiegel van zijn auto de mooiste afbeeldingen. Dit perspectief is duidelijk terug te vinden in de composities van de schilderijen. Het zijn heel Hollands ogende beelden: regenachtige straten met veel autos in mooie blauwen en grijzen geschilderd. De stijl is te omschrijven als een slordig fotorealisme, dat er van een afstand heel vanzelfsprekend en realistisch uitziet, terwijl je van dichtbij ziet dat het verfvlekken zijn die de illusie oproepen van autos of van een fietser. Diederik Grootjans (Purmerend, 1960) studeerde gedurende een aantal jaren sociologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Als schilder is hij autodidact. Hij woont en werkt in Nijmegen.
 
Bron: galeriemagenta.nl

Naast het werk van Grootjans liep ik ook tegen de stillevens van Jos van Riswick aan. Vorige week presenteerde ik een lijst met ruim 100 hedendaagse Nederlandse stillevenschilders. Jos van Riswick zat daar ook tussen. Hij heeft een uitgebreide site , compleet met webcam.

Jos van Riswick
Stilleven van Jos van Riswick
Bij voorkeur beeld ik de voorwerpen in de stillevens op ware grootte of iets groter af dan ze in werkelijkheid zijn. Aspecten die me boeien in een schilderij zijn de ritmiek, de kleur, het licht en de structuur van de verfhuid. Ik probeer een realistisch stilleven schilderen maar een echte fijnschilder ben ik niet en mijn schilderijen vallen dan ook niet onder het foto-realisme. Het realisme probeer ik meer door middel van illusionistische truuks te bereiken. De penseelvoering speelt dan ook een grote rol.
 
Bron: josvanriswick.nl

Van Mastenbroek

Gustav Breuer, de achterkleinzoon van de Rotterdamse schilder J.H.van Mastenbroek (1875-1945) heeft twee jaar geleden een indrukwekkende site geopend over het oeuvre van zijn overgrootvader. Het J.H. van Mastenbroek Archief telt honderden werken met afbeeldingen op groot formaat.

J.H.Mastenbroek
Sluisje in Monnickendam 1937
olie op doek 50,2 x 70,4 cm
collectie Simonis & Buunk, Ede
Johan Hendrik van Mastenbroek is bekend geworden als schilder van de Rotterdamse havens, de Maas en de Zuiderzeewerken. Zijn werk documenteert als het ware de grote technische vooruitgang en de snel toenemende bedrijvigheid in de Rotterdamse havens na 1900. De schilder schetste graag buiten bij regenachtig weer om de schoonheid van de luchten en de heldere kleuren: ‘Ik kon staan smullen van de heerlijke wolkenformaties en van den aan kleuren zo rijken strijd tusschen zon en wolken’ schreef hij aan een vriend in 1945. Mastenrboek oogstte bij zijn leven al in brede kring veel succes met zijn werk. Musea: o.a. Haags Gemeentemuseum en Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam.
 
Bron: Simonis & Buunk

My favourite things [ 13 ]

Strip Noir van Maarten Vande Wiele

Struinend op comicbase.nl kwam ik een recensie tegen van het nieuwste stripalbum van de Vlaamse tekenaar Maarten Vande Wiele tegen, getekend in swingende retrostijl. Direct na het lezen van de recensies ging ik kijken op zijn eigen website, die mij qua stijl wat doet denken aan Jotto, een van mijn favourite tekenaars.

Stilistisch gezien is Maarten Vande Wiele een van de grootste talenten uit het Vlaamse stripcircuit. Bries bundelde drie „film noir„-pastiches in zijn zwierige retrostijl.
 
De expressieve lijnvoering van Vande Wiele doet denken aan het Meccano-werk van Hanco Kolk. Het verbaasde me dan ook niks dat ik Kolk en Vande Wiele vorig jaar samen tegenkwam in Amsterdam, wandelend langs de Keizersgracht: de jonge Vlaming kan veel opsteken van zijn geroutineerde noorderbuur.
 
Het nieuwe boekje Strip Noir (geen debuut, want Vande Wiele publiceerde al bij Incognito en in de Pincetreeks van, jawel, Hanco Kolk) appeleert nadrukkelijk aan de nostalgische „film noir„-sfeer. Telkens speelt een vrouw de hoofdrol: de aan lagerwal geraakte B-actrice die ten koste van alles haar carrière weer op gang wil helpen, de door verdriet verscheurde vrouw die ongewild getuige is van een beraamde moord en enkele doortrapte vrouwen die een miljoenenerfenis proberen binnen te slepen.
 
Lees verder de recensie van Jeroen Mirck op comicbase.nl
strip noir
Omslag van Strip Noir
verschenen bij Uitgeverij Bries, 2005
De Vlaamse tekenaar Maarten Vande Wiele mag geen onbekende worden genoemd in de Nederlandstalige stripwereld. Al in 2000 deed deze auteur van zich spreken met Glamourissimo, verschenen in de Pincet Reeks. Het in 2001 verschenen album Best Girlfriends Forever 2000 betekende vervolgens de definitieve doorbraak. Daarnaast is zijn werk te bewonderen in verschillende stripbladen als Beeldstorm en Zone 5300. Wat direct opvalt is de eigenzinnige tekenstijl en de aan de televisiesoaps van de jaren 80 schatplichtige verhaallijnen.
 
Het is goed te zien dat Vande Wiele zich verder heeft bekwaamd in dit stilistische gedachtegoed. Het nieuwe album Strip Noir bevat drie korte verhalen, geënt op televisieseries als Dynasty. Het mag dan ook niet verwonderen dat iedere passage gedragen wordt door een aantrekkelijke glamour girl. Ieder van hen vertelt een eigen verhaal dat op vakkundige wijze in beeld wordt gebracht. Het dynamisch perspectievenspel verhoogt het leesplezier en tovert de personages om tot wezens van vlees en bloed. De keuze van de uitgeverij om te werken met een enkele steunkleur pakt hier verbazend goed uit. Niet alleen zorgt dit voor een authentieke sfeer, het verleent het geheel tevens een chique uitstraling.
 
Lees verder de recensie van Danny Koningstein in 8weekly.nl

my other favourite things