In Sporen. De stijlen van Nietzsche, uitvoerig geannoteerd door Ger Groot, constateert Derrida dat de Nietzscheaanse vrouw over haar ‘afgrondelijkheid’ een sluier draagt. Haar waarheid – de afgrond die ze verhult – is tegelijk haar schaamte. De mannelijke filosoof is geïntrigeerd door deze verhulling die om een onthulling vraagt; hij vermoedt een ‘diepte’ die hij begeert en vreest. “De vrouw weet echter dat onder haar sluier geen ‘waarheid’ verborgen ligt, geen ‘diepte’, maar een afgrond waarin elke illusie van waarheid verzinkt”, aldus Groot. “Dit geeft haar een mateloze macht over de filososfische waarheidszoeker, die onhandig dingt naar haar gunsten en daarmee een willoos slachtoffer wordt van haar grillen.”

Voortdurend komen nieuws, opinies en achtergronden op ons af. Standpunten worden als feiten gebracht. Meningen als waarheden. Opinies als bewijs. Oppervlakkigheid is verleidelijk, terwijl de wereld ingewikkeld is. Ook dicht bij huis. Gedrag van mensen, rituelen uit verre oorden, meningen van buren en vrienden, recht dat krom lijkt en andersom. Filosofie Magazine wil inzicht geven. Door de waan van de dag door te prikken en interessante kwesties in een breder perspectief te plaatsen. Door verschillende gezichtspunten te belichten. Vragen op te roepen. Zaken te ontleden. U aan het denken te zetten. Zo krijgen uw gedachten vorm; uw mening een fundament. Zet u zelf elke maand aan het denken.

Kierkegaard treurde erover dat de mens vergeten is hoe hij moet zijn. Hij zei dat we alleen nog maar kunnen denken en praten over zijn. We nemen geen deel meer aan de werkelijkheid, we denken er alleen nog maar over. Dat is introspectie. We vervangen de realiteit door ideeën over de realiteit, we komen gevangen te zitten in abstracties. We kijken bij ons denken naar binnen in plaats van naar buiten. Met een wat grof, maar accuraat beeld zouden we introspectie kunnen definiëren als mentale masturbatie. God gaf de mens de seksualiteit als iets dat samen met een ander mens genoten kan worden. Ze is naar buiten gericht. Als mensen masturberen, zijn ze niet langer verbonden met iemand buiten zichzelf, maar zijn ze naar binnen gericht. Dit is verkeerd omdat Gods bedoeling met de mens is dat hij niet alleen denkt, maar ook is. Het een zou het ander moeten voeden. Als het denken zich naar binnen keert, nemen we geen deel meer aan de werkelijkheid, maar zijn we verloren in gedachten. Dit leidt tot een hyperrationeel denken, een eindeloos verstandelijk beredeneren. Steeds meer denken, steeds minder zijn. Een vicieuze cirkel die nooit stopt als een centrifuge die alsmaar rondjes draait.