Sergei Bulgakov werd geboren in 1871 in Livny (ongeveer 400 km. ten zuiden van Moskou) in een Russisch-Orthodoxe familie waarvan zeker vijf generaties een kerkelijk ambt bekleden als priester. Toen hij een jaar of vijftien was, verloor hij zijn geloof om in de jaren ’90 van de 19e eeuw een van de meest belovende Russische marxisten te worden. Hij studeerde economie aan de Universiteit van Moskou. Tijdens een studieverblijf in Berlijn ( 1898 – 1899 ) raakte hij na tal van ontmoetingen met vooraanstaande Duitse socialisten teleurgesteld in de praktijk van het marxisme. ( … )
Toen hij terugkeerde naar Rusland verkeerde Boelgakov in een geestelijke crisis. Desondanks ontpopte hij zich als een van de leidende intelligentsia van de Zilveren Eeuw. Zijn motto: ‘van marxisme naar idealisme” verwoordde het gevoelen van een hele generatie. Via het Duits idealisme, met name Schelling, dat hem in zijn jeugd van de Kerk vervreemde, keerde hij geleidelijk terug naar het geloof van de Russisch-Orthodoxe Traditie. Deze geestelijke ommekeer vond plaats tussen 1900 en 1910, in 1918 bezegeld met zijn wijding tot priester. ( … )
Na de Revolutie van 1917 werd hij door Lenin in 1922 met andere kritische intelligentsia verbannen naar Parijs. Daar ontwikkelt hij zich tot een van de belangrijkste Russisch-Orthodoxe thelogen van de 20ste eeuw. Hij werd rector van het Parijse Instituut voor Orthodoxe Theologie, alwaar hij systematische theologie doceerde. In 1944 werd zijn aardse bestaan getransfigureerd. Op zijn Parijse sterfbed verwoordde hij nog eenmaal, ver van zijn vaderland, op existentiële wijze de verbinding tussen de particulariteit van zijn natie en het universele perspectief van de mensheid: “Voor ieder mens is zijn vaderland een even groot mysterie als zijn geboorte. Het is niet alleen het land waar wij de zoete smaak van het bestaan te pakken kregen, het is bovenal de grond waarboven de hemel zich voor het eerst opende en waar wij het visioen van de Jakobsladder kregen, die hemel en aarde verbond.”
(Bron: Beweging)

Met zijn filosofie van de openbaring keert Schelling terug naar Augustinus. Het is waar: de mens is verloren als hij zich alleen maar naar zichzelf zou kunnen richten. De Philosophie der Offenbarung geeft het geloof weer het woord. Maar het is geen kinderlijk geloof, het is een geloof na de filosofische zeiltocht om de wereld. Het moge zo zijn dat we weer aankomen waar we vertrokken zijn, maar we zullen toch iets hebben ervaren, we zullen iets achter de rug hebben en iets onder ons en boven ons gekregen hebben.

De plaats van die Rote Armee Fraktion in de geschiedenis van de Bondsrepubliek is duidelijk nog steeds omstreden. Dat bleek uit de verhitte debatten die er al sinds 2003 over de expositie worden gevoerd. Hoe mag, hoe moet de geschiedenis van de RAF worden weergegeven? De actuele discussie over het islamitisch terrorisme maakt het er niet eenvoudiger op, de suggestie van de tenstoonstellingsmakers dat de RAF ook waardevolle idealen heeft nagelaten, doet dat evenmin.
De nabestaanden van de op 19 oktober 1977 omgebrachte voorzitter van de Duitse werkgeversorganisatie, Hans Martin Schleyer, schreven een boze brief aan kanselier Schroeder. De bondsregering en de senaat van Berlijn zetten de verantwoordelijke organisatie Kunst-Werke onder druk. Die zou haar subsidie alleen krijgen, wanneer ze een samenwerking zou accepteren met het wetenschappelijk Institut für Sozialforschung en een overheidsinstelling.
Dat pikten de kunstenaars en de curator van de tentoonstelling Felix Enslin (zoon van RAF-terroriste Gudrun Enslin) niet. Ze schrapten de historische component van hun tentoonstelling, veilden op eBay een aantal kunstobjecten en financieerden de tentoonstelling vervolgens zelf. Overigens leverde de Nederlandse Mondriaan Stichting wel een bijdrage.( Bron: Koketteren met RAF-terreur in Trouw )

Insgesamt sind mehr als 100 Arbeiten von 50 Künstlern zu sehen, die sich seit den 70er Jahren mit der Roten Armee Fraktion auseinander gesetzt haben. Unter den Künstlern sind so prominente wie Gerhard Richter, Joseph Beuys, Martin Kippenberger, Sigmar Polke, Klaus Staeck und Jörg Immendorff – insgesamt drei Künstlergenerationen, die Arbeiten zur RAF gemacht haben. Ihnen gegenüber gestellt ist eine “mediale Zeitleiste”: Sie dokumentiert anhand von Zeitungsausschnitten und Fernsehnachrichten, wie die Medien auf die RAF reagierten, beispielsweise auf den Selbstmord von Ulrike Meinhof oder die Ermordung von Arbeitgeberpräsident Schleyer.
( Bron : zur Vorstellung des Terrors)