Op 8 oktober had Montenegro aan het Ottomaanse Rijk de oorlog verklaard en op 17 oktober volgden Griekenland, Bulgarije en Serviëmet hun oorlogsverklaring aan de “zieke man van Europa”. Daarmee was de Eerste Balkanoorlog, die tot 28 november zou duren, een feit geworden. Het jaar daarop volgde een Tweede Balkanoorlog (van 8 juli tot 10 augustus 1913) en deze zou vooral tussen Serviëen Bulgarije worden uitgevochten. Een Derde Balkanoorlog in 1914 ging de wereld niet meer voorbij. Een lokaal conflict tussen Serviëen Oostenrijk-Hongarije over Bosnië-Herzegovina zou worden uitvergroot tot de Eerste Wereldoorlog.

De onrust op de Balkan begon al in 1879 met het Verdrag van Berlijn. Het Ottomaanse Rijk was in de tweede helft van de negentiende eeuw verzwakt geraakt en Rusland begon de nationalistische (en vooral ook pan-slavistische) bewegingen op de Balkan te steunen. Dit resulteerde in 1879 tot het ontstaan van drie nieuwe Orthodox-Christelijke koninkrijken op de Balkan: Servië, Bulgarije en Roemenië(Aanvankelijk alleen Walachije en Moldavië. Transsylvaniëbleef tot 1918 onderdeel van de dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije). Deze herverdeling van de Balkan werd het begin van een reeks conflicten, precies zoals in de jaren 90 zou gaan gebeuren met de herverkaveling van het voormalige Yoegoslavië.

17/10 toen | heiligen van de dag

1548 jaar geleden verkeerde het Romeinse Rijk volledig in ontbinding. Al in de derde eeuw begonnen de Gothen het immense Rijk binnen te dringen. Onder keizer Constantijn beleefde het Rijk nog een bloeiperiode, maar daarna was er geen houden meer aan: aan het begin van de vierde eeuw overspoelden de barbaren aan alle kanten het rijk.

Eerst vielen de Alanen en de Vandalen Galliëbinnen en de laatsten trokken in een storm van verwoesting verder door het Iberisch schiereiland en Noord-Afrika waar ze tenslotte een Rijk stichtten. De Visigothen stormden Italiëbinnen en het zootje ongeregeld van Alarik plunderde Rome in 410. Een plundering door de Hunnen onder Atilla werd in 451 voorkomen (maar in 455 plunderden de Vandalen alsnog wat er van Rome over was gebleven.)
Onder leiding van de Romeinse veldheer Aetius hakten de Romeinen (samen met Vandalen en Bourgondiers) de Hunnen (samen met Gepiden en Ostrogothen) in de pan. Aetius zelf kreeg stank voor dank en werd 3 jaar later door de keizer vermoord.

In 455 werd keizer Avitus geinstalleerd, maar aan zijn macht kwam snel een einde want op 16 oktober 456 werd hij door de magister militum (opperbevelheber) Ricimer bij Piacenza verslagen. Ricimer was van gemengd Suebisch-Visigothische afkomst en kon zelf geen keizer worden, omdat een Germaan in het purper nooit aanvaard zou worden door de Romeinen. Daarom zette de magister militum de ene marionet na de andere op de troon. Na zijn dood in 472 liet hij het Romeinse Rijk in een chaos achter. In 476 werd tenslotte de laatste Romeinse keizer, het jongetje Romulus Augustus door Odoaker afgezet. Daarmee was er officieel een einde gekomen aan het Romeinse Rijk.
zie ook: in the mist of times … [1] , de Slag bij Verona

lijst van Romeinse keizers | 16/10 toen | heiligen van de dag

Ik was in blije verwondering toen ze zei dat het haar lievelingsboek is. Juist een dag daarvoor had ik van het web de integrale tekst van de kleine Johannes van Frederik van Eeden gedownload. Zo begint het:

Ik zal u iets van den kleinen Johannes vertellen. Het heeft veel van een sprookje, mijn verhaal, maar het is toch alles werkelijk zoo gebeurd. Zoodra gij het niet meer gelooft, moet ge niet verder lezen, want dan schrijf ik niet voor u. Ook moogt ge er den kleinen Johannes nooit over spreken, als ge hem soms ontmoet, want dat zou hem verdriet doen en het zou mij spijten, u dit alles verteld te hebben.
 
Johannes woonde in een oud huis met een grooten tuin. Het was er moeilijk den weg te vinden, want in het huis waren veel donkere portaaltjes, trappen, kamertjes en ruime rommelzolders, en in den tuin waren overal schuttingen en broeikasten. Het was een heele wereld voor Johannes. Hij kon er verre tochten in maken en hij gaf namen aan alles wat hij ontdekte.
 
Voor het huis had hij namen uit het dierenrijk: de rupsenzolder, omdat hij er rupsen groot bracht; het kippenkamertje, omdat hij daar eens een kip gevonden had. Die was er niet van zelve gekomen, maar daar door Johannes’ moeder te broeien gezet. In den tuin koos hij namen uit het plantenrijk, en lette daarbij vooral op de voortbrengselen, die voor hem van belang waren. Zoo onderscheidde hij een frambozenberg, een dirkjesbosch en een aardbeiendal. Heel achter was een plekje, dat hij het paradijs noemde en daar was het natuurlijk erg heerlijk. Daar was een groot water, een vijver, waar witte waterlelien dreven en het riet lange fluisterende gesprekken hield met den wind.

Frederik van Eeden biografie en oeuvrecatalogus [ dbnl ]
Van de koele meren des doods [integrale tekst online]
Grassprietjes [integrale tekst online]
15/10 toen | heiligen van de dag