Uit het onlangs verschenen boek De Muziek Zegt Alles waarin wetenschappers onder aanvoering van Douwe Draaisma, Huub Wijfjes en Ad Vingerhoets de Top 2000 verklaren, blijkt dat de gemiddelde leeftijd van de stemmer rond de 47 en 48 jaar ligt. Hits uit de jaren zeventig doen de luisteraars denken aan hun eerste platenspelertje, schoolfeesten en jeugdliefdes. Nostalgie lijkt dan ook de basis van de hoge noteringen van Queen & Co.
Bron: Milo Lambers donderdag 22 december in Trouw
Denis (1978) van Blondie
Ik ging kopje onder met de New Wave toen ik haar in het voorjaar van 1978 voor de allereerste keer zag bij Top Pop…
Vandaag op nummer
492: Tusk (1979) van Fleetwood Mac
490: Everytime I think of you (1979) van The Babys
431: Denis (1978) van Blondie
383: If you leave me now (1976/1977) van Chicago
396: Baker Street (1978) van Gerry Rafferty
De Top 2000 is behalve muziek ook nostalgie. Zo komt het ook dat iedereen zijn eigen hoekje in de Top 2000 heeft. De zestigplussers horen graag de singles terug uit de jaren zestig en de jongeren horen het liefst de mp3′s van nu. En een late veertiger als ik, die van 1975 tot 1983 intensief de hitlijst volgde, hoort graag muziek uit de tweede helft van de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Waarom? Niet omdat deze muziek beter is dan de andere, maar vooral omdat bij het horen van de platen uit die tijd herinneringen naar boven komen uit de jaren tussen mijn twaalfde en twintigste. Volgens de bioloog Midas Dekkers is dat dé periode in een mensenleven waarin popmuziek belangrijker is dan op welke leeftijd dan ook. Ik geloof dat ik het met hem eens ben. Daarom een selectie van platen tussen 1975 en 1983.
It’s a long way there (1976)
van The Little River Band
Voor mij de ultieme road music, met de blik op oneindig over het asfalt dwars door de Grote Victoriawoestijn
Vandaag op nummer
836: House for Sale (1975) van Lucifer
842: It’s a long way there (1976) van The Little River Band
760: Blue Monday (1983) van New Order
735: Black Betty (1978) van Ram Jam
598: Down under (1982) van Men at work
Blue Monday (1983) van New Order
Mijn favouriete dansplaat uit 1983
Een muziekcassette, cassettebandje, compactcassette of gewoon bandje (officieel Compact Cassette), is een magneetband die wordt gebruikt als geluidsdrager, in een speciaal daarvoor gemaakte vaste doos (cassette). De compactcassette is een ontwikkeling geweest van Philips in 1963 in zijn vestiging in Hasselt, en was bijzonder populair naast de grammofoonplaat voordat de digitale geluidsdragers werden ontwikkeld. Een muziekcassette kan worden afgespeeld met een cassetterecorder, een cassettedeck of een walkman.
Uit het onlangs verschenen boek De Muziek Zegt Alles waarin wetenschappers onder aanvoering van Douwe Draaisma, Huub Wijfjes en Ad Vingerhoets de Top 2000 verklaren, blijkt dat de gemiddelde leeftijd van de stemmer rond de 47 en 48 jaar ligt. Hits uit de jaren zeventig doen de luisteraars denken aan hun eerste platenspelertje, schoolfeesten en jeugdliefdes. Nostalgie lijkt dan ook de basis van de hoge noteringen van Queen & Co.
Bron: Milo Lambers donderdag 22 december in Trouw
Night boat to Cairo (1979) van Madness
Op mijn zestiende vond ik ska wel cool…
Vandaag op nummer
1067: Show me the way (1976) van Peter Frampton
1021: Love is all (1975) van Roger Glover & Guests
980: Night boat to Cairo (1979) van Madness
945: Uncertain smile (1983) van The The
914: Make me smile (1975) van Steve Harley & Cockney Rebel
Uncertain Smile (1983) van The The
Samen met Blue Monday van New Order een van mijn favourieten dat jaar
het cassettebandje
De walkman was een uitvinding van SONY, sinds jaar en dag de aartsvijand van Philips, dat in 1963 het cassettebandje introduceerde. Kinderen die nu een jaar of tien zijn, hebben geen flauw idee wat dat plastic ding met wieltjes is, laat staan dat ze snappen waarom je er soms een potlood bij nodig had. Hoe snel en resoluut het bandje uit ons leven verdwenen is. wordt duidelijk als je de verkoopcijfers erbij pakt: vijftig tot honderd miljard werden er wereldwijd verkocht. (Als je die allemaal op elkaar stapelt, schijn je twee tot vier keer de afstand van hier naar de maan te overbruggen.)
Bron: Maarten Vermeulen in het Nederlands Dagblad, 28 december 2011
een van mijn cassettebandjes uit de jaren 1975-1977. De audiocassette werd in mijn geboortejaar door Philips geïntroduceerd en verdween na de komst van de audio compact disc in 1983 steeds meer uit beeld.
Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.
In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.
Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.
Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.
Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.
Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.
De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.
In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.
Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.
Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag:
"Form follows function" en "The sky is the limit."
In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.
In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.
Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ...
These are a few of my favorite things ...