Kaffeefahrt ins Krematorium van Sergej Kreso is een van de beste documentaires die ik de laatste tijd gezien heb: informatief, boeiend, goede montage en uitstekende muziek. In de documentaire reizen we een dag mee met een groep ouderen uit het Ruhrgebied die met een gratis busreisje over de grens gelokt wordt naar Venlo. Daar worden ze twee uur losgelaten, zodat ze kunnen gaan koffie shoppen. Maar het eigenlijke doel van de reis is het crematorium in Venlo waar de groep wordt rondgeleid over het terrein en zelfs een kijkje krijgt bij de ovens van het crematorium. “U bent zomers gekleed mevrouw, u dacht natuurlijk, het wordt heet in het crematorium vandaag!” grapt de buschauffeur, wanneer de ouderen bij het crematorium de bus verlaten.

Tussendoor zien we een paar gesprekken thuis met een enkele ouderen die deze dag meereizen. Dat levert ontroerende maar ook tenenkrommende momenten op. Bijvoorbeeld de ruim negentigjarige vrouw die al sinds 1941 weduwe is en twee kinderen verloor in de oorlog. Of ze nog lang hoopt te leven. Welnee! En dan het ruziënde echtpaar over de wens van de echtgenoot om gecremeerd te worden tegen de wens van zijn echtgenote in. “Ik kniel niet voor een urn!” verzekert de vrouw haar man. Aan tafel zit hun zwaar gehandicapte zoon van 34 jaar. “Het gaat erom dat je naastenliefde hebt getoond”, legt hij haar uit, “niet of je vooraan in de kerk zit … en daarbuiten een duivel bent!”

Meer familiedrama schemert ook door bij Karl Schuhmacher, de begrafenisondernemer uit Essen, die in deze documentaire mooi geportretteerd wordt. Zijn vader, die ook Karl heette, maakte 35 jaar geleden een eind aan zijn leven en had zijn zoon gevraagd hem op te volgen. De kleinzoon wordt geïnterviewd op de begraafplaats bij de familiegraven. Hij geeft een korte toelichting bij het rijtje voorouders. Waarom er geen steen ligt op het graf van zijn grootvader, wil de interviewer weten. De familie achtte het destijds niet verstandig wanneer zijn vader zijn eigen naam op het graf van zijn grootvader zou lezen, legt de kleinzoon uit. Karl Schuhmacher blijkt de dood van zijn vader nog altijd niet goed verwerkt te hebben. Ook al positioneert hij zijn begrafenisonderneming op de markt als een prijsvechter, als begrafenisondernemer is hij onberispelijk en integer. Kaffeefahrt ins Krematorium is permanent te zien op Holland Doc.

bestattungsinstitut-karl-schumacher.de

Op 18 november 1986 lieten we ons in Pucallpa (Peru) inschepen op een kleine roestschuit voor een vijfdaagse boottocht naar Iquitos in het hart van het Peruaanse Amazonegebied. De eerste dagen voeren we over de Ucayali, een van de bronrivieren van de Amazone. Even voorbij Nauta voegt de Marañón zich bij de Ucayali en versmelten beide rivieren zich tot de Amazone. Op 23 november kwamen we eindelijk aan in Iquitos. Een paar dagen later vlogen we met een binnenlandse vlucht in anderhalf uur terug naar Lima, want Iquitos is niet per trein of per auto bereikbaar en weer vijf dagen met de boot terug… Nee.

Op de tentoonstelling Portretfabriek Van Mierevelt is een lange rij kopergravures te zien die Van Mierevelt‘s schoonzoon Willem Jacobsz. Delff vanaf 1610 maakte van portretten uit het atelier van zijn schoonvader. Kopergravures konden in behoorlijke oplagen verspreid worden, zodat portretten van kopstukken als prins Maurits, Johan van Oldenbarnevelt en P.C.Hooft ook voor de gewone man betaalbaar werden. In de alma database van Museum Boijmans van Beuningen vond ik enige gravures van Willem Jacobsz. Delff. Het aardige van het Alma Project is dat je kunt inzoomen op artefacten, zoals de fijn uitgewerkte kanten kraag.

In de database van Alma staan 37 andere kopergravures van Willem Jacobsz. Delff en enkele andere graveurs naar portretten van Van Mierevelt. En in de National Portrait Gallery zijn nog eens 54 gravures en enkele geschilderde portretten van Delff en Van Mierevelt te zien.

Willem Jacobsz. Delff [ de.wikipedia.org ]