zeventienduizend figuranten

opnieuw gezien op DVD: Waterloo (1970)

Waterloo DVDDe Russisch-Italiaanse monsterproductie Waterloo, die in 1969 in de toenmalige Sovjet Unie (Oekraïne) werd opgenomen, was een van de laatste grote historische spektakelfilms uit de filmgeschiedenis. Er speelden 15. 000 infanteristen mee uit het Sovjet Leger en nog eens 2.000 cavaleristen. Tijdens de opnamen grapte men dat regisseur Sergei Bondarchuk de opperbevelhebber was van het op zeven na grootste leger ter wereld. De film kostte toendertijd 35 miljoen dollar (omgerekend naar 2011 ongeveer 110 miljoen dollar), veel meer dan de toch al peperdure SF-films 2001: A Space Odyssey (1965-68) en Star Wars (1976-77). Helaas bracht Waterloo maar een paar miljoen op. De jeugd had geen interesse meer voor epische films en de filmindustrie ging zich na 1970 meer op gewelddadige en sexy films richten.

still uit Waterloo (1970)
still uit de spektakelfilm Waterloo

Voor scholieren is Waterloo de ultieme educatieve film. Naast al het historische spektakel is er ook nog eens goed acteerwerk van Rod Steiger, Orson Welles en Christopher Plummer. De score van Nino Rota is bijna vanzelfsprekend schatplichtig aan Beethoven , die zijn Eroica oorspronkelijk opdroeg aan de kleine korporaal. Als geen andere componist heeft Beethoven de bliksem die Napoleon in de wereldgeschiedenis sloeg, met zijn wereldschokkende muziek hoorbaar gemaakt.

still uit Waterloo (1970)
still uit de spektakelfilm Waterloo
Next to a battle lost, the saddest thing is a battle won.

Duke of Wellington

Waterloo door William Sadler
schilderij van William Sadler 1782-1840
film is in de twintigste eeuw de opvolger van de historieschilderkunst geworden
To recreate the battlefield authentically, the Russians bulldozed away two hills, laid five miles of roads, transplanted 5,000 trees, sowed fields of rye, barley and wildflowers and reconstructed four historic buildings. To create the mud, more than six miles of underground irrigation piping was specially laid. Most of the battle scenes were filmed using five Panavision cameras simultaneously from ground level, from 100 foot towers, from a helicopter, and from an overhead railway built right across the location.
 
Actual filming was accomplished over 28 weeks, which included 16 days of delay (principally due to bad weather). Many of the battle scenes were filmed in the summer of 1969 in often sweltering heat.
still uit Waterloo (1970)
Maarschalk Michel Ney valt met zijn cavalerie te vroeg aan waardoor de Franse infanterie niet kan volgen. De Engelsen vormen defensieve carrés waartegen de geïsoleerde Franse cavalerie machteloos is. “Schiet op de paarden!” luidt het Engelse commando.
Months before the cameras started filming, the 16,000 Soviet Army soldiers began training to learn 1815 drill and battle formations, as well as the use of sabres, bayonets and handling cannon. A selected 2,000 additional men were also taught to load and fire muskets. This army lived in a large encampment next to the battlefield. Each day after breakfast, they marched to a large wardrobe building, donned their French, British or Prussian uniforms and fifteen minutes later were in position. The soldiers were commanded by officers who took orders from director Sergei Bondarchuk by walkie-talkie. To assist in the direction of this huge, multi-national undertaking, the Russian director had four interpreters permanently at his side: one each for English, Italian, French and Serbo-Croatian.
 
Bron: en.wikipedia.org
still uit Waterloo (1970)
de defensieve carrés vanuit de hemel gezien

Cameravlees [ W&V ] | films over Napoleon 1897-2008
napoleon-battles.com

volg de meester [ 21 ]

twee olieverfschetsen naar Rembrandt

Om meer inzicht te krijgen in de ziens- en werkwijze van Rembrandt, ben ik begonnen met het “kopiëren” van een klein paneel dat hij in 1632 maakte van de Aanbidding van de koningen. De mis en scene en de dramatische belichting (de zogenaamde ‘licht regie’) kunnen zo goed bestudeerd worden. Het geheim van het gouden licht zit hem in de withogingen waarover een glacis gelegd is van een transparante aardkleur, die rauwe sienna wordt genoemd. Bovendien is alles vanaf het begin gedrenkt in de goudgele grondtoon van de imprimatura.

Rembrandt kopie
twee olieverfschetsen naar Rembrandt
een schetsmatige reconstructie van zijn compositie en lichtregie.

Het is fascinerend om te ontdekken hoe je met een beperkt aantal pigmenten (rauwe sienna, gebrande sienna, omber, oker, zinkwit en Van Dijck bruin) een zeer delicaat coloriet kunt opbouwen. Het beeld is opgebouwd uit ‘grijzen’, waarbij gemodelleerd is in subtiele toonverschillen tussen koel en warm ‘grijs’. Door het beperkte palet blijft het kleurgebruik subtiel.

volg de meester [ 1-21 ] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan

hedendaagse Nederlandse tekenaars [ 14 ]

zondagmiddag bezocht ik de tentoonstelling Collecties in Galerie Wit
en kocht ik Ook de wakkeren missen veel van Marcel Reijerman

Samen met Erik Odijk (1959), Paul Klemann (1960), Bernard Verhoeven (1960) en Marcel van Eeden (1965) behoort Marcel Reijerman (1958) tot mijn favouriete hedendaagse Nederlandse tekenaars. In zijn werk zit die labyrinthische raadselachtigheid, die mij ook zo intrigeert in het werk van Paul Klemann en Bernard Verhoeven. Reijerman tekent meestal op gekleurd Ingres papier met houtskool en conté. De ribbelstructuur en de gekleurde ondergrond van het Ingres papier bepalen overal de uitdrukking van de tekening. Geen stukje van het papier blijft onbedekt. Net als bij Outsider Art is er bij Reijerman een sterke innerlijke drang om te vullen met een voortwoekerend eigen idioom waarmee de rafelranden van droom en werkelijkheid worden afgetast. “And our little life is rounded with a sleep.”

Marcel Reijerman
Marcel Reijerman Ook de wakkeren missen veel een uitgave van Galerie Wit, 2007
Het toneelstuk wachten op Godot van Samuel Beckett is de existentialistische versie van Sam en Moos die naar Parijs zouden gaan. Ze gingen niet. Bij Beckett komt Godot niet opdagen, maar bij Reijerman is hij dan eindelijk gekomen. De menselijke existentie is van zijn uitzichtloosheid ontdaan; het geloof in eigen kunnen is hersteld. Hier kun je vandaan komen en daar kun je naar toe, houdt zijn werk ons voor: we zijn vrij om te gaan en staan waar we willen. Het werk van Reijerman staat bijna letterlijk bol van de verwijzingen die je in de traditionele kunsthistorische zin kunt bekijken, interpreteren en verklaren. Maar als je daarmee klaar bent, blijft er nog zoveel over waar je geen greep op krijgt dat je het even niet meer weet. En even kan bij Reijerman lang duren. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd dat je verloren raakt. Je moet je op jezelf terugtrekken om in zijn tekeningen en schilderijen een plaats te vinden, vanuit de contemplatie van een heremiet.
 
Alex de Vries in “Ook de wakkeren missen veel” (november 2007)

meer hedendaagse tekenaars