portret in olieverf
olieverf op canvas ( 20 x 14 cm )
schetsboek [ 12 ]
spitfires & stuka’s
zondagmiddag gezien op Een: Battle of Britain (1969)
Vorig jaar keek ik naar First of the Few (1942 en in de VS uitgebracht onder de titel Spitfire) van en met Leslie Howard over de Slag om Engeland. Deze oorlogsfilm uit de Tweede Wereldoorlog was een propagandafilm én een eerbetoon aan de vliegeniers van de Royal Air Force. First of the Few bevatte spectaculaire luchtgevechten waarbij de dubbeldekkers uit Howard Hughes’ Hells Angels (1930) verbleekten. In 1969 zou deze film opnieuw overtroffen worden door misschien wel de meest spectaculaire film die er over de Slag om Engeland is gemaakt.
Never in the field of human conflict was so much owed
by so many to so few
by so many to so few
Winston Churchill
Net als bij A Bridge Too Far (1977) past bij Battle of Britain de opmerking a star too much. De cast met steracteurs als Lawrence Olivier, Trevor Howard, Christopher Plummer, Michael Caine e.a. is natuurlijk indrukwekkend, maar of dat nu echt nodig was… Tenslotte zijn het de Spitfire, Hawker Hurricane, Heinkel en Messerschmitt Bf 109 die de eigenlijke hoofdrollen spelen. Het is dus echt een film voor mijn vader, die vandaag zijn 81e verjaardag viert, en gisteren weer als 11-jarig jongetje met rode oortjes heeft gekeken.
Het zenuwcentrum van de Slag om Engeland Wanneer tijdens een bombardement de kaart bedolven wordt onder neerstortend puin, krijgt de uitdrukking “de kaart is niet het gebied ” een extra betekenis: de kaart is óók het gebied…
de schilder en de tuinman
zaterdag gezien op DVD: Dialogue avec mon jardinier (2007)
Michaela verrast mij vaak met Franse films. Tien jaar geleden was dat met Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain (2001). Daarna volgden een aantal films van Jacques Tati en Seraphine (2008). Niet lang geleden bracht ze de DVD van Dialogue avec mon jardinier mee. Evenals Seraphine is deze film een ode aan het platteland. Sfeervolle opnamen met tegenlicht, bochtige weggetjes, moestuintjes, rieten stoeltjes en een eerlijke plattelandswijn. Clichés worden niet geschuwd. De schilder heeft een strohoed op en doet het natuurlijk weer met zijn model.
Het scenario volgt het voortkabbelende leven van een schilder die gesprekken heeft met zijn tuinman en concentreert zich vooral op het verschil tussen beide personages. De schilder maakt in Parijs deel uit van het grootsteedse leven en de culturele elite maar komt in zijn buitenhuis op het platteland pas weer tot zichzelf. De tuinman is een simpele ziel met alleen maar lagere school, maar met een open hart voor de kleine dingen van het leven. In de gesprekken met de schilder, ontwikkelt de tuinman zich ongewild tot de kenner van het gewone leven en in zekere zin tot een leraar voor de schilder. Maar nergens gaat het gesprek echt de diepte in. Dialogue avec mon jardinier is vooral een filmduet voor twee steracteurs. Jean-Pierre Darroussin als de eenvoudige tuinman op zijn brommertje roept een beeld op van tevredenheid en ‘domweg gelukkig zijn’, precies zoals Monsieur Hulot op zijn fiets in Mon Oncle.
Dialogue avec mon jardinier trailer
Over schilderkunst kom je door deze film niet veel te weten. Behalve dan dat Jean-Léon Gérôme in Barbizon oriëntaalse schilderijen maakte. Hij kwam niet naar Barbizon voor de omgeving, maar wilde gewoon bij zijn vrienden zijn… En daar gaat Dialogue avec mon jardinier ook over, niet over tuinieren of schilderkunst, maar over een gewone vriendschap die door het fijnzinnige duet van Daniel Auteuil en Jean-Pierre Darroussin overtuigt en ontroert.
