gemengde gevoelens

aan de schuifknoppen van je gevoelens met cognitieve gedragstherapie

Het is lang geleden dat ik mijzelf een gedachtenrapport gegeven heb. Gedachtenrapporten maken is een vorm van cognitieve gedragstherapie waarin je je gevoel (weer) de baas kunt worden en je gedrag kunt veranderen. In zo’n rapport worden procentueel vier basisgevoelens (bang, blij, bedroefd en boos) gerapporteerd die je kortgeleden in een bepaalde situatie hebt gehad. Daarna ga je beoordelen of de gevoelens die je in die situatie voelde eigenlijk wel nodig en nuttig waren. In de cognitieve gedragstherapie probeer je jezelf cognitief te verhouden tegenover een bepaalde situatie, zodat je leert niet meer kopje onder te gaan in een allesbeheersende emotie (bijvoorbeeld angst en droefheid).

basisemoties
de vier basisgevoelens volgens de cognitieve gedragstherapie

In het begin lijkt het maken van een gedachtenrapport een idiote bezigheid. Als in een computerprogramma ga je percentages loslaten op je gevoelsleven en vanuit datzelfde gevoelsleven kan dat heftig verzet oproepen. Om te slagen in deze vorm van cognitieve gedragstherapie, kun je het beste braaf zo’n gedachtenrapport maken: Hoeveel procent bang was ik, toen de woorden achter in mijn keel bleven steken? Hoeveel procent boos was ik, toen ik de deur dicht smeet? Hoeveel procent bedroefd was ik … ? Na een aantal gedachtenrapporten ontdek je dat de meeste gevoelens gemengde gevoelens zijn, die zijn opgebouwd uit de vier basisgevoelens, net zoals in de vierkleurendruk elke tint is opgebouwd uit de vier proceskleuren CMYK.

En waar is de liefde eigenlijk in de cognitieve therapie? Is liefde dan geen gevoel? Wat er in de moderne psychologie ook allemaal over beweerd wordt, ik vertrouw toch liever op de kennis van de ziel zoals deze door de woestijnvaders is doorgegeven. Geestelijke liefde (een pleonasme) is volgens hen géén gevoel. Emotionele liefde daarentegen is volgens de woestijnvaders niet helemaal zuiver meer, maar gekleurd door hartstochten als begeerte, ijdelheid en hebzucht. Maar dat is weer een heel ander verhaal…

anxietyanddepressioncenter.com

American Masterpieces

Four Centuries of American Painting

In 1998 verschenen er in de Verenigde Staten een vel met twintig bijzondere postzegels met bekende schilderijen uit vier eeuwen Amerikaanse schilderkunst. Benjamin West, John Singleton Copley, Thomas Sully, Gilbert Stuart, John Trumbull, Willem de Kooning, Jackson Pollock, Barnett Newman, Frank Stella, Roy Liechtenstein en Andy Warhol zijn niet vertegenwoordigd.

American Painting
de twintig postzegels uit 1998

John Foster “Portrait of Richard Mather”
The Freake Limner “Mrs. Elizabeth Freake and Baby Mary”
Ammi Phillips “Girl in Red Dress with Cat and Dog”
Rembrandt Peale “Rubens Peale with a Geranium”
John James Audubon “Long-billed Curlew, Numenius longrostris”
George Caleb Bingham “Boatmen on the Missouri”
Asher B. Durand “Kindred Spirits”
Joshua Johnson “The Westwood Children”
William M. Harnett “Music and Literature”
Winslow Homer “Fog Warning”
George Catlin “The White Cloud, Head Chief of the Iowas”
Thomas Moran “Cliffs of Green River”
Albert Bierstadt “The Last of the Buffalo”
Frederic Edwin Church “Niagara”
Mary Cassatt “Breakfast in Bed”
Edward Hopper “Nighthawks”
Grant Wood “American Gothic”
Charles Sheeler “Two Against the White”
Franz Kline “Mahoning”
Mark Rothko “Number 22, 1949″

aanwezige afwezigheid

gisterenavond gezien bij wintergasten: Roy Sorensen

SorensenEen van de vele boeiende onderwerpen die in het gesprek tussen Roel Bentz van den Berg en de aanstekelijke recreatieve filosoof Roy Sorensen in de eerste aflevering van VPRO’s Wintergasten ter sprake kwam, ging over On Bullshit van Harry G. Frankfurt. In dat boek beweert Frankfurt dat er steeds meer mensen betaald worden om te doen alsof ze iets weten. Het gaat niet zozeer om het spreken van waarheid maar meer om het spelen van deskundigheid. Dat komt volgens Frankfurt niet omdat we zo graag onwaarheid willen horen, maar omdat we onverschillig(er) zijn gaan staan tegenover waarheid. Frankfurt vindt dat we deze onverschilligheid in zekere zin meer moeten vrezen dan leugens, omdat een leugen tenminste nog naar waarheid (ver)wijst.

Sorenson denkt na over de dingen die er niet zijn, maar ook wel zijn, zoals gaten, stiltes, schaduwen, ideeën en de menselijke ziel
ambivalentie
Roy Sorensen is professor in de filosofie aan de Washington universiteit in St. Louis. Sorensen noemt zichzelf een apostel van „de negatieve metafysica„. Hij denkt na over de dingen die er niet zijn, maar ook wel zijn, zoals gaten, stiltes, schaduwen, getallen, ideeën en de menselijke ziel; metafysische amfibieën die met één been op de vaste grond staan van het gezonde verstand en met het andere been in het troebele water van het niet-zijn. In zijn vrije tijd bezoekt hij graag plaatsen waar iets verdwenen is, zoals het Lenápark in Praag, waar ooit het grote Stalinmonument stond. Hij denkt na over raadsels als: Draait de schaduw van een draaiende schijf? Als je in een donkere grot bent, zie je dan niks of zie je het donker? Als je de krant leest, zie je dan de zwarte letters op de pagina of zie je juist het wit om de letters? In deze aflevering van Wintergasten spreekt hij met Roel Bentz van de Berg over zijn favoriete afwezigheden, zoals 4„33„„, de stiltecompositie van John Cage.
 
Bron: vpro.nl

A Brief History of the ParadoxBoeken van Sorensen

A Brief History of the Paradox
Blindspots
Thought Experiments
Pseudo-Problems
Vagueness and Contradiction
Seeing Dark Things