achttiende eeuwse meesters [ 1 ]

Pompeo Batoni (1708-1787) en zijn Engelse klanten in Rome

Pompeo BatoniDe Grand Tour was er niet alleen voor kunstenaars. In de achttiende eeuw was de reis naar Italiëvoor welgestelden een verplicht nummer geworden voor de culturele vorming. Voor je toenmalige CV was het net zo belangrijk als tegenwoordig een post-universitaire opleiding in de Verenigde Staten. Rond het midden van de achttiende eeuw kwamen er steeds meer Engelsen naar Italiëen daarbij was Rome meestal het hoofddoel van hun reis. Ze waren kapitaalkrachtig en voor de Romeinse portretschilders vormden ze een ideale klantenkring. Halverwege de achttiende eeuw was Pompeo Batoni (1708-1787) de beste portretschilder van Rome. In de gedistantieerde voornaamheid die hij zijn opdrachtgevers laat uitstralen, doen zijn verfijnde portretten mij denken aan die van zijn zestiende eeuwse voorganger Agnolo Bronzino. Omdat hij zo goed was, portretteerde hij voornamelijk vooraanstaande Engelsen. Samen met de ontelbare portretten van Joshua Reynolds, die van 1749 tot 1752 ook in Rome verbleef, biedt zijn oeuvre een representatief beeld van de Engelse jetset uit de tweede helft van de achttiende eeuw. Twee jaar geleden was er in de National Gallery in Londen een grote overzichtstentoonstelling van zijn werk.

Batoni
Pompeo Batoni
portret van Richard Miles, ca.1760
Pompeo Batoni (1708-1787) was one of the most esteemed artists of the age. Rather like the Mario Testino or Lord Litchfield of his day, everyone who was anyone wanted Batoni to do his portrait. He captured them at the culmination of a long journey to Rome, displaying the learning, clothes, and fineries they had acquired on their trip. The poses and props in the portraits provide us with good insights about who these men were. Sir Humphry Morice reclines below in beautiful scenery. Batoni had already used this landscape for another painting about the Roman gods Diana and Cupid. Displaying him in this learned context was almost as essential as including fine portraits of his dogs. ( … ) While travel has changed beyond recognition since the Grand Tour, it did leave a lasting legacy. The works of art and the tastes young men brought back have influenced collections of art throughout Britain, including the National Gallery.
 
Bron: nationalgallery.org.uk
Batoni
details uit een portret van Richard Miles of Nackington Miles wijst op de kaart de naam ‘Grisoni’ aan, een Zwitsers kanton dat hij bezocht op weg naar Rome
the Grand Tour
At its height, from around 1660 – 1820, the Grand Tour was considered to be the best way to complete a gentleman’s education. After leaving school or university, young noblemen from northern Europe left for France to start the tour. After acquiring a coach in Calais, they would ride on to Paris, their first major stop. From there they would head south to Italy or Spain, carting all their possessions and servants with them. Their most popular destinations were the great towns and cities of the Renaissance, along with the remains of ancient Roman and Greek civilisation. Their souvenirs were rather more durable than holiday snaps, replica Eiffel Towers or t-shirts – they filled crates with paintings, sculptures and fine clothes. Travel was somewhat more of an ordeal than today (even accounting for the worst airport queues and hold-ups). However rich these young men were, there was no hot shower after a day on the road, no credit card to get them out of a tight spot, and no mobile phone to ring people for help. Furthermore transport was slow. Instead of taking a 12 month trip, some went away for many years. Most went for at least two, spending months in essential spots along the way. The plan was to set young noblemen up to manage their estates, furnish their houses and prepare for conversation in polite society. But did the Grand Tour turn them into gentlemen? Sometimes a taste for vice got in the way.
 
Bron: nationalgallery.org.uk

kopiisten online [ 4 ]

kopieën van oude meesters uit het Russisch Museum in Sint Petersburg
Russische kopiisten aan het werk op artsstudio.com

Tot twee jaar geleden waren op de website artsstudio.com online sessies te volgen van kopiisten van het Russisch Museum in Sint Petersburg. Ook al komen er nu geen nieuwe kopieën meer bij, je kunt in het archief nog wel de beste kopieën bekijken die er tussen 1999 tot 2007 jaarlijks zijn gekozen. Hieronder een kopie van een portret van de Russische schilder Ivan Kramskoy en een van de Spaanse schilder Bartolomé Esteban Murillo (1618-1682).

Kramskoy
Ivan Kramskoy
portret van een onbekende vrouw, 1883
Kramskoy
Bartolomé Esteban Murillo
jongen met hond, ca. 1650

artsstudio.com

Founding Father

gezien: The President’s Mistress Sally Hemings (2004)

Thomas JeffersonThomas Jefferson de schrijver van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring (1776) en de latere president van de Verenigde Staten, was van 1784 tot 1789 ambassadeur in Parijs. Frankrijk had de Amerikaanse kolonisten vanaf 1778 in hun onafhankelijkheidsstrijd gesteund en was daarmee het eerste land dat de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten heeft erkend. Zoals gewoonlijk werden de bondgenoten in elkaars armen gedreven door een gemeenschappelijke vijand, Engeland. Er waren goede diplomatieke contacten tussen Frankrijk en de piepjonge Verenigde Staten, maar het bleef ook wringen tussen die twee.

Frankrijk leefde in de nadagen van het absolutisme en het gewone volk had nog altijd niets te zeggen. Terwijl de democratische staatsvorm van de Verenigde Staten juist een uitdrukking is van de gelijkheid van alle mensen. Het duurde nog een paar jaar totdat in Frankrijk de bom uiteindelijk barstte en Thomas Jefferson moest zich na vijf jaar als ambassadeur uit Parijs terugtrekken en maakte weer de grote oversteek. De Parijse periode uit Jefferson‘s leven (1784-1789) is al eens verfilmd in Jefferson in Paris uit 1995. Bijna tien jaar later werd de miniserie The President’s Mistress op de Amerikaanse televisie uitgezonden. De Parijse periode is een dankbaar onderwerp voor een film omdat Jefferson in die tijd een affaire kreeg met zijn kamermeisje Sally Hemmings een jonge slavin uit Monticello. De miniserie is erg gelikt, maar daar moet je een beetje doorheen willen kijken. Het geeft toch een fraai tijdsbeeld met al die fijne plaatjes.

Monticello
Monticello bij Charlottesville, Virginia
het landgoed waar Thomas Jefferson met zijn slaven woonde en dat hij zelf ontwierp
There were two reasons Thomas Jefferson was sent to Paris in 1784. First, his beloved wife had just died after childbirth and his friends feared that he was so distraught that his health and career might be permanently damaged; a strong change of place was what he needed. Second, Benjamin Franklin who had marvelously represented the new United States in France was old and becoming more frail, there was much business to be done concerning such matters as following up on the peace treaty with England, the 1793 Treaty of Paris, dealing with North African pirates and French loans to the United States. John Adams, who was never the most popular American in Paris was leaving his work with the finished Treaty of Paris to represent the United States in London.
 
Whoever decided that Jefferson should go to Paris made the correct decision. He became immensely popular in that sophisticated city and, despite a dangerous love affair and bouts of ill health, including migraines, his scientific knowledge, mastery of foreign affairs and intellectual sophistication greatly benefited from his years in France.
 
Bron: jeffersoninparis.com
Jefferson in Paris
still uit Jefferson in Paris
In de miniserie The President’s Mistress leren we Thomas Jefferson kennen als Amerikaans ambassadeur in Parijs. Het is 1787 als hij zijn jongste dochter naar Frankrijk laat komen. Het meisje wordt vergezeld door slavin Sally Hemings, op dat moment slechts 15 jaar. Weduwenaar Jefferson voelt zich sterk aangetrokken tot het beeldschone kind. Hij regelt voor haar onderwijs in lezen en schrijven. En tevens sleurt hij haar regelmatig het bed in om de liefde te bedrijven. Een dikke buik is het gevolg. Als in 1789 de Franse Revolutie uitbreekt, keert het hele gezelschap terug naar Virginia. Nabij het stadje Charlottesville bevindt zich Jefferson’s kapitale landhuis Monticello, alwaar hij meer dan 200 slaven in bezit heeft. Diep in zijn hart is Jefferson fel tegen slavernij, maar ondanks zijn hoge politieke invloed doet hij er bar weinig aan om tot algehele afschaffing te komen. Dat zou in die tijd ook niet echt gunstig geweest zijn voor zijn politieke carrière.
 
Bron: dvd-gratis.nl
Jefferson in Paris
still uit Jefferson in Paris

Overigens werd een paar jaar na de miniserie over Thomas Jefferson een miniserie gemaakt over het leven van zijn politieke tegenstander John Adams , de tweede president van de Verenigde Staten. Net als Jefferson was Adams voordat hij president werd eerst ambassadeur in Europa. Van 1782 tot 1788 was hij in Nederland de eerste ambassadeur van de Verenigde Staten. Beide founding fathers stierven op Independence Day 1826, precies een halve eeuw na de geboorte van de Verenigde Staten. Adam’s laatste woorden waren “Thomas Jefferson survives..“, maar hij kon niet weten niet dat deze enkele uren daarvoor was overleden.

jeffersoninparis.com | Sally Hemmings [ en.wikipedia.org ]