In december 1977 kocht ik het allereerste verhaal van Blake en Mortimer, Het geheim van de zwaardvis. Dit verscheen in 1946 in het blad Kuifje. Destijds was het nog verdeeld over twee albums (tegenwoordig over drie). Het is een echt jongensverhaal dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een Derde Wereldoorlog. Edgar P. Jacobs, de schrijver en tekenaar van Blake en Mortimer begon waarschijnlijk aan dit verhaal toen de Tweede Wereldoorlog nog niet eens officieel ten einde was. Hij voorzag toen al een nog vernietigender oorlog met kernwapens. Merkwaardig genoeg is de agressor in Het geheim van de zwaardvis een keizer uit het vreedzame Tibet die zetelt in de Potala in Lhasa. Je zou uit de Tibetaanse hoofdstad eerder de eeuwige vrede verwachten.

Afgelopen weekend las ik de meest recente Blake en Mortimer De staf van Plutarchus dat vandaag precies twee jaar geleden verscheen en getekend is door André Juillard. Het leuke van dit verhaal is dat het een prequel is van Het geheim van de zwaardvis en het einde sluit precies aan op het begin van het verhaal uit 1946. Blake en Mortimer ontmoeten hier voor het eerst Olrik. Ook zien we agent Hasso terugkeren en de geheime basis Scaw Fell in Schotland, dat qua naam en locatie een duidelijke overeenkomst heeft met Skyfall van James Bond. Maar Edgar P.Jacobs bedacht dit al in 1946!

Op 14 december a.s. verschijnt Het testament van William S., het allernieuwste verhaal van Blake en Mortimer. Het werd geschreven door Yves Sente en getekend door André Juillard die zich bewezen hebben als een sterk duo.

blakeetmortimer.com | blake-and-mortimer-so-british.over-blog.com

Het is veertig jaar geleden dat het laatste album van Kuifje verscheen. Gisteren besloot ik Kuifje en de Picaro’s weer eens te herlezen. Het eerste dat mij opvalt, is dat we Kuifje voor het eerst niet in zijn onafscheidelijke plusfour zien, maar in een lange broek. In het voorlaatste album Vlucht 714 (1968) droeg hij zijn pofbroek uit de jaren dertig nog altijd, maar in de jaren zeventig bleek deze uiteindelijk versleten.

Dat Kuifje met zijn tijd is meegegaan, zien we op meer plaatsen in Kuifje en de Picaro’s. Hij komt op een brommer het verhaal binnengereden, draagt een valhelm met peace-sticker en doet aan yoga. Voor de rest blijft het een ouderwets avontuur van Kuifje met guerilla, indianen en in de marge wat archeologie. Meest originele scheldwoord van kapitein Haddock: “stelletje prehistorische Zapoteken!” Ik vraag me af of de half miljoen Zapoteken die er nu nog in Mexico leven, dit ook kunnen waarderen.

Hergé dans le Grand Palais | nl.tintin.com

In 1976 las ik bijna iedere week een album van Suske en Wiske. Ik leende ze van de buurkinderen maar was in 1975 ook begonnen zelf albums te kopen, meestal tweedehands op de markt en soms nieuw. Ik spaarde er zo’n tachtig. Gelukkig ontdekte ik op tijd dat de nieuwste Suske en Wiskes niet meer zo leuk waren. Na 1970 was het met deze strip bergafwaarts gegaan en eigenlijk waren de verhalen vanaf 1960 al niet meer zo leuk. Gelukkig heb ik alle verhalen uit de jaren vijftig compleet. Willy Vandersteen zou de eerste 25 of misschien wel eerste 35 zelf getekend hebben. Daarna werd het studiowerk en werd Suske en Wiske volgens formule geproduceerd. De verhalen werden na 1960 moralistisch en sentimenteel, de tekeningen sjabloonachtig.

In een Stripschrift uit 1979 werd Suske en Wiske uitgebreid onder de loep genomen. De conclusie van een beschouwend artikel over de ontwikkeling van 1946 tot 1979 was duidelijk: Suske en Wiske was ooit een van de beste, kleurigste en levendigste strips van Europa, maar werd vanaf de jaren zestig omgevormd tot een kleurloos massaproduct. Stripschrift noemt het comak analoog aan muzak.

Hergé, de geestelijk vader van Kuifje, heeft de teloorgang van Suske en Wiske in de jaren zeventig nog meegemaakt. Om zijn geesteskind Kuifje te beschermen tegen vervlakking, heeft hij in zijn testament laten vastleggen dat niemand na zijn dood met de avonturen van Kuifje verder mocht gaan. Bij Kuifje is in 1975 de teller op 23 albums blijven staan. Van Suske en Wiske zijn sinds 1975 alweer 177 nieuwe albums verschenen…

Suske en Wiske verhalen uit de jaren zestig
 
1960 De windmakers 126, De gouden cirkel 118, De zingende zwammen 110 1961 De wolkeneters 109, De klankentapper 103 1962 De wilde weldoener 104, Het hondenparadijs 98, De kaartendans 101 1963 De kwakstralen 99, Het rijmende paard 96, De sissende sampan 94 1964 Sjeik El-Rojenbiet 90,De nerveuze Nerviërs 69, Het zoemende ei 73 1965 De koddige kater 74,De schone slaper 85, De apekermis 77 1966 Jeromba de Griek 72, De dulle griet 78 1967 De poenschepper 67, Wattman 71, Het mini-mierennest 75 1968 De zeven snaren 79, De gramme huurling 82, Tedere Tronica 86 1969 De briesende bruid 92, De junglebloem 97, De dromendiefstal 102

Ik hou het bij de albums uit de jaren vijftig. Die van de jaren zestig zijn weliswaar al veel minder, maar worden in mijn boekenkast als jeugdsentiment gekoesterd. Deze zomer herlas ik voor de zoveelste keer De bronzen sleutel uit 1950/51. Dit verhaal staat op de derde plaats in de Suske en Wiske hitparade. De verhalen uit de legendarische blauwe reeks (1950-1959) staan allemaal hoog genoteerd. Een van mijn favorieten, De circusbaron (1952/53) staat op een zestiende plaats.

Suske en Wiske 60 jaar [ W&V ] | suskeenwiske.ophetwww.net