Jason and the Argonauts is een ouderwetse fantastische en bombastische avonturenfilm waar twee meesters aan hebben bijgedragen: Bernard Herrmann schreef de filmscore en Ray Harryhausen deed de stop motion animatie. Na een halve eeuw zijn de special effects in deze film hopeloos verouderd. Deze liggen in feite dichter bij filmpionier Georges Meliés dan bij de computer-generated imagery. De scene met de vechtende geraamten aan het eind van de film wordt beschouwd als het meesterwerk van Ray Harryhausen. Deze stop motion animatie duurt drie minuten, maar Harryhausen heeft er ruim vier maanden lang dag in dag uit aan gewerkt.

Een andere stop motion animatie uit de film is het gevecht tussen Jason en de zevenkoppige hydra die het Gulden Vlies bewaakt. Vergeleken met de indrukwekkende special effects uit Lord of the Rings of Avatar ziet het er nogal knullig uit, maar als ik mij bedenk dat dit allemaal handwerk is en beeldje voor beeldje opgenomen, dan maak ik een diepe buiging, beeldje voor beeldje.

Bernard Herrmann’s score liberally utilizes the technique known as “self-borrowing”, which involves reusing elements from his previous scores. Exact passage reuse is taken from scores for The Kentuckian, Beneath the 12-Mile Reef, 5 Fingers and others, and reworking of passages from North by Northwest, The Day the Earth Stood Still and Vertigo scores, among others.
(Bron: imdb.com)

Jason and the Argonauts [ cinema.nl ] | bespreking [ conjurecinema.com ]

Het is bekend dat Hergé, de tekenaar van Kuifje, een groot filmliefhebber was en dat hij in de jaren dertig beïnvloed is door de films van Alfred Hitchcock. Gisteren zag ik twee Hitchcocks uit zijn Engelse periode: The 39 Steps uit 1935 en The Lady Vanishes uit 1938. De invloed van The 39 Steps, naar de gelijknamige roman van de Schotse schrijver John Buchan, is duidelijk terug te vinden in het Kuifjeverhaal De Zwarte Rotsen uit 1938. In 1996 heeft ook Jean Van Hamme elementen uit deze roman gebruikt in het retro stripverhaal De Zaak Francis Blake, getekend door Ted Benoît.

Ook The Lady Vanishes, de laatste film die Hitchcock in 1938 in Engeland maakte voordat het naar Hollywood vertrok, moet Hergé gezien hebben. Deze film speelt zich af in het fictieve land Bandrika, ergens in Centraal-Europa. De sfeer in deze film doet me erg denken aan Kuifje en De Scepter van Ottokar uit 1939. Hergé moet de film gezien hebben en zo op het idee zijn gekomen voor het fictieve Balkanlandje Syldavië. Op de achtergrond van beiden verhalen spelen de politieke spanningen van vlak voor de oorlog een rol met als dieptepunt de annexatie van Oostenrijk door nazi-Duitsland in 1938.

Overigens zit er in De Scepter van Ottokar een scene uit een andere film die Hergé gezien moet hebben. De scene waarin Bobby in het natuurhistorisch museum van Klow, de hoofdstad van Syldavië, er met een bot van een opgezet skelet van de Diplodocus vandoor gaat, komt uit de comedy Bringing up baby (1938) met Cary Grant, Katherine Hepburn en hun fox terriër.

The 39 Steps | The Lady Vanishes [ moviesovermatter.com ]

De kerstdagen bracht ik gedeeltelijk door met een stripboek op de bank, heerlijk nostalgisch, alsof ik weer elf jaar was. De avonturen van Blake en Mortimer zijn daarvoor ideaal. Het leuke is dat ze nog altijd getekend worden. Nadat Edgar P. Jacobs, de geestelijk vader van deze legendarisch strip, in 1986 was gestorven (hij liet maar acht verhalen na, verdeeld over twaalf albums), werd de serie door anderen voortgezet. Met verhalen van Blake en Mortimer is het als met verhalen van James Bond: de vaste ingrediënten ontbreken nooit.

Zoals er in iedere James Bond een Bond-girl, een schurk en een geheime basis zit, zo treffen we in bijna in elk verhaal van Blake en Mortimer de volgende clichés aan: archeologie, veel historische feiten, anglofilie, een geheim genootschap, een schurk die de wereld wil veroveren, aartsvijand Olrik, Mortimer die gevangen wordt genomen, een achtervolgingsscène ( bijvoorbeeld met zwarte Lincoln), overvolle tekstballoons en veel uitroepen: old chap!, by Jove!, wat?!?, verduiveld!, indrukwekkend nietwaar?, ongelukkige!, my goodness!, heel eigenaardig…, m’n waarde professor…

Is dat vervelend? Niet als je je verplaatst in de elfjarige. En bij Blake en Mortimer gaat het ook om de nostalgische sfeer en de gedetailleerde tekeningen. De plot is meestal gesponnen rondom een archeologisch of “kostbaar” voorwerp, de zogenaamde MacGuffin waar jacht op wordt gemaakt. We kennen dat ook uit Kuifje en het Gebroken Oor of The Maltese Falcon. Het scenario van de vloek van de dertig zilverlingen door Jean van Hamme is een soort kruising tussen Raiders of the lost arc en The Da Vinci Code. Het nieuwste album, De eed van de vijf lords dat onlangs verscheen, speelt zich af in en rond Oxford en blijft in de buurt van de ultieme Blake en Mortimer: Het gele teken.

marquejaune.com