Categorie archief: schilderkunst

look at me !

Noordbrabants Museum koopt portret aan van Thomas Bosschaert

We zien een portret van de kunstenaar als jongeman. Geen gewone jongen uit Bergen op Zoom, maar voor zijn vijfentwintigste al een man van de wereld. Werd in zijn tijd ook in één adem genoemd met Rubens , Van Dyck en Jordaens. Er zijn in de Gouden Eeuw veel meer van dit soort promotiezelfportretten gemaakt. Rembrandt schilderde zichzelf in diezelfde jaren als Italiaanse edelman (nu in de National Gallery in Londen), zelfbewust en in zeer goede doen. Ook zijn vroegere compaan uit Leiden, Jan Lievens, maakte later in Engeland een zelfportret van een gevierd man. Het aardige van dit schilderij is dat je precies kunt zien uit welke pigmenten het palet in de zeventiende eeuw bestond.

Bosschaert
Thomas Willeboirts Bosschaert
zelfportret uit 1637
Het Noordbrabants Museum heeft op de TEFAF in Maastricht het zelfportret gekocht van Thomas Willeboirts Bosschaert. De uit Bergen op Zoom afkomstige kunstenaar werd in de 17e eeuw beschouwd als een van de belangrijkste Zuid-Nederlandse schilders, in één adem genoemd met Peter Paul Rubens, Antoon van Dijck en Jacob Jordaens. Het museum bezit reeds twee schilderijen van zijn hand en ook in de Sint-Jan is een schilderij van hem te zien. Kortom een zeer welkome aanvulling op de collectie van het Noordbrabants Museum.
 
De vaststelling dat het om een zelfportret van Thomas Willeboirts Bosschaert gaat, is gebaseerd op een tekst op de achterkant van het doek en op de vergelijking met de twee kopergravures van zijn portret. Het laat de nog jonge kunstenaar zien met een palet in de hand. Mogelijk heeft Thomas Bosschaert zichzelf hier geportretteerd toen hij in 1637 lid werd van het Lukasgilde. Hij presenteert zich als een jonge schilder aan het begin van zijn carrière, die de toeschouwer zelfbewust aankijkt. Het schilderij is een prachtige aanvulling bij de twee schilderijen van Thomas Bosschaert, die het museum in Den Bosch al bezit, voorstellende De treurende Venus bij het lijk van Adonis en het Visioen van de heilige Antonius van Padua met een verschijning van Maria en Kind.
 
Bron: absofacts2.com/kunst-actueel

de laatste decadente schilder

binnenkort te gaan zien: tenstoonstelling Antoon van Welie (1866-1956)
Museum Het Valkhof Nijmegen, vanaf vandaag tot 12 augustus 2007

Aan het begin van deze eenentwintigste eeuw lijkt het er steeds meer op dat we ervan geschrokken zijn hoe rigoreus het modernisme in de vorige eeuw de officiële kunst(geschiedenis) heeft bepaald. En dat er misschien toch teveel ‘slachtoffers’ zijn gevallen onder diegenen die op de drempel stonden van het modernisme maar toch de traditie trouw bleven. De laatste jaren gebeurt het steeds vaker dat musea een poging wagen om deze kunstenaars te rehabiliteren. In het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem was er vorig jaar een grote tentoonstelling gewijd aan het werk van John Raedecker. Het Valkhof Museum in Nijmegen wijdt nu een tentoonstelling aan een tijdgenoot van John Raedecker, de bijna vergeten schilder Antoon van Welie. De tentoonstelling opent vandaag en duurt nog tot 12 augustus.

Ophelia
Ophelia, 1898
„De laatste decadente schilder„. Die status verdient symbolist, portrettist en religieus kunstenaar Antoon van Welie (1866–1956). Na furore te hebben gemaakt met zijn symbolistische werk, ontwikkelde Antoon van Welie zich tot internationaal vermaard society-portrettist. Diva’s en dandy’s, adel en staatslieden poseerden voor hem. Van paus Benedictus XV en prins Hendrik tot actrice Sarah Bernardt en danseres Isadora Duncan. De flamboyante schilder was de portrettist van de internationale beau monde.
 
Kunstcritici, uit op soberheid en vernieuwing, hadden moeite met Van Welies stijl en flamboyante leven. Zijn grote internationale roem ten spijt heeft hij nooit de aandacht gekregen die hij vanwege zijn artistieke merites verdient. Met de expositie Antoon van Welie (1866-1956) – De laatste decadente schilder in Museum Het Valkhof krijgt Van Welie een plaats in de Nederlandse kunstgeschiedenis. Dit eerste grote monografische retrospectief vertelt met ruim 140 schilderijen, pastels en tekeningen uit meer dan 90 particuliere en museale collecties het intrigerende verhaal van Antoon van Welie, bejubeld en verguisd.
 
Bron: museumhetvalkhof.nl/welie.htm

Antoon van Welie
werd in 1866 geboren te Afferden bij Nijmegen. Hij volgde schilderopleidingen in Vught, Den Bosch en Antwerpen en ontwikkelde zich in de jaren 1890 tot een typische fin de siècle-kunstenaar: zelfbewust en mondain. Zijn eerste expositie, in 1899 in Antwerpen, trok vele bezoekers en werd positief besproken door de Franse schrijvers Anatole France en Jean Lorrain: de eerste aanzet tot furore was gegeven. De symbolistische schilderijen van Antoon van Welie uit deze periode doen denken aan het werk van de Engelse prerafaëlieten. Het zijn sprookjesachtige taferelen in een mysterieuze symbolentaal, gebaseerd op drama’s van Dante, Shakespeare en Maurice Maeterlinck.

Bron: museumhetvalkhof.nl/welie.htm

Antoon van Welie (1866-1956): De laatste decadente schilder

Goya’s ghosts

nog te zien: Goya’s Ghost (2006) van Milos Forman

Deze film moet ik absoluut gaan zien. Milos Forman heeft met Amadeus (1984) en Valmont (1989) allang bewezen dat achttiende eeuws kostuumdrama niet zo muf is als de vele pruiken ons doen vermoeden. En Goya, het halfhallucinerende Spaanse schildersbeest, is ook al helemaal geen saaie schilder. Nu maar hopen dat het allemaal niet te gelikt is geworden en dat de rauwheid van Goya’s werk door deze film recht wordt gedaan.

Goya's Ghosts
Lorenzo voor Goya’s schilderij
La familia de Carlos IV
Spanje, 1792. Het is een turbulente tijd. De katholieke kerk probeert ketters uit te roeien met behulp van de beruchte Inquisitie. Mensen die ook maar een beetje verdacht overkwamen werden dusdanig gemarteld dat ze hun zonden opbiechtten. Het idee was dat échte gelovigen de pijn zouden kunnen verdragen, net als Jezus dat had gedaan aan het kruis. Ook Inés (Natalie Portman), dochter van een gegoede burger uit Madrid, moet zich verantwoorden tegenover de kerk. Wanneer zij onder helse dwang toegeeft niet katholiek maar joods te zijn, wordt zij opgesloten in een duistere, kille kerker. Schilder Francisco Goya (Stellan Skarsgård), kind aan huis bij de Spaanse koning, kent de familie van Inés goed en beschouwt het meisje als zijn muze. Wanneer Goya hoort dat Inés gevangen is genomen, probeert hij haar te helpen. Hij probeert Broeder Lorenzo (Javier Bardem), een machtig man binnen de katholieke kerk, over te halen om Inés vrij te laten, maar het mag niet baten. Pas jaren later, als de Inquisitie voorbij is, komt het meisje vrij. Samen met Goya zoekt ze de confrontatie met Lorenzo op.
 
Bron: movie2movie.nl