Categorie archief: schilderkunst

hedendaagse nederlandse schilders [2]

Peter van Poppel uit Utrecht

De schilderijen van Peter van Poppel worden bevolkt door grappige, aandoenlijke, soms dwergachtige personages en lijken op illustraties uit een kinderboek. Meestal schildert hij intieme voorstellingen van een of twee figuren in een ondiepe ruimte. Met zijn gemengde techniek van tempera en alkydverf bereikt Peter van Poppel een tederheid in kleur en belichting die mij bijzonder aanspreekt. Het onderstaande schilderij Placebo uit 2001 is hier een prachtig voorbeeld van.

Peter van Poppel
Placebo, 2001
tempera en alkyd, 23 x 31 cm
Hij kreeg in Utrecht zijn opleiding (School voor de Grafische Vakken) en woont nog steeds in de Domstad. De stad van het surrealisme heeft hem niet ongemoeid gelaten. Peter van Poppel schildert met grote aandacht voor detail, met humor en vertedering, een lief en naief realisme met vervreemdingen in de vorm. Hij rijgt daarmee een litanie van kleine dingen en beminde mensen uit zijn gezichtskring aaneen. Hij zoekt bij voorkeur het kind in de mens, alsof hij zo het troost brengende paradijsgevoel wil aanreiken.

Het schilderij Bevrijdingsbadpak uit 2003 is representatiever voor zijn oeuvre dat grotendeels bestaat uit figuren met een nadruk op het gezicht.

Peter van Poppel
Bevrijdingsbadpak, 2003
tempera en alkyd, 31 x 20 cm

petervanpoppel.nl

hedendaagse nederlandse schilders [1]

Sam Drukker uit Amsterdam / Barcelona
Sam Drukker
In het figuratieve werk van Sam Drukker staat de mens centraal. Hij tekent en schildert de mens, het leven. Niet verpakt maar in zijn ware gedaante. Hij concentreert zich daar zo op dat de rest van het doek vaak leeg blijft. Schoonheid en verval ondersteunen elkaar in zijn werk tot een zeer boeiende eenheid. Het doet soms theatraal en tegelijkertijd romantisch aan. In elke streep van het doek wil Sam Drukker het leven leggen: het ontluikende, of stilgevallen leven, het extatische of leeggelopen leven. Bij de doeken van Sam Drukker mag je genieten van wat je ziet. Qua thematiek herkennen we geregeld bijbelse motieven die volgens Sam Drukker vaak zeer intrigerend zijn vanwege de inherente dramatiek. In het werk van Sam Drukker is niet alleen de figuur van belang, ook de gestalte, de houding en kleurcombinaties. Hij schildert niet vanuit een vast omlijnd idee welke dan met grote zorgvuldigheid stap voor stap wordt uitgewerkt maar lijkt zeer spontaan datgene te schilderen wat hem aangrijpt in wat hij vermeende te signaleren. Als ondergrond schildert Sam Drukker op wat hij noemt “levend materiaal“: gebruikt hout, dekzeil of markiezen, met een geschiedenis en waar weer en wind hun sporen op hebben achtergelaten.
 
Bron: samdrukker.com/nl/cv.html

samdrukker.com

Twee landschapsschilders

de schilders Willem Roelofs (1822-1897) en Paul Gabriël (1828-1903)

Ik heb ze altijd met elkaar verward. Want allebei in Amsterdam geboren, in Brussel gewoond, geschilderd in o.a. Veenendaal en als enige coloristen van de Haagse School, haal je ze gemakkelijk door elkaar. Daar komt nog bij dat Paul Gabriël, toen het met schilderen maar niet wilde vlotten (De Prins der Landschapsschilders B.C.Koekoek bij wie hij in Kleve schilderlessen volgde, zei dat er geen schilder in hem school), in Brussel bij de zes jaar oudere Willem Roelofs in de leer ging. Hier kreeg hij het schilderen echt in zijn vingers. Paul Gabriël was net als Willem Roelofs een echte colorist en in tegenstelling tot andere schilders van de Haagse School zag hij in het Nederlandse landschap meer dan alleen maar gekleurde grijzen.

Paul Gabriel
Paul Gabriël, Het Drielse veer
“ons land is gekleurd sappig vet, vandaar onze schoone gekleurde en gebouwde runderen, hun vleesch melk en boter, nergens vind men dat zoo”
Alhoewel ik er zelf wat knorrig uit kan zien houd ik er veel van dat het zonnetje in het water schijnt, maar buiten dat, ik vind mijn land gekleurd en wat mij bijzonder opviel wanneer ik uit den vreemden kwam: ons land is gekleurd sappig vet, vandaar onze schoone gekleurde en gebouwde runderen, hun vleesch melk en boter, nergens vind men dat zoo maar ze worden ook door dat sappige vette land gevoed-ik heb vreemdelingen dikwijls horen zeggen, die Hollandsche schilders, schilderen allemaal grijs en hun land is groen- wanneer men jong is word men naar buiten gezonden om te studeren in een gekleurde natuur en later moet men den grijze Schilderijen schilderen, een ensemble bordpapier met hier en daar een kleurtje en dat heet poëzie; dat heeft bij mij veel weg van meubelmakerij op de atelier bedacht en het wordt dikwijls een opgaaf als of het niet anders kan…
Paul Gabriël in een brief aan A.C. Loffelt, 29 mei 1901
Bron: schilderijen1850-1950.com

Roelofs en Gabriël hebben allebei in Veenendaal geschilderd. Ze werkten in de jaren vijftig van de 19e eeuw in Oosterbeek, waar rond die tijd veel schilders verbleven. Vanuit Oosterbeek werden vaak uitstapjes ondernomen en zo ontdekte Roelofs en Gabriël het turfdorp aan de Grift. Ze schilderden o.a. aan het Benedeneind dat sterk aan Giethoorn doet denken. Ik stel me voor dat mijn betovergrootvader, die toen aan het Benedeneind gewoond moet hebben, de schilders wel eens in zijn boerderijtje heeft uitgenodigd en een kom room (glas melk) voor ze heeft ingeschonken. Maar waarschijnlijk was daar geen sprake van. De schilders waren stadse jongens en leefden in een wereld die voor de vrome boeren goddeloos en bedreigend moet zijn geweest.

Roelofs
Rivierlandschap, een vroeg schilderij (1842) van Willem Roelofs toen hij nog sterk onder invloed stond van de romantische school
Wij scheiden kleur en tekening af, omdat wij dat wel moeten. Maar de natuur doet dat niet. Zij geeft niet iets een vorm om het daarna te kleuren. Vorm en kleur zijn inherente eigenschappen van het voorwerp, dat ons te schilderen is gegeven. Verwaarlozen wij een van beiden, dan geven wij slechts de helft.
Willem Roelofs over zijn schilderijen