Categorie archief: postzegels

1250 jaar Ottobeuren

1250 jaar Benedictijner Abdij Ottobeuren

De abdij van Ottobeuren bestond al duizend jaar toen de huidige basiliek gewijd werd. Deze werd door de architecten Simpert Kraemer (van 1737 tot 1748) en Johann Michael Fischer (van 1748 tot 1766) gebouwd in de stijl van de late barok. Het interieur van deze kloosterkerk is overweldigend. De uitbundige rococo woekert als een fuga van Bach door de ruimte.

Ottobeuren
rococo plafondschildering met de “nieuwe” basiliek van de Benedictijner Abdij Ottobeuren

Ottobeuren ist als Familienkloster der Grafen Silach um 764 gegründet und von Mönchen aus dem Bodenseeraum – St. Gallen und Reichenau – besiedelt worden. Das Kloster erlangte im Lauf seiner Geschichte die “Reichsunmittelbarkeit”, das heißt, sein Gebiet war innerhalb des deutschen Reiches unabhängig und allein dem Kaiser verpflichtet. Der kleine Klosterstaat – Ottobeuren und 27 Dörfer des Umlandes – wurde so bis zum Jahr 1802, als Ottobeuren an Bayern fiel, nachhaltig vom Kloster geprägt.

Ottobeuren
In 1964 gaf de Deutsche Post een herdenkingszegel uit ter gelegenheid van het 1200 jarige bestaan van de Benedictijner Abdij Ottobeuren Aan het 1250-jarige bestaan wordt geen postzegel gewijd. Begin dit jaar verscheen er wel een postzegel om het 1250-jarige bestaan van de beroemde Königshalle van het Kloster Lorsch te herdenken. De originele bouw uit 764 is daar bewaard gebleven.

abtei-ottobeuren.de | Kloster Ottobeuren [ de.wikipedia.org ]

twee paleizen [ 2 ]

vrijdagavond gezien: Het Koninkrijk deel 3: een pijnlijke scheiding
Het Koninklijk Paleis in Brussel en Paleis Noordeinde in Den Haag

Twee weken geleden zaten we op een bankje in het Warandepark in Brussel. Met uitzicht op het koninklijk paleis met mansardedaken van meerdere verdiepingen hoog waanden we ons in Parijs. Grandeur die we in Nederland niet kennen. Het monolithische en bombastische gebouw moest een voortbrengsel zijn uit de tijdperk van het imperialisme, waarschijnlijk gefinancierd met kapitaal uit Congo, zo vermoedde ik.

Keizer Napoleon III bouwde Parijs tijdens zijn regeringsperiode (1852-1870) om tot een indrukwekkende metropool met brede boulevards en protserige neobarok. Vanaf 1870 volgden Berlijn, München en Wenen het Parijse voorbeeld. Ook in deze steden verschenen imposante boulevards waaraan opschepperige gebouwen stonden, als luxe bakken op de oprit die de buren jaloers moesten maken.

Het mondaine Parijs van Napoleon III werkte ook aanstekelijk op Brussel. De basis van koninklijk paleis in Brussel was weliswaar in de jaren twintig van de negentiende eeuw gelegd door koning Willem I. Maar zijn huidige vorm kreeg het pas in het laatste kwart van de negentiende eeuw.

paleis_brussel_postzegel
koninklijk paleis Brussel op een postzegel uit 1971
Het mondaine Parijs van Napoleon III werkte aanstekelijk op Brussel.

Op Nederland heeft de grandeur die je in Parijs, Berlijn, München en Brussel aantreft, geen vat gehad. Een van de weinige imponerende gebouwen is het paleis op de Dam, maar dat dateert uit de tweede helft van de 17e eeuw. Het heeft een strenge façade, maar is met pilasters in plaats van zuilen tamelijk sober vergeleken bij het koninklijk paleis in Brussel.

paleis Noordeinde postzegel
paleis Noordeinde op een postzegel uit 1987 (fotograaf Vincent Mentzel, ontwerper: Kees Nieuwenhuijzen)

Toen België zich had afgescheiden, moest koning Willem I zijn paleis in Brussel achter zich laten. Voortaan resideerde hij in paleis Noordeinde. En zoon Willem II, die ook verknocht was aan het mondaine Brussel , moest het doen met paleis Kneuterdijk. Een wereld van verschil.

In het derde deel van Het Koninkrijk gaan we terug naar 1830. Dan vindt de eerste revolutie plaats sinds de stichting van het Koninkrijk. België scheidt zich in dit jaar af van Nederland. De titel van de aflevering ‘Een pijnlijke scheiding’ geeft aan dat deze scheiding niet zonder slag of stoot verliep. Eelco Bosch van Rosenthal en Waldemar Torenstra zoeken uit wat er precies gebeurde.
 
Het Koninkrijk – deel 3 [ nos.nl ]

twee paleizen [ 1 ]

de Krimoorlog [ 2 ]

de casus belli: De Slag bij Sinope op 30 november 1853

In de herfst van 1853 waren er in de Zwarte Zee al weken lang gevechten geweest tussen schepen van het Russische Rijk en schepen van het Ottomaanse Rijk. De Turken lieten verschillende squadrons in de Zwarte Zee patrouilleren. In november besloot Rusland de Ottomaanse vloot in één klap te vernietigen. Daarbij werd gebruik gemaakt van een nieuw wapen dat het Ottomaanse Rijk nog niet kende: de exploderende granaat. Deze was in 1823 door de Fransman Henri-Joseph Paixhans uitgevonden. In de jaren veertig verschenen de eerste scheepskanonnen die granaten konden afschieten.

Paixhans
Paixhans kanon
Terre! l’obus est Dieu,
Paixhans est son prophète.
Aarde! de granaat is God,
en Paixhans is zijn profeet.

Victor Hugo

Previously, warships had relied upon cannons firing solid iron shot which could batter a target ship to pieces with repeated hits. The shells fired from Paixhan’s guns had the ability to strike a wooden target, penetrate into the structure, and then detonate, blasting the wooden construction apart and causing fires–always dangerous aboard wooden vessels.
 
Paixhans guns were adopted by various European years over the subsequent decades, but it was not until 1853 that the full destructive power of these guns was demonstrated. The first real test of the Paixhans pattern naval gun came at the Battle of Sinope (1853).
 
In one hour, the Russian ships of the line–armed with Paixhans guns–crushed the Turkish squadron utterly. Of the the twelve Turkish vessels present at Sinop, only one corvette managed to escape. The remaining Turkish vessels were blown apart or set on fire by the shells of the Russian Paixhans guns.
 
Bron: civilwar-online.com
sinope 1853-2003
in 2003 gaf Rusland een postzegel uit ter gelegenheid van de Slag bij Sinope (1853-2003) Het bekende schilderij van Iwan Konstantinowitsch Aiwasowski illustreert deze historische gebeurtenis.
In het plan van admiraal Pavel Nakhimov werden de Russische schepen in twee rijen opgesteld , die op korte afstand het vuur openden. De Imperatritsa Maria (Keizerin Maria) met 84 kanonnen aan boord liet onder bevel van Nakhimov als eerste het anker vallen tegenover de het fregat Auni Allah dat met 44 kanonnen was uitgerust. Binnen een half uur was het Turkse fregat doorboord met gaten. Toen de Turken tenslotte de ankerkabels doorsneden, liep het schip vast aan de grond. In het volgende half uur nam de Imperatritsa Maria de Fazli Allah onder vuur, die ook met 44 kanonnen was uitgerust. Schout-bij-nacht Fyodor Novosilsky beschadigde met zijn 120 kanonnen zware schip de Turkse schepen Damiad en Nizamie.
 
De overige Russische schepen waren niet minder succesvol : het Turkse fregat Navek Bakhri ontplofte en de kust werd overspoeld met wrakstukken. De korvet Guli Sephid werd ook vernietigd. Het enige Turkse schip dat door de Russische lijn wist heen te breken, was het fregat Taiph met 20 kanonnen. Dit schip vluchtte naar Constantinopel en bracht daar het nieuws van de nederlaag. In de Slag bij Sinop kwamen 266 Russische officieren en bemanningsleden om. Bij de Turken waren er meer dan 3000 doden en de gewonden. Osman Pasha werd gevangen genomen.
 
Vice-admiraal Nakhimov werd onderscheiden met de Orde van Sint-Joris voor zijn rol in de overwinning . De Slag bij Sinope werd het begin van de Krimoorlog. Vanaf 23 december 1853 kreeg een gecombineerde Engelse en Franse vloot de taak om in de Zwarte Zee de van de Turkse kust te verdedigen. Half mei 1854, verklaarden Engeland en Frankrijk de oorlog aan Rusland.
 
Bron: neva.ru

de Slag bij Sinope [ nl.wikipedia.org ]