Categorie archief: Orthodoxie

hemel & aarde in Rhenen

zaterdagmorgen de Goddelijke Liturgie gevierd in de Cunerakerk

Cunerakerk RhenenGisteren had de Vereniging van Orthodoxen Nicolaas van Myra haar ledendag in de Cunerakerk in Rhenen georganiseerd. Traditioneel wordt deze gevierd met een Goddelijke Liturgie. Vader Theodoor uit Deventer celebreerde in aanwezigheid van een veertigtal orthodoxe gelovigen en het Inter-Parochieel Orthodox Koor o.l.v. Paul Baars. Een Liturgie vieren in een gewijde en historische ruimte als het koor van de Cunerakerk, voelt als geestelijk gedragen te worden in de moederschoot van de Kerk. Door de hoge gotische ramen vallen de zonnestralen met wisselende intensiteit op het altaar en de witte gewaden van de priester, diaken en altaardienaren. De sensuele schoonheid van de Kerk in het geschapen fysieke licht verbindt zich in de eucharistie met het ongeschapen licht van Christus. Hemel en aarde, tijd en eeuwigheid, raken elkaar in de heilige dienst die in de Orthodoxe Kerk de Goddelijke Liturgie genoemd wordt.

Vele jaren later (na de dood van de heilige Cunera) was Willibrord, de eerste bisschop van Utrecht (658-739), in Rhenen op doorreis. De bevolking vertelde hem over de wonderen die er plaatsvonden en vroeg hem om Cunera’s verheffing – de opgraving en het in een schrijn plaatsen van een lichaam, een officieuze heiligverklaring. Inderdaad keerde de bisschop later terug voor de plechtigheden. Hij bepaalde haar feestdag op 28 oktober, de dag van haar dood. Later, bij haar opname in de Utrechtse heiligenkalender, werd haar feestdag vastgesteld op 12 juni, de dag van haar verheffing. Rond het graf in Rhenen vonden veel wonderen plaats.
 
Bron: historici.nl

Cunerakerk Rhenen [ nl.wikipedia.org ]

levensvreugde

vandaag vieren we in de Orthodoxe Kerk het Feest van de Opstanding
Vader Alexander Schmemann over de betekenis van Pasen
Verrijzenis is de verschijning in deze wereld, die volledig gedomineerd wordt door de tijd en dus door de dood, van een leven dat geen einde zal hebben.
In het centrum van het liturgische leven en in het centrum van de meetbare tijd, staat het Feest van de opstanding van Christus. Wat is opstanding? Verrijzenis is de verschijning in deze wereld, die volledig gedomineerd wordt door de tijd en dus door de dood, van een leven dat geen einde zal hebben. Degene die is opgewekt uit de doden, zal nooit meer sterven. In deze wereld en niet ergens anders, dus niet in een wereld die ons vreemd is, maar in onze wereld, verscheen er op een ochtend Iemand Die voorbij de dood is en toch ook helemaal in onze tijd staat. De betekenis van de opstanding van Christus, deze grote vreugde, is het centrale thema van het christendom en dit mysterie is in zijn zuiverheid bewaard door de Orthodoxe Kerk. Daarom is er veel waarheid gelegen in de stelling dat de Opstanding van Christus het centrale thema is van de Orthodoxie en het middelpunt van haar ervaring.
 
Bron: schmemann.org
orthodox girl
Ik zeg u: Wie het Koninkrijk Gods niet ontvangt als een kind, zal het voorzeker niet binnengaan. (Marcus 10: 14-16)
(photo: ourorthodoxlife.blogspot.com)
Dit is de geheime kracht, de ware wortel van de christelijke ervaring. Alleen in het kader van deze vreugde kunnen we al het andere begrijpen.
Het enige, in het bijzonder in de wereld van het kind, wat het kind gemakkelijk accepteert, is blijdschap. Wij hebben het christendom zo volwassen, zo ernstig, zo verdrietig en zo plechtig gemaakt, dat we het bijna hebben ontdaan van die vreugde. Maar Christus Zelf zei: “Wie het Koninkrijk Gods niet ontvangt als een kind, zal het voorzeker niet binnengaan.” (Marcus 10: 14-16) Om te worden als een kind zoals Christus het bedoelt, moeten we vatbaar zijn voor die geestelijke vreugde, die voor een volwassene bijna niet meer bereikbaar is. Het binnentreden van de gemeenschap met de dingen, de natuur en andere mensen zonder verdenking, angst of frustratie. We gebruiken vaak de term “genade”. Maar wat is genade? Het Griekse woord charisma betekent niet alleen genade, maar ook vreugde. “En ik zal je de vreugde geven die niemand je ontnemen zal …” Als ik zo de nadruk leg dit punt, dan is dat omdat ik zeker weet dat, als we een boodschap voor elkaar hebben, dat het de boodschap van paasvreugde is, die zijn hoogtepunt heeft in de Paasnacht. Wanneer we met z’n allen bij de deur van de kerk staan en de priester heeft gezegd: “Christus is opgestaan!”, dan wordt de nacht volgens de heilige Gregorius van Nyssa, “lichter dan de dag.” Dit is de geheime kracht, de ware wortel van de christelijke ervaring. Alleen in het kader van deze vreugde kunnen we al het andere begrijpen.
 
Bron: schmemann.org

(on)geloof

Il Vangelo secondo Matteo (1964) van Pier Paolo Pasolini
Willem Jan Otten in Letter & Geest (Trouw) over deze klassieker

il vangelo secondo MatteoVandaag is het in de Orthodoxe Kerk Grote Donderdag en vanavond worden de Twaalf Evangeliën over het lijden van Christus gelezen als voorbereiding op Goede Vrijdag. In de reeks films die een leven veranderen sprak Willem Jan Otten op maandag 26 maart na afloop van Il Vangelo secondo Matteo in De Balie over deze filmklassieker uit 1964. Volgens velen is het de beste film die ooit over het leven van Jezus is gemaakt. Regisseur Paolo Pasolino was atheïst en communist. Toch maakte hij een waardige film over het Evangelie volgens Mattheüs die zelfs in het Vaticaan positief ontvangen werd.

In zijn essay Hij weigert het beter te weten dan Jezus buigt Willem Jan Otten zich over het raadsel hoe een atheïst een film over het leven van Jezus kon maken die ons zo diep raakt. Door de nadruk te leggen op het gewone volk en op Jezus als man van het volk, focuste Pasolini op marxistische elementen van het Evangelie, maar toch maakte hij er geen marxistische film van. Kort na de première in 1964 werd Pasolini gevraagd hoe een “ongelovige” zo’n getrouwe Jezusvertelling kon neerzetten. Zijn antwoord is beroemd geworden: “Als u weet dat ik een ongelovige ben, dan kent u mij beter dan ik mijzelf. Het kan zijn dat ik een ongelovige ben, maar ik ben een ongelovige die naar geloof verlangt.” Voor elke gelovige is het herkenbaar “Heer ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!” Hier ligt de brug tussen niet geloven en geloven, in het willen willen en in de wetenschap dat het alleen vanuit onszelf niet gaat.

Il Vangelo secondo Matteo
still uit Il Vangelo secondo Matteo
Als u weet dat ik een ongelovige ben, dan kent u mij beter dan ik mijzelf. Het kan zijn dat ik een ongelovige ben, maar ik ben een ongelovige die naar geloof verlangt.

Pier Paolo Pasolini

En natuurlijk is de opstandige, schijnheiligheid bestrijdende filmmaker tenslotte gefascineerd door de onvoorwaardelijke revolutionaire, schijnbaar suïcidale keer die Jezus’ leven neemt – als hij besluit om met open ogen zijn gewelddadige einde tegemoet te lopen – als een zelfgekozen einde. Wetend dat hij niet alleen vervolgd zal worden door zijn beschuldigers, maar ook: dat hij niet begrepen zal worden door zijn volgelingen, en zelfs verraden en in de steek gelaten en geloochend. De Mensenzoon – als hij dat is, dan betekent dat iets radicaal anders dan zelfs zijn intiemste volgelingen menen – die altijd ergens hopen dat ‘Zoon van God’ zijn moet inhouden: gespaard worden, bijtijds gered, ‘zegevieren’…
 
Bron: Willem Jan Otten op 24 maart in Letter & Geest (Trouw)

God tussen de potten en pannen [ Woest & Vredig ]