Prachtige documentaire van Jan Louter over Eric Vloeimans in het Uur van de Wolf. Zondagmiddag wordt deze herhaald op Nederland 2 om vijf over vijf. Ik ging eens kijken op de website van Eric Vloeimans en was verrast door de HTML-versie. Alles is in HTML5 geprogrammeerd, zo clean als The White Album van The Beatles terwijl Eric af en toe voorbij komt …

Het fluisteren van Eric Vloeimans
zondag 1 april herhaling op Nederland 2 van 17 u.05 tot 18 u.05.

ericvloeimans.com

Vorige week kocht ik in de witte boekhandel voor nog geen zeven euro een fraai verzorgde hardcover van Taschen met een verzameling reisadvertenties uit de vorige eeuw. Onder redactie van Jim Heimann verscheen bij Taschen al de serie All American Ads waar ik vier delen van heb staan. Ook daarin staan reisadvertenties en affiches en er is een flinke overlap tussen de boeken.

Taschen grossiert vooral in eye candy en de teksten beperken zich tot bijschriften en korte hoofdstukjes. Ik heb me een beetje laten onderdompelen in de eerste decennia van de vorige eeuw, toen er nog geen massatoerisme bestond. Reizen was exclusief voor de rijken. Eerst ging alles per oceaanstomer en trein. Na de Eerste Wereldoorlog had de auto in de Verenigde Staten de trein als vervoermiddel ingehaald. In de jaren dertig ontstonden de eerste luchtvaartdiensten voor passagiers.

Het boek beperkt zich voornamelijk tot de Verenigde Staten, maar er staan ook affiches in van chique Europese locaties. Voor de rijke Amerikanen waren dat Parijs, de Rivièra, Zwitserland en Italië. Je boekte een hotel dan niet voor een weekje maar voor een heel seizoen. De schatrijke Lord Marchmain uit Brideshead Revisited kocht zelfs een complete palacio aan het Canal Grande in Venetië. Deze grandeur wordt in de reisadvertenties en reisaffiches van honderd jaar geleden prachtig weerspiegeld.

Vintage Traveling | blader door het boek [ taschen.com ]

Font nerd Mark Simonson screende vorige week op zijn blog oscarwinnaar The Artist op het (historisch) verantwoord gebruik van typografie. Hij is zich ervan bewust dat 99,99% van het publiek niet de dingen ziet die een expert ziet, maar maakte toch een rapport. In period pieces als The Artist (2011), Good night and good luck (2005) en Mad Men (2007-nu) stellen art directors en set decorators zulke hoge eisen aan de detaillering dat adviezen van experts als Mark Simonson voor hen onmisbaar is om een bepaald tijdsbeeld tot in de kleinste details nauwkeurig te reconstrueren.

Op het forum van typophile.com was zes jaar geleden een discussie over de belettering van “CBS NEWS”in de film Good night and good luck. Een anachronisme en dus een blunder van de art director was het oordeel van Peter Edinin in het artikel Good Film, Shame About the Helvetica in de New York Times. Want de flash back in deze film waarin we meegenomen worden naar de CBS studio speelt zich af in 1953 en de Helvetica zag pas in 1957 het licht. Font detective Stephen Coles oordeelde anders. De art director had niet geblunderd want de belettering van CBS NEWS was in de Akzidenz Grotsek, een voorloper van de Helvetica en die bestaat al sinds 1896. Een doorsnee typograaf en een journalist van de NYT zien geen verschil tussen de vrijwel identieke Helvetica en de Akzidenz Grotesk maar voor eagle-eyed experts als Mark Simonson en Stephen Coles blijft het verschil niet verborgen. Het is leerzaam en leuk om door hun bril mee te kijken.

Een maand later schreef Scott Vogel in The Washington Post dat zijn collega van The New York Times ernaast zat: “the Helvetica on the CBS News logo on the film’s set was actually the pre-Helvetica font Akzidenz-Grotesk.”

typophile.com | marksimonson.com