Een orthodox gelovige in Gameren. Op zich is het niet zo’n opvallend verschijnsel, om vrijzinnigheid staat het dorp nou eenmaal niet bekend. Maar dat er in het dorp aan de Waal een man woont die zich halverwege de jaren negentig bij de Russisch-orthodoxe Kerk aansloot, zal menigeen toch verbazen. Gert-Jan van Oostrom (42) is een Nederlandse man, die in een doodgewoon rijtjeshuis woont. Toegegeven: zijn oma van vader’s kant behoorde tot de Duitse minderheid de Oekraïne. Van Oostrom viel al in zijn kindertijd op in het streng protestantse Gameren. “Toen ik op mijn derde met mijn ouders uit Amsterdam hierheen verhuisde, waren we misschien wel de eerste import in het dorp. En we waren ook nog eens katholiek.”
 
Van Oostrom deed zijn eerste communie en werd ook nog gevormd in de katholieke kerk, maar in zijn puberteit verwaterde de interesse voor religieuze zaken. Tot er in 1987 een ‘leuk meisje’ aan de deur kwam met boterletters voor Youth For Christ. Voor Van Oostrom was het genoeg aanleiding om regelmatig bijeenkomsten van die jongerenbeweging te bezoeken en regelmatiger naar de kerk te gaan. “Via Youth For Christ ben ik toen gaan reli-shoppen.”Het reli-shoppen van Van Oostrom eindigde, vele gesprekken en vele jaren later, in het Russisch-orthodoxe klooster van de Heilige Profeet Elias in Sint Hubert. “Ik ging daar in 1997 op een zondag met wat vrienden naartoe. Toen ik er binnenkwam, voelde ik me meteen thuis. Het was een soort van verliefd worden.” In de Russisch-orthodoxe diensten vindt Van Oostrom vooral structuur. Geen ‘westers gefröbel’ zoals hij dat noemt. “Iedere week een andere liturgie, dat is niets voor mij. In de orthodoxe kerk hebben diensten altijd dezelfde opbouw.”

In Sint Hubert trof de Gamerenaar vader Pachom, stichter van het Russisch-orthodoxe klooster. Die droeg Van Oostrom op om een jaar lang trouw naar de kerk te komen voor hij zich orthodox mocht noemen. In 1997 werd hij op Palmzondag aangenomen in de Orthodoxe Kerk en kreeg hij een nieuwe, kerkelijke, naam: Gabriël. Vrienden keken Van Oostrom vreemd aan toen ze hoorden van zijn beslissing. “Het stond natuurlijk mijlenver van hen af. Maar ze lieten mij wel vrij in mijn keuze. Ik ben niet het type dat op de straathoek gaat staan om zijn geloof uit te dragen, dus ik val anderen er niet te veel mee lastig.” Vier jaar geleden nam Van Oostrom afscheid van het klooster in Sint Hubert. Hij sloot zich aan bij de Russisch-orthodoxe Kerk in Nijmegen. Daar treft hij vooral Russen. “Ik spreek een beetje Russisch. Sommige diensten zijn in het Russisch, sommige in het Nederlands.”
 
De vraag die blijft hangen: waarom kiest een kind van katholieke ouders voor het orthodoxe geloof? Van Oostrom zucht nog maar eens: “De protestantse kerk vind ik kaal en in de rooms-katholieke kerk spelen te veel zaken waar ik het niet mee eens ben. In de Orthodoxe Kerk ervaar ik de volheid van het geloof. Het is een kerk met een traditie vanaf de apostelen. Daar is nooit meer iets aan afgedaan of aan toegevoegd. Voor mij is het de ware kerk.”
 
In 1999 werd Van Oostrom gewijd tot lezer in de orthodoxe kerk. Het is de eerste stap naar het ambt van priester. Maar aan die taak wil Van Oostrom ‘absoluut nog niet’ beginnen. “Dat is heel zwaar werk. Mocht ik een vrouw vinden, dan zou ik me aanbieden om diaken te worden.” Die vrouw moet hij nog tegenkomen. Zijn voorkeur gaat uit naar iemand met een gelovige, liefst orthodoxe achtergrond. “Dat zou fijn zijn. Maar ze liggen natuurlijk niet voor het oprapen.”
 
Bron: brabantsdagblad.nl

Naar inmiddels goed gebruik opent Tegenlicht het kalenderjaar 2009 met de traditionele „Agenda„- uitzending. Wat staat ons te wachten in 2009? En wat zal van invloed zijn op onze opinies en ons handelen? ( Bron: vpro.nl )