Drievoudig Pulitzerprijs-winnaar Thomas L. Friedman (Minneapolis, 1953) studeerde Mediterrane studies aan de Brandeis University en moderne Midden Oosten studies in Oxford. In 1981 kwam Friedman in dienst van de New York Times en in 1982 werd hij chef van het Middle East bureau in Beiroet. Na 1988 was hij correspondent in Washington (eerst in de sector economie, daarna als Witte Huis-verslaggever). Sinds 1995 schrijft Friedman de buitenlandcommentaren van de Times. Vanuit die functie werd hij wereldberoemd columnist. In Friedman’s huidige werk staan de onderwerpen olie en energie centraal. Met Kenneth Levis maakte hij de documentaire Addicted to Oil (premiere op Silverdocs, juni 2006). In september kwam zijn boek Hot, Flat and Crowded uit over het belang van een groene revolutie.

thomaslfriedman.com

het einde van de olievoorraad in zicht?
achtergrondinformatie bij sleutelfiguren uit de uitzending

Vanmiddag om 15:05 komt op Nederland 2 een herhaling

Begin juli schreef ik hier een korte voorbeschouwing bij de tentoonstelling Hemelbestormers en merkte daarbij op dat we in onze postmoderne tijd de utopie hooguit nog met ironie kunnen verdragen. Gisteren, vlak voor de afsluiting van Hemelbestormers kon ik nog gaan zien of mijn veronderstelling klopte. Het merendeel van de 64 deelnemende kunstenaars benadert het thema inderdaad met een vette knipoog en dat is aangenaam bevrijdend. De wereldverbeteraars van 1968 zijn niet alleen van een andere generatie maar lijken naast de hemelbestormers uit 2008 wel Oudtestamentische profeten. Een idealistisch project als Nieuw Babylon van Constant Nieuwenhuijs vertegenwoordigt nu geen toekomstvisioen meer, maar is een tijdsdocument geworden. Gelukkig is het idealisme anno 2008 niet helemaal verdwenen, maar de presentatie gaat uiteraard wel met een knipoog.

Zo plaatste Harro de Jong onder zijn stolp een hemelbestormer met onderscheiding. Tegelijkertijd heeft hij een missie:

“Niet alleen bloemen houden van mensen, dieren ook. We lijken er echter niet mee te willen leven; zodra een beest verstedelijkt heet ‘ie geen ‘natuur’ meer. Natuurbeheer wordt hier door velen terecht omschreven als ‘tuinieren’. Lacherig, en dat is dom: in het tuinieren liggen de kansen. De tuin is altijd een geïdealiseerde versie van de natuur geweest; door te knutselen aan het landschap komt de natuur naar ons idee optimaal tot haar recht. Als natuurbeheer nu tuinieren is, dan is tuinieren natuurbeheer. Dat betekent voor Nederland, met 4,5 miljoen tuinen, 4,5 miljoen natuurbeheerders! Laat het idee varen dat door ruim te bouwen de natuur kapot gaat. De meeste woonwijken zijn compacte tuinsteden; te krap om een boom in te planten zonder de hele dag in de schaduw te zitten. Resultaat: een kleinschalig hekkenlandschap, betegeld en omzoomd door schuttingen. Geef ons de ruimte en kleinschalige heggenlandschappen ontstaan; de droom van natuurbeheerders.”

Tot en met 21 september was in het CBKArnhem de tentoonstelling Hemelbestormers te zien. Vierenzestig kunstenaars, vormgevers en architecten geven hier hun visie op utopie en geloof in een nieuwe wereld of een betere samenleving. Daarmee sluit de expositie aan bij het thema van de beeldententoonstelling Sonsbeek 2008: ‘Grandeur‘. De kunstenaars moesten wel rekening houden met een beperking. Hun bijdrage moest kunnen worden geplaatst in een glazen stolp of doorzichtige bol. Hemelbestromers is op deze manier een zeer gevarieerde expositie geworden met vele gezichtpunten en met veel interpretaties van het begrip utopie.

sonsbeek2008.nl

Verwacht in een verfilming van of over een underground comic geen heroes, winners of happy end. Want de Amerikaanse underground comic is de volmaakte tegenhanger van de American Dream met zijn superhelden. Als je Ghost World gezien hebt, ken je de toonzetting: schlemielige figuren die gewapend met gitzwarte zelfspot door het leven sukkelen. Voordat Ghost World verfilmd werd, maakte regisseur Terry Zwigoff een documentaire over Robert Crumb, het boegbeeld van de Amerikaanse underground comic. Crumb speelde in Ghost World (2001) en in American Splendor ook weer een rol. Hij is het prototype van de loser: een schutterige neuroot die zijn foute uiterlijk heeft gecultiveerd en er eigenaardige hobbies op nahoudt, zoals het verzamelen van 78-toeren platen. In Harvey Pekar, die de hoofdrol speelt in American Splendor, ontmoeten we zijn evenknie. Pekar is een gloomy guy die zich in het deprimerende Cleveland ook al niet thuis voelt.

American Splendor is een mix van documentaire, zwarte komedie en graphic novel. We zien interviews met Harvey Pekar en volgen ondertussen zijn leven terwijl hij gespeeld wordt door Paul Giamatti. Net als Steve Buscemi (die de rol van Seymour vertolkt in Ghostworld ) speelt Giamatti meestal een sukkelige man. Hij zet Pekar overtuigend neer, met een permanente frons van kwelling en verongelijktheid op zijn gezicht. Wanneer hij in de spiegel kijkt, lezen we in zijn gedachtenwolkje “There’s another reliable disappointment.”

americansplendormovie.com | american splendor [wikipedia] | underground movies