Het was wel even wennen. Onlangs had ik Ben Kingsley nog gezien in Betrayal toen hij nog geen Sir was met een kaal hoofd. In Elegy speelt hij 25 jaar later weer de rol van ontrouwe partner, in dit geval van gescheiden hoogleraar die niet van zijn studentes af kan blijven. Geloven in de liefde doet hij allang niet meer. Voor hem is de beeldschone studente Consuela (gespeeld door Penélope Cruz) een kunstwerk waar hij sex mee heeft. Wanneer blijkt dat zij echt van hem houdt en een relatie met hem wil, raakt hij in verwarring. Temeer omdat hij geconfronteerd wordt met het leeftijdverschil en daardoor met zijn eigen leeftijd. Daarmee komt het werkelijke thema van Elegy aan het licht: de angst voor de lichamelijke aftakeling. Door zich als teenager te gedragen en jonge vrouwen te consumeren, houdt hij de naderende ouderdom op een afstand. Maar wanneer Consuela hem uitnodigt voor een feest bij haar thuis zodat hij kan kennismaken met haar ouders, is hij te laf om die confrontatie aan te gaan. Elegy eindigt met een loutering waarbij de aftakeling van het lichaam onder ogen moet worden gezien, maar heel anders dan je verwacht.
Bron: movie2movie.nl
Bekijk de trailer op elegymovie.nl
De negatieve visie van cultuurpessimisten, anti-globalisten en zelfs van moslimfundamentalisten op de Westerse kapitalisitische maatschappij lijkt vaak gegrond, omdat wordt uitgegaan van ‘juiste’ veronderstellingen. Henk Berg, die German Studies doceert aan de universiteit van Sheffield maakt in een essay dat verscheen in de weekendbijlage Letter & Geest in dagblad Trouw van 2 augustus j.l. vijf misvattingen onschadelijk. Ik vind dat bevrijdend omdat ik mijzelf erop betrap hoe gemakkelijk ik soms gevangen zit in de mantra van ‘het verdorven Westen’. Een radicaal alternatief in de vorm van een maatschappelijk en/of religieuze omwenteling kan dan noodzakelijk lijken. Henk de Berg refereert aan de filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) die tweehonderd jaar geleden de bevrijdingstheologen al voorhield: de hemel al op aarde willen bezitten, is onder water vuur willen maken. Maatschappelijke verbeteringen kunnen zich beter voltrekken binnen smalle marges van de liberale democratie, want de geschiedenis leert ons dat met radicale voornemens de weg naar de hel op aarde geplaveid is. 
„Closer„ begon als een toneelstuk, geschreven door scenarist Patrick Marber, en dat valt eraan te merken: we krijgen een serie duidelijk afgebakende scènes, die zich telkens afspelen tussen twee van de vier hoofdpersonen en die in wezen bestaan uit lange, soms briljant geschreven dialogen. Filmdialoog is een eigenaardig beestje: gewoonlijk worden de teksten enkel aangewend om informatie mee te delen. Wat de personages zeggen moet bondig en duidelijk zijn – maar zeer weinig conversaties in films duren langer dan hooguit twee of drie minuten. In „Closer„ daarentegen, krijgen de dialogen tien tot vijftien minuten om zich te ontwikkelen. In plaats van een dialoog krijg je een gesprek dat zich op een natuurlijke manier kan ontplooien. Dit zijn mensen die iets te zeggen hebben, en welbespraakt genoeg zijn om het uit te drukken: we krijgen fantastische regels tekst zoals: „I don„t stalk people. I lurk„, en: „You know what a heart looks like? Like a fist of blood!„ De meeste films tegenwoordig lopen vol met personages die niets te melden hebben en niet zouden weten welke woorden ze moesten gebruiken indien dat wel het geval was (al eens gelet op de dialogen in pakweg „National Treasure„?). De teksten in „Closer„ zijn wel gestileerd (de meeste mensen in de echte wereld zijn zo rad van tong niet), maar ze klinken haast muzikaal door de kracht van hun intelligentie.
