Vorig jaar keek ik met Michaela naar Microcosmos, Le Peuple de l„Herbe (1996), een wonderbaarlijke natuurfilm over de wereld van insecten. Het was een openbaring om te zien welke vreemde, mooie, lieve en wrede wereld zich in het alledaagse van een grasmat verborgen houdt. Dat gevoel een andere wereld te betreden, kreeg ik ook weer bij die andere Franse natuurfilm Le Peuple Migrateur. Vier jaar lang volgden verschillende cameraploegen op zeven continenten de trek van ganzen en andere trekvogels. Door uitgekiende technieken met de camera bevestigd aan allerlei soorten vliegtuig, is het mogelijk geworden door te dringen in het leven van de trekvogels. Het wat theatrale commentaar bij deze documentaire spreekt over ‘een herschepping van de vogel’ en de makers lijken zich ervan bewust dat deze film meer artistiek dan wetenschappelijk gehalte heeft. Meestal vind ik het vanzelfsprekend dat de camera een alziend oog is, maar als ik mij realiseer dat de camera ook een ‘lichaam’ is en verbonden met een cameraman die in deze wereld meebeweegt, dan blijkt deze documentaire een reusachtige prestatie waarvan de eindeloze creditlist aan het einde van deze film ook getuigt.
meer fragmenten uit de film op youtube
Much of the aerial footage was taken of “tame” birds. The filmmakers raised birds of several species, including storks and pelicans, from birth. The newborn birds imprinted on staff members, and were trained to fly along with the film crews. Several of these species had never been imprinted before. Film was shot from ultralights, paragliders, and hot air balloons, as well as trucks, motorcycles, motorboats, remote-controlled robots, and a French Navy warship.
The film states that no special effects were used; however, this is not entirely true. While it is true that no computer-generated imagery (CGI) was used in the filming of the birds, several entirely-CGI shots were used to augment the real-life footage.
Bron: en.wikipedia.org
Dat is de beslissende asymmetrie tussen heden en verleden waarvan ouderen zich vagelijk bewust zijn. Zij hebben de leeftijd bereikt waarop je de wereld van je jeugd onmogelijk meer tot het heden kunt rekenen. Die is ergens, zonder dat je precies weet waar, een onderdeel van het verleden geworden. Het leven van de grijsaard is aan weerszijden van de breuklijn tussen heden en verleden komen te hangen. En dat leidt er weer toe dat die asymmetrie (tussen de ordelijkheid en overzichtelijkheid van het verleden enerzijds en de weerbarstige chaos van het heden anderzijds) in het leven van die grijsaards wordt geïmporteerd. De wereld van hun jeugd is keurig ingekaderd, eenvoudigweg omdat die nu definitief tot het verleden behoort. Voor jonge mensen is er daarentegen alleen nog maar het ongestructureerde heden.
