The art of portraiture, after thriving for generations at the forefront of the visual arts, rode a roller coaster of reputation in the twentieth century. First it was re-empowered as experimental, then discredited in an age of abstraction, and gradually rediscovered. But although portrait traditions were buffeted by new ways of thinking about art and the individual, artists never completely abandoned the figure; they continued to experiment. These drawings from the National Portrait Gallery’s collections, dating from the 1880s to the 1980s, are adventurous, assertive, witty, or monumental. They all reflect modern themes and aesthetic concerns, confirming the vitality of twentieth-century portraiture.
 
Bron: npg.si.edu

Fitzgerald shared Steinbeck’s self-reliant approach to artistic creativity, although their friendship was stormy. The two were part of a circle of artists, writers, and intellectuals who gathered around the charismatic figure of marine biologist Edward (“Doc”) Ricketts in Monterey, California. Fitzgerald’s portrait is an attempt to capture the essence of Steinbeck’s personality and creative spirit, rather than a response to a single sitting. The dominant role of the dark pullover and deep shadow over the left side of Steinbeck’s face evoke his famously reclusive persona.
 
Bron: npg.si.edu

Last week the hippies were in full flower. In New York City, they brought their tambourines and guitars to the aid of dog owners protesting the leash laws in Greenwich Village’s Washington Square Park, chanting “What is dog spelled backward?” Other New York hippies raised $2,100 for a bail fund to rescue “busted” (arrested) buddies. At California’s Seal Beach, 2,500 devotees gathered for a sunny “love-in” that throbbed to the rhythm of trash-can drums and random flutes. In Dallas, 100 “flower children” gathered in Stone Place Mall, the public hippiedrome, to protest an ordinance that would prohibit gatherings there. A dozen hippies paraded barefoot through the White House, then promised to return for a July 4 “smoke-in” to lobby for legalized marijuana.
 
Elephant Bells. San Francisco’s Haight-Ashbury district – throbbing three-eighths of a far-from-square-mile – is the vibrant epicenter of the hippie movement. Fog sweeps past the gingerbread houses of “The Hashbury,” shrouding the shapes of hirsute, shoeless hippies huddled in doorways, smoking pot, “rapping” (achieving rapport with random talk), or banging beer cans in time to ubiquitous jukebox rhythms. The tinkle of Indian elephant bells echoes from passing “seekers”; along the Panhandle of Golden Gate Park, hollow-cheeked flower children queue up for a plateful of stew, dispensed from the busy buses of the Diggers, a band of hippie do-gooders. Last week the sidewalks and doorways were filling with new arrivals – hippies and would-be hippies with suitcases and sleeping bags, just off the bus and looking for a place to “crash” (sleep). Wise hippies wrap themselves in scrapes against the San Francisco chill, or else wear old Army or Navy foul-weather jackets and sturdy boots. One way to identify the new arrivals is by their mod clothes: carefully tailored corduroy pants, hip-snug military jackets, snap-brimmed hats like those worn by Australian soldiers (also known as Diggers).
 
Bron: coverstory Times Magazine 7 July 1967

Frida Kahlo wordt geboren in 1907 en wordt reeds in 1913 op zesjarige leeftijd getroffen door kinderverlamming aan haar linkerbeen. Dit is de bron van een aantal complexen die ze haar hele leven zal meedragen. Het enige naakt van haar, is geschilderd door haar echtgenoot Diego Rivera in 1930 zittend op een stoel, haar magere been onder het andere, zodat haar handicap niet opvalt.
 
Op zeventienjarige leeftijd en meer bepaald op 17 september 1925 wordt de bus waarmee ze de stad intrekt aangereden door een tram. Een stuk stalen leuning dringt haar lichaam binnen door haar linkerzij en komt er langs haar vagina weer uit. Haar ribben en heup zijn gebroken, haar slechte been is op elf plaatsen gebroken en haar voet is verbrijzeld. Maandenlang moet ze in bed blijven, ingekapseld in pleisters en verband, vechtend tegen onnoemelijk veel pijn. Ze besluit om te gaan schilderen. Haar moeder laat spiegels aan haar ziekbed vastmaken zodat Frida zichzelf kan schilderen. Ondanks de hinder van korsetten en krukken komt ze na haar herstel terug buiten en zoekt ze vrienden op.

Op 21 augustus 1929 huwt ze met Diego Rivera. De ex-vrouw van Rivera, Lupe Marin, komt een scène maken op het trouwfeest. Christina, zus van Frida, bekent in de zomer van 1934 dat ze een verhouding heeft met Diego Rivera. Frida verlaat daarop Diego. Een jarenlange oorlog tussen beiden speelt zich af tot ze uiteindelijk realiseren dat ze niet zonder elkaar kunnen. Op 8 december 1940 hertrouwen ze. Hun eigenaardig huwelijkscontract stipuleert dat Frida geen seksuele omgang meer hoeft te hebben met haar man.
 
Het werk van Frida Kahlo karakteriseert zich door de vrolijke kleuren, die echter in contrast staan met een vervreemdende sfeer. In haar zelfportretten vallen vooral de doorgegroeide wenkbrauwen op. Zij schildert vanuit haar angst en eenzaamheid om haar pijn te overmeesteren.
 
Bron: nl.wikipedia.org