… want het hing natuurlijk al gewoon in de lucht. Op de laatste track van het Beatlesalbum Revolver uit 1966 Tomorrow Never Knows horen we al duidelijk dat er iets gaande is. Something’s happening. Turn on, tune in and drop out.

Tomorrow Never Knows
John Lennon wrote the song in January 1966, closely adapted from the book The Psychedelic Experience by Timothy Leary, Richard Alpert and Ralph Metzner, which they based on the Tibetan Book of the Dead with the understanding that the “Ego Death” experienced under the influence of LSD and other psychedelic drugs is essentially similar to the dying process and requires similar guidance. At the time of the song’s release, it was reputed to have been written to facilitate the “letting go” process of psychedelic voyagers. The book The Love You Make, written by Beatles insider Peter Brown, claims that Lennon’s only source of inspiration for the song came from the Tibetan Book of the Dead, which it says he read while tripping on LSD.
 
Bron: en.wikipedia.org

Tomorrow Never Knows (1966)

Turn off your mind, relax
and float down stream
It is not dying
It is not dying
 
Lay down all thought
Surrender to the void
It is shining
It is shining
 
That you may see
The meaning of within
It is being
It is being
 
That love is all
And love is everyone
It is knowing
It is knowing
 
That ignorance and hate
May mourn the dead
It is believing
It is believing
 
But listen to the
color of your dreams
It is not living
It is not living
 

 
Or play the game
existence to the end
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning

De San Francisco Chronicle publiceerde afgelopen maand een serie van vier delen:
The Summer of Love, 40 Years Later

Haight-Asbury
San Francisco and the Haight gained a reputation as the center of illegal drug culture and rock and roll lifestyles soon after, especially with the use of marijuana and LSD and other hallucinogenic drugs. By 1967, the neighborhood’s fame chiefly rested on the fact that it became the haven for a number of important psychedelic rock performers and groups of the mid-1960s. Acts like Jefferson Airplane, the Grateful Dead and Janis Joplin all lived a short distance from the famous intersection. They not only immortalized the scene in song, but also knew many within the community as friends and family.
 
The fabric of the neighborhood was forever altered in 1967 during the Summer of Love, much to the dismay of many residents. Psychedelic rock music was entering the mainstream, and received more and more commercial radio airplay. The song “San Francisco”

Be Sure to Wear Flowers
in Your Hair

became a hit single. The Monterey Pop Festival in June further cemented the status of psychedelic music as a part of mainstream culture and elevated local Haight bands such as Big Brother and the Holding Company and Jefferson Airplane to national stardom. A July 7th Time Magazine cover story on “The Hippies: Philosophy of a Subculture”, an August CBS News television report on “The Hippie Temptation”[1] and other major media interest in the hippie subculture exposed the Haight-Ashbury district to enormous national attention and popularized the movement across the country and around the world. Thousands of disaffected youth migrated to the Haight-Ashbury district, including many runaway teenagers, irrevocably altering the social structure of the neighborhood. The Diggers, a local “community anarchist” group famous for its street theatre and for providing free food to residents every day, held a “Death of the Hippie” parade as the new residents poured in.
 
Bron: en.wikipedia.org

De San Francisco Chronicle publiceerde afgelopen maand een serie van vier delen:
The Summer of Love, 40 Years Later

Heerlijke Austenverfilming met Sally Hawkins in de rol van Anne Elliot. Ik kende de 31-jarige Britse actrice uit het Victoriaanse tv-drama Fingersmith. Hawkins is geknipt voor een rol in het korset. Anders dan bij die andere Victoriaanse schoonheid Kate Winslet (die ik eerder op de avond nog even zag in de Titanic) zie je bij haar geen uitbundige maar een heel ingehouden levenslust. Ingesnoerd door de stijve Britse vormelijkheid is ze bijna voortdurend in ademnood. Het is eigenlijk geen wonder dat ironie een typisch Engels verschijnsel is: aan de verstikkende omgeving van fatsoensnormen en roddel kan de ironie af en toe wat lucht geven.

Ook in dit Engelse kostuumdrama is er weer schitterend acteerwerk, en valt er genoeg te genieten van mooie fotografie en belichting. Regelmatig levert dit tableau vivants op die schilderijen van David en Ingres oproepen. De mooie ingetogen Anne Elliot met haar classicistische kapsel doet me soms denken aan Madame Récamier, de meisjes in lange witte jurken en haarbandjes aan Pre-Raffaelitische nymfen. Onder het visuele genot ligt natuurlijk weer een groot Engels drama, waarin het meestal weer gaat om het stille maar hartverscheurende verdriet van adelijke meisjes en iets minder adelijke jongens (of omgekeerd) dat ze met een masker van vormelijkheid proberen te verhullen. Alleen een enkele oude roddeltante lijkt zich thuis te voelen in de wereld van Jane Austen, maar in feite is iedereen gevangen in het wrede universum van rangen en standen.

De 19-jarige Anne Elliot wordt hartstochtelijk verliefd op de knappe marineofficier Frederick Wentworth. Maar de jonge Frederick heeft geen welgestelde ouders of een hoge rang. Voor de ouders van Anne alle reden om de prille relatie niet te accepteren en Anne ervan te overtuigen een eind aan de verhouding te maken.
 
Acht jaar later, als ze 27 jaar is, heeft Anne nog altijd spijt van haar besluit. Ze is altijd van Frederick blijven houden. Als hij terugkeert van zee, welvarend en bekend, kan Anne alleen maar toekijken hoe elke jonge vrouw uit de streek zich bij Frederick opdringt. Is Frederick Anne vergeten? Kan hij haar vergeven dat zij naar haar familie heeft geluisterd en niet naar haar eigen hart?
 
Bron: ncrv.nl

romans van Jane Austen
Sense and Sensibility (1811)
Pride and Prejudice (1813)
Mansfield Park (1814)
Emma (1815)
Northanger Abbey (1818)
Persuasion (1818)

Bron: nl.wikipedia.org

Ook warm aanbevolen: Age of Innocence van Edith Wharton en in 1993 verfilmd door Martin Scorcese over de webben van de minstens zo verstikkende New Yorkse jetset in de Silver Age (1870-1920).

janeausten.itv.com | moviemeter.nl | austenblog.com