binnenkant

Dinsdag keerde Ayaan Hirsi Ali terug in de Tweede Kamer. Dagblad Trouw schreef daar afgelopen woensdag o.a. het volgende over:

Steeds meer VVD’ers vinden dat de toon en strijdwijze van Hirsi Ali niet past bij de liberale traditie ten aanzien van godsdienst. Belangrijkste zegsman van deze groep is oud-partijleider Wiegel die vindt dat Hirsi Ali zich voor een liberaal ‘ongepast’ uitlaat over de islam. Herhaaldelijk stelde zij gisteren dat zij moslims niet hun geloof wil afnemen. ,,Het gaat me om een beperkt aantal beginselen dat in strijd is met de liberale democratie en dat ik aan de kaak wil stellen. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de onderdrukking van vrouwen, het ontbreken van gewetensvrijheid, geen scheiding tussen kerk en staat en het doden van ongelovigen en afvalligen. Moslims mogen die opvattingen hebben zolang zij daar maar niet naar handelen. Vrouwen mogen kortom niet het slachtoffer worden van eerwraak en mogen niet geslagen worden omdat God dat zo zegt.” Hirsi Ali schuift daarmee in de richting van haar fractievoorzitter Van Aartsen. Hij zei maandag in een toespraak in Groningen dat politici niet geïnteresseerd moeten zijn in de ‘binnenkant’ van godsdiensten. ,,We moeten ons beperken tot de buitenkant: alleen het gedrag en de woorden die tot dat gedrag aanzetten.”

Ik vraag mij af waar de slagvaardigheid van de politiek ligt als deze zich niet met de binnenkant van een maatschappelijk probleem zou mogen bemoeien. Als de huisarts je doorverwijst voor diagnose, dan zeg je toch ook niet dat hij zich maar tot de buitenkant moet beperken. Maatschappelijke problemen vinden hun oorzaak aan de binnenkant en een politica als Hirsi Ali toont de moed en de daadkracht dit te onderzoeken. Voor sommige VVD’ers lijkt daarmee afstand te worden gedaan van “de scheiding tussen Kerk en Staat”. Maar uiteindelijk is die scheiding een politieke idee en zeker niet onaantastbaar. Maatschappelijk leven en religie horen bij elkaar zoals de buitenkant van ons lichaam bij de binnenkant hoort. Dat politieke levensovertuigingen als liberalisme en socialisme het daar niet mee eens zijn, verandert daar niets aan.

Hirsi Ali door in liberale traditie [ Trouw.nl ]

My favourite things [ 5 ]

Een van de eerste illustratoren die ik ontdekte in het digitale tijdperk, is Michael Bartalos. Toen ik nog met Adobe Illustrator 5.5 werkte, was Bartalos’ werk voor mij al een schoolvoorbeeld van de heldere vectorstijl. Inmiddels is zijn werk wereldberoemd en al vele malen tentoongesteld in Amerika, Europa en Japan. Zijn illustraties beperken zich niet alleen tot kinderboeken. Zo ontwierp hij bijvoorbeeld de ramen voor de winkelketen Barneys in de Verenigde Staten and Japan.

illustratie uit het kinderboek Shadowville uitgegeven door Viking in 1995

Bartalos woont en werkt in San Francisco. Een portfolio is te zien op zijn website bartalos.com.

Michael Bartalos [ gag.org ]

meta-racisme

Slovoj ŽižekGisteren viel de nieuwe Filosofiemagazine op de deurmat. Met daarin o.a. een kort vraaggesprek met de Sloveense postmoderne marxist Slavoj Žižek. Ivana Ivkovic legt hem de vraag voor wat het einde van het muticulturalisme voor linkse denkers betekent. Zijn boodschap:

“Kabbel niet mee met rechts populisme en durf een tikje militant te zijn. Want er is nog een Groot Verhaal te vertellen.”

Opmerkelijk voor een postmodern denker. En blijkbaar hoeven postmodernisme en relativisme ook niet altijd samen te gaan:

“Ik ben geen waarderelativist. ( … ) Ik vind dat slechts één van ons gelijk kan hebben. Er is slechts één positie die aanspraak kan maken op universele geldigheid.”

In een heldere analyse ontmaskert hij de mythe van de neutrale positie t.o.v. niet-Westerse culturen als meta-racisme.

( … ) Het einde van het multiculturalisme is immers vooral een einde aan de vermeende zelfvernedering, waar westerlingen zo in getraind waren. Vroeger kon je als witte, heteroseksuele man niet eens spreken over je eigen “authentieke” cultuur en identiteit, want dan was je bij voorbaat al verdacht, dan was je al bijna een neofacist. Maar die zelfvernedering bleek ook een dekmantel. Juist doordat wij “identiteitloos” waren, konden wij namelijk spreken over universele waarden. Want omdat wij geen identeit hadden, spraken we vanuit een neutrale positie. En precies dat was zo arrogant tegenover die mensen die we zogenaamd beschermen. “Toe maar, wees vooral jezelf”, zeiden we – maar daarmee stellen wij de norm van wat “jezelf” is. Niet omdat we “westers” en dus superieur waren, want dat zou racistisch zijn, maar omdat we “neutraal” waren. Maar superieur bleven we… stiekem. Het is eigenlijk meta-racisme. Fascinerend, hoe deze hypocresie mogelijk was: meta-racisme als kritiek op het racisme! ( … )

Slavoj Žižek: Pleidooi voor intolerantie