(…) Op 3 november 1957 werd het 3-jarige hondje Laika de ruimte in gelanceerd. Men beweerde destijds dat het hondje in de Spoetnik 2 pijnloos was gestorven. Er werd gezegd dat het wezentje zeker 4 dagen en mogelijk zelfs 7 dagen had geleefd. Maar later is gebleken dat Laika al na enkele uren na de lancering stierf aan oververhitting en paniek.
 
Op het Wereld Ruimte Congres in Houston maakte Dimitri Malesjenko van het instituut voor biologische problemen in Moskou de nieuwste versie van de gebeurtenis rondom Laika bekend. Volgens Malasjenko begon de vochtigheidsgraad en de temperatuur in de satelliet na de lancering toe te nemen. 5 tot 7 uur na de lancering werden er geen levenstekenen van Laika meer waargenomen. Tijdens de 4e omloop om de aarde werd duidelijk dat het dier door oververhitting en stress was omgekomen. De sensoren die op Laika waren aangebracht, gaven aan dat de hartslag van het dier tijdens de lancering met factor 3 toenam. Toen er sprake was van gewichtsloosheid daalde de hartslag weer, maar dat duurde 3 keer zo lang als tijdens de proeven in een centrifuge op aarde. Daaruit bleek de enorme stress waar Laika onder leed.

Laika was een zwerfhond die van de straten van Moskou was geplukt. De Russische ruimtevaartautoriteiten maakten kort na de lancering bekend dat het niet de bedoeling was geweest dat Laika levend naar de aarde zou terugkeren. Laika was namelijk een proefdier om te kunnen onderzoeken of de mens veilig de ruimte in kon. Deze uitspraak van de Russische ruimtevaartautoriteiten leidden bij veel mensen tot verontwaardigde reacties. (…)
 
Bron: anw.hml.nl

Het Holland Animation Film Festival viert dit jaar een jubileum met de 10de editie. Het tweejaarlijkse internationale animatiefestival besteedt al vanaf de oprichting in 1985 aandacht aan de meest uiteenlopende vormen van animatie. Van cartoons tot experimentele film, van klei- tot computeranimatie, het Holland Animation Film Festival staat garant voor een intense beleving van de animatiefilmkunst.
 
Het festival organiseert de unieke competitie voor geanimeerde opdrachtfilms (in de categorieën, reclamefilms, educatieve films, film- en televisieleaders, videoclips en campagnes), een competitie voor korte onafhankelijk geproduceerde animatiefilms (in de categorieën narratieve en non-narratieve film) én de AnyZone-competitie met een speciale, jonge jury.
 
Naast de vertoning van recente films in de diverse competities is er aandacht voor het verleden met retrospectieven en thematische programma’s. Naast het ruime aanbod van animatiefilms organiseert het festival exposities, talkshows, lezingen en workshops.Vier dagen lang wordt een internationale selectie van bijzondere, historische, verrassende, artistieke, experimentele, analoog én digitaal gerealiseerde animatiefilms vertoond. Het 10de Holland Animation Film Festival belooft een sprankelende belevenis te worden!

Pier Paolo Pasolini werd vermoord in de nacht van Allerheiligen, 1 november 1975, waarschijnlijk door Pino Pelosi, een ragazzo di borgata, een hoerenjongen van de straat (misschien door meer mensen, dat is nooit opgehelderd). Pasolini’s zwaar verminkte lichaam – er was onder meer twee keer met zijn eigen auto over hem heen gereden – werd gevonden op de ochtend van Allerzielen, 2 november 1975, op het strand van Ostia.

De massaal bezochte rouwplechtigheid vond een paar dagen later plaats op Campo di Fiori, de levendigste vis-, groeten- en fruitmarkt van Rome, ooit het executieplein van de pausen. In 1600 werd op deze plek Giordano Bruno door de kerk levend verbrand omdat hij Copernicus gelijk had gegeven door te schrijven dat een wereldopvatting afhankelijk is van de plaats waar iemand zich op de wereld bevindt: ‘We merken niet dat de aarde om de zon draait omdat we zelf meedraaien.’ Toen de wereldlijke macht van de pausen in 1889 definitief binnen de muren van het Vaticaan was opgesloten, richtte de Romeinse bevolking een standbeeld voor Bruno op. Hij staat nu pontificaal op Campo di Fiori, met zijn gezicht naar het Vaticaan, in de pose waarvoor hij werd verbrand: Giordano Bruno denkt nog altijd na.
 
Die vijfde november 1975 sprak op Campo di Fiori de schrijver Alberto Moravia bij Pasolini’s lijkkist. Hij beukte met nauwelijks onderdrukte woede op het spreekgestoelte. ‘Het is onwaarschijnlijk dat er spoedig weer een man als Pasolini op deze aarde zal zijn. Hij was een publieke dichter van zijn tijd, die een kritisch, idealistisch, verbitterd en liefdevol lied van het volk en van zijn collectieve leven zong. Hulde verdient hij, want er worden niet veel dichters geboren, slechts twee of drie in een eeuw.’