In het jaar 38 na Che

Vandaag 37 jaar geleden vermoord:
Che Guevarra
( … ) 8 oktober 1967, Benigno vertelt: „Het was vroeg in de morgen. Samen met de eerste zonnestralen zag ik de militairen ontwaken. Ik keek rondom mij, vooral naar de zone waar de militairen zich hadden gevestigd op de top van de berg. En ik besefte dat het krioelde van de soldaten. Ik keerde terug naar Che. Hij keek me in de ogen en vroeg wat ik van de situatie dacht. Ik vertelde dat ik er geen goed oog in had. Che legde zijn hand op mijn verwonde arm en zei: “Ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat we voor ons laatste gevecht staan“„.
 
Om 13u30 begon het gevecht in Quebrada del Yuro25. Willy (Simon Cuba Sarabia), een Boliviaanse mijnwerker, leidt de groep. Che volgt hem en is verschillende keren getroffen in z„n rechterbeen. Willy neemt Che op en draagt hem enkele meters verder van de vuurlinie. Het gevecht wordt heviger, Che’s baret valt van zijn hoofd. Willy keert terug naar het gevecht. Enkele seconden later is Che, in een straal van 10 meter omsingeld door Boliviaanse rangers. Che probeert te vuren maar zijn revolver zat geklemd en hij kon zijn wapen niet ophouden met één arm. Hij wordt weer geraakt in zijn rechterbeen, zijn tweede geweer valt uit zijn hand en zijn rechterarm is doorboord. Wanneer twee soldaten naderen roept Che: „Schiet niet, ik ben Che Guevara en ik ben levend meer waard voor jullie dan dood!„
Che Guevarra
De soldaten riepen: „Kapitein, we hebben er hier twee!„ De kapitein kwam kijken en vergeleek deze twee guerrillero’s met de schetsen die Bustos had gemaakt. Daarna werd Che met leren riemen vastgebonden. Che vroeg om medische verzorging maar kreeg die niet. Wel mocht hij een verband om zijn voet leggen zodat het bloedverlies ophield. Kapitein Prado vroeg Che of hij kon lopen waarop Che ja antwoordde en hij liep geleund op één van de soldaten naar het dorp. Er werd nog steeds geschoten in het ravijn. Het gevecht eindigde omstreeks 15u30. Het leger had het dorpsschooltje als hoofdkwartier ingericht. Een klaslokaal werd de voorlopige cel van Che. Hij merkte bitter op, dat er van een school een kazerne was gemaakt, en dat in landen zoals Cuba door de guerrillero’s scholen waren gemaakt van kazernes. Het kostte hem een woedende vuistslag van Prado.
 
’s Nachts kon Che uiteraard de slaap maar moeilijk vatten. De soldaten vierden hun historische vangst. Hun dronken gebral hield iedereen wakker. Willy zat in het lokaal ernaast en nog een andere gevangen genomen guerrillero, Juan Pablo Chang, werd iets verderop gevangen gehouden. Che was er van overtuigd dat hij een proces zou krijgen.
 
De volgende morgen, op 9 oktober 1967 kwam een helikopter toe met kolonel Zenteno Amaya en een CIA Agent Felix Ramos (wiens echte naam Felix Rodriguez luidde). Rodriguez gaat het schooltje binnen waar Che zich bevind, bewaakt door 7 soldaten. Hij zit neer op een bank met zijn rug tegen de muur en zijn handen samengebonden. Rodriguez kijkt Che aan en houdt zijn gezicht op enkele centimeters van Che’s en vraagt hem: „Weet jij wie ik ben ?„. Che spuwt in zijn gezicht en zegt: „Ik spreek niet met verraders.„ „s Morgens kwam een bevel via La Paz naar Vallegrande en de tekst was duidelijk: „Er mogen geen gevangenen zijn„. Guevara moest worden geëxecuteerd. Een proces zou deze ganse situatie in de wereldpers brengen en het kon mensen sympathie doen krijgen voor Che’s zaak en voor Cuba.
 
Rond 10 uur brengt Rodriguez Che op de hoogte van het bevel. Che lijkt het te begrijpen en zegt: „Het is beter zo, ik moest nooit levend gevangen genomen zijn…„ Voor Rodriguez naar buiten gaat geeft Che hem nog een boodschap voor Fidel en zijn kinderen mee. Wie Che moest executeren zou beslist zijn door strootjes te trekken. Mario Teran, trok aan het kortste eind en moest Che uit de weg ruimen.
 
Che wilde met een volle maag sterven en kreeg rond de middag nog een licht middagmaal. Als Teran omstreeks 13u het schooltje binnenkomt staat Che recht en zegt hij: „Ik weet waarvoor je gekomen bent en ik ben er klaar voor„. Teran zegt dat Che terug moet gaan neerzitten en loopt naar buiten. Ondertussen worden Willy en Juan doodgeschoten. Als Teran voor de tweede maal binnenkomt bij Che staat Che terug recht en weigert hij neer te gaan zitten. „Hiervoor wil ik rechtstaan„ verklaarde Che. Ooit had Che geschreven: „Nog liever rechtstaand te sterven dan op de knieën verder te leven.„ Teran werd boos en zenuwachtig wanneer Che weigert te gaan neerzitten. Che zegt hem: „Weet wat je doet, je gaat nu iemand vermoorden. Doe het dan. Schiet! Smeerlap.„ Met afgewende blik schiet Teran met zijn M 2 karabijn tot Che dood op de grond valt. De Boliviaanse generaal Ovando vertelt dat Che, net voor hij stierf, zei: „Ik ben Che Guevara en ik heb gefaald„.
 
Guevara’s lijk werd de dag daarop naar Vallegrande, naar het “San Juan de dios“hospitaal gebracht om het daar tentoon te stellen aan de pers. Vallegrande krioelde van journalisten, militairen en politieke leiders. Zijn door kogels doorzeefde lichaam werd de ganse dag en nacht tentoongesteld. ( … )
 
Bron: users.pandora.be

Che lives! | de man en de mythe | 09/10 toen | heiligen van de dag

Zeemonnik

In 1996 kreeg de letterkundige Frits van Oostrom de AKO-literatuurprijs voor zijn boek over de 13e eeuwse dichter Jakob van Maerlant, voor middelbare scholieren vooral bekend door zijn Der Naturen Bloeme dat op menig literatuurlijst Middelnederlands bovenaan staat. Op het web is de integrale tekst te lezen, naast een moderne vertaling en met verluchtigingen uit het originele handschrift.

Jacob van Merlant , die dit dichte,
omme te sendene tere ghifte,
wil datmen dit boec nome
in Vlaems: der Naturen Bloeme

Zoals in de meeste bestiaria uit de Middeleeuwen lopen werkelijkheid en fantasie heerlijk door elkaar heen en passeren er ook bij Van Maerlant flink wat fabeldieren de revue. En waar hij wetenschappelijk probeert te zijn, maakt hij (net als Aristoteles overigens) een taxonomische blunder door bijvoorbeeld de vleermuis bij de vogels in te delen. Maar de charme van Der Naturen Bloeme zit juist in het wereldbeeld dat we voor Linnaeus nog hadden, een wereldbeeld dat “bedreigd” werd door angstaanjagende sirenen, basilisken en zeemonniken.

zeemonnik
Monachos Maris (zeemonnik)
Monachos maris es in die zee Monachus maris is in de zee
.i. monc, dits wonder me. een monnik, en ook een wonder.
Hort wat wondre icker of lese, Hoor wat voor wonderlijks ik eroverlees,
in die Bartschsce zee vindmen dese. in de Britse zee zijn ze te vinden.
Boven es hi sonder waen Van boven is hij ongetwijfeld
vele na den mensce ghedaen: vrijwel als de mens gevormd:
.i. brede crune, des ghelovet, een brede kruin, echt waar,
.i. rinc van hare up sijn hovet, een ring van haar op zijn hoofd,
also als die monc pliet. net als bij de monnik.
d’Upperste leppe en hevet hi niet; Een bovenlip heeft hij niet;
tande ende nese es hem al een. tanden en neus gaan samen.
Beneden ne hevet hi ghene been, Van onder heeft hij geen benen,
dar es hi alse en visch ghemaket. daar is hij als een vis gemaakt.
Dit dier als hem.i. man ghenaket, Dit dier, als een mens hem nadert,
het dan springhet ende speelt, gaat dan springen en spelen,
ontier ende et dien raet gheteelt totdat het een middel vindt
dat hetten mach int water slepen. om hem in het water te slepen.
Ende alsettene also hevet ghegrepen En als het hem dan heeft gegrepen
etet den man, om dat minnet eet het de mens op, want het houdt
menschen vleesch vor al dat kinnet. het meest van mensenvlees.
 
Samenvatting
De monachus marinus is de zeemonnik. Zeemonniken komen voor in de zee rond Engeland. Ik heb gelezen dat ze het bovenlijf van een mens hebben en op hun hoofd een tonsuur dragen, zoals monniken. Ze missen een bovenlip en hun tanden en neus zijn met elkaar vergroeid. In plaats van benen hebben ze een vissestaart.
 
Als er een mens in zijn buurt komt, maakt de zeemonnik allerlei dolle sprongen, totdat hij zijn slachtoffer zo dicht genaderd is dat hij hem het water in kan sleuren. Daarna verslindt hij hem, omdat er niets is wat deze dieren liever eten dan mensenvlees.
 
Bron: xs4all.nl/~adcs/NatBl/Index.html

08/10 toen | heiligen van de dag

In the mist of times … [ 3 ]

Vandaag 433 jaar geleden:
de slag bij Lepanto, 7 oktober 1571

Ik kende de Slag bij Lepanto voornamelijk als een gegeven uit de biografie van Cervantes, de schrijver van Don Quijote. Deze zou tijdens deze zeeslag het vermogen over zijn linkerarm hebben verloren en daar zijn bijnaam ‘El Manco de Lepanto’ aan te ‘danken’ hebben. Maar voor de Europese geschiedenis heeft “Lepanto” vooral de betekenis van een Spaanse (katholieke) zege op het oprukkende (islamitische) Ottomaanse Rijk.

Het bevestigde de positie van Filips II als machtigste man van zijn tijd. Maar doordat de overwinning echter niet werd uitgebuit kon de Turkse vloot zich weldra herstellen en bleef de zege zonder directe gevolgen. Het zou nog twee eeuwen duren voordat de Ottomaanse dreiging voorbij zou zijn en pas in de negentiende eeuw begon de macht van de sultan op de Balkan begon af te brokkelen.

Slag bij Lepanto
de zeeslag bij Lepanto

Deze zeeslag vond plaats in 1571, in de buurt van Lepanto (Lepanto is de vroegere Italiaanse naam van de huidige Griekse stad Návpaktos) aan de nauwe ingang van de Golf van Corinthe. De Osmaanse vloot onder Ali Pasja vocht hierbij tegen de verenigde vloten van paus Pius V en die van Spanje, Venetië, Malta en Genua, onder het opperbevel van Don Juan van Oostenrijk.

De christenen overwonnen de grotere vloot van de Osmanen, maar de snelle overwinning werd door interne verdeeldheid niet echt uitgebuit. Weliswaar behaalde Filips II de benodigde adem om zich verder te concentreren op de Nederlandse Opstand, en net zo belangrijk was de verdrijving van de Osmanen uit dat gedeelte van de Middellandse Zee.

Slag bij Lepanto | 07/10 toen | heiligen van de dag