Voor de late dinsdagmiddag was het uitzonderlijk druk in het Lenbachhaus in München. Op 8 mei was het na een grondige renovatie en verbouwing heropend. We bezochten het voormalige atelier van de Malerfürst Franz von Lenbach en daarna de collectie negentiende eeuwse kunst met mooi werk van Carl Spitzweg, Johann Wilhelm Schirmer, Heinrich Crola en Carl Rottmann. Maar hier kwamen we nauwelijks bezoekers tegen. Deze hadden zich allemaal verzameld in de zalen met schilderkunst uit de vroege twintigste eeuw.

Het Lenbachhaus heeft een grote verzameling schilderijen van Wassily Kandinsky, Paul Klee, Franz Marc, Ernst Ludwig Kirchner, August Macke en andere expressionisten van Der Blaue Reiter. Waar de moderne abstracte schilderkunst begint, haak ik af. Ik zie geen spannende relatie meer met de zichtbare werkelijkheid om ons heen. De schilderkunst wordt voor mij een decoratief spel van krachtige kleuren en expressieve gebaren. Maar één ding is zeker: gezien de enorme belangstelling, waaronder ook hoogbejaarden, spreken de klassieke modernen blijkbaar meer aan dan de kunst van de negentiende eeuw. Waarschijnlijk met uitzondering van Vincent van Gogh en de impressionisten.

lenbachhaus.de

Ik vind het leuk om een period piece te screenen op historische juistheid en geniet er daarna van als het klopt. De Duitse televisieserie Heimat is net als Mad Men en The Hour gemaakt met veel zorg voor de details. Wanneer ik een van deze series weer eens op DVD bekijk, dan zet ik het beeld regelmatig stil als er een krant voorbij komt. Of een postzegel.

Niet alleen God zit in de details. De meeste herinneringen ook.

Heimat 2 deel 3 Eifersucht und Stolz | Post uit Duitsland [ 2 ]

In het Duecento kwam in de Toscaanse steden een nieuwe bevolkingsgroep aan de macht, de burgerij. Deze bestond uit kooplieden, bankiers, handwerkslieden uit vooraanstaande gilden en juristen. In tegenstelling tot de arme boerenbevolking in de ommelanden was de burgerij machtig genoeg om onder de feodale heerschappij uit te komen en uiteindelijk zélf aan de macht te komen.

Pisa, Lucca, Florence en Siena ontwikkelden zich tot stadstaten die elkaar fel bevochten. Niet alleen in de handel maar ook in prestige. Zo probeerden de rivalen Florence en Siena elkaar te overtroeven met de hoogste en zwaarste klokkentoren (campanile). Deze “torennijd”, die zich uitbreidde naar andere Toscaanse steden, noemt men soms campanilismo . Een massieve en hoge campanile kon de grootste en zwaarste klokken dragen zodat de stad “haar stem” kon verheffen boven alles en iedereen uit.

De foto’s werden gemaakt op 22, 23 en 25 juni 2013

Overigens is het campanilismo uit het Trecento in brede zin een verschijnsel van alle tijden, van Babel tot aan de Burj Khalifa . In de 21e eeuw wordt de strijd om de hoogste toren vooral uitgevochten in China en op het Arabisch schiereiland.

Trecento [ nl.wikipedia.org ]