ten oorlog

gisteren gezien op Een: Ten Oorlog

Ten OorlogIn de Belgische serie Ten oorlog trekken de drie televisiemakers Arnout Hauben, Jonas Van Thielen en Mikhael Cops in negen afleveringen langs de Europese frontlijn van de Eerste Wereldoorlog. Ze vertrekken aan het strand van Nieuwpoort en volgen de frontlijn door Frankrijk, Zwitserland, Italië, Slovenië, Albanië, Macedonië en Griekenland om uiteindelijk aan te komen in Gallipoli (Turkije). Gisteren volgden zij het spoor door de Dolomieten waar het front soms boven tweeduizend meter hoogte lag.

In het voormalige Zuid-Tirol dat sinds 1919 bij Italiëhoort, ontmoeten zij een groep mannen in uniformen uit de Eerste Wereldoorlog. Op de vraag of de heren deel uit maken van een re-enactment gezelschap, antwoordt de commandant: “Tirol bleibt Deutsch bis zum letzten Tag.” Het blijken Oostenrijkse nationalisten die zich voor een weekend met elkaar terugtrekken in een blokhut hoog in de bergen en honderd jaar terug in de tijd. Alles is precies zoals het honderd jaar geleden was. Volgens de commandant spelen ze geen komedie. Hij ziet de verkleedpartij niet als carnaval, maar als eerbetoon aan de gevallenen in de oorlog van 1915-1918 in Zuid-Tirol.

Ten Oorlog
de Oostenrijkse nationalisten brengen een toast uit in de blokhut in de Dolomieten

De groep vertegenwoordigt alle nationaliteiten uit het voormalige Oostenrijkse keizerrijk. Er is iemand uit Bosnië-Herzegovina, uit Slovenië, Hongarije, Roemenië, Polen, Tsjechië en uiteraard uit Italië. Allen voelen zij zich in de eerste plaats inwoner van het Habsburgse Rijk, dat ze in miniatuur gereconstrueerd hebben. Wanneer ze een toast uitbrengen op keizer Franz Jozef, spreken ze lachend een vervloeking uit: “Moge God het trouweloze Italiëstraffen.” Voor veel Zuid-Tirolers, die als Italiaan geboren zijn, blijkt het oude vijandsbeeld springlevend en is de oorlog nooit voorbij gegaan.

Ten oorlog vertelt ook verhalen van de soldaten, verpleegsters, priesters en fotografen die honderd jaar geleden aan het front van de Eerste Wereldoorlog vochten en werkten. In elke aflevering slaan Arnout en Jonas herdenkingspaaltjes in de grond voor die bijzondere mensen. Acteur en klankman Jonas brengt hen daarbij via unieke dagboekfragmenten, krantenartikels en ontroerende oorlogsbrieven weer tot leven. Op die manier creëert Ten oorlog één groot langgerekt monument langs de Europese – veelal onzichtbare – frontlijn.
 
Bron: een.be

Der Gebirgskrieg in den Dolomiten [ gebirge.twschwarzer.de ]

landschap en herinnering [ 2 ]

de ruïne in de schilderkunst: Thomas Cole (1801-1849)
The Course of the Empire (1833-1836)

“Les ruines sont ambivalentes. La ruine c’est la victime du temps destructeur. La ruine c’est aussi la résistance au temps. Les ruines sont médiatrices entre perception du temps et perception de l’espace.” Zo begint Mapero zijn beschouwing over de ruïne in de schilderkunst vanaf de Renaissance.

De ruïne heeft eigenlijk dezelfde ambivalentie als de schedel. Beiden herinneren ze ons blijvend aan onze eindigheid. In de achttiende eeuw en vooral in de Romantiek was de ruïne voor de landschapsschilderkunst wat de schedel voor het stilleven was. Een stilleven met een doodshoofd wordt vaak een vanitas genoemd. Maar bij mijn weten bestaat er binnen de landschapsschilderkunst geen subcategorie die we vanitas kunnen noemen.

Quod sumus hoc ertis,
fuimus quandoque quod estis

Romeins grafschrift

“Wat wij zijn, zult u ook zijn
en wij waren ooit wat u nu bent.”

RuysdaelMaar als deze categorie bestond, zouden we daartoe ontelbare landschappen kunnen rekenen. Met name in de periode tussen De Joodse Begraafplaats (ca. 1657) van Jacob van Ruysdael en de Abtei im Eichwald (ca. 1810) van David Caspar Friedrich. Maar ook na Friedrich gaat het nog een tijdje door met de vanitas in de landschapsschilderkunst. Een van de duidelijkste voorbeelden is een cyclus van vijf schilderijen die de Amerikaanse schilder Thomas Cole tussen 1833 en 1836 schilderde onder de naam The Course of the Empire. Cole voegt aan de drie gebruikelijke stadia binnen de levenscylus (“opkomst, blinken en weer verzinken”) nog twee stadia toe en presenteert vijf fasen van een cultuur. The Course of the Empire herinnert als een echte vanitas aan onze ijdelheid en ons onherroepelijke einde. De schedel en de ruïne zijn daar paradoxaal de onvergankelijke tekenen van.

Thomas Cole
Thomas Cole 1833-1836
The Course of the Empire wil de Amerikaan eraan herinneren dat zijn trotse beschaving, net als het Romeinse Rijk, ooit ten onder zal gaan …

landschap en herinneringLandschap en herinnering is een ongekend boek waarin historicus Simon Schama de lezer meeneemt op een ontdekkingsreis door de menselijke geest. Tijdens deze reis, die door de tijd en door de landschappen in natuur en kunst gaat, krijgen mythen en sprookjes een nieuwe opwindende betekenis. Ook wordt duidelijk hoe de mens diepgaand beïnvloed wordt door de omgeving waarin hij verkeert. Met een liefdevol oog voor detail en in een superieure stijl legt hij de vele lagen herinneringen en associaties bloot die eeuwenlang van generatie op generatie zijn doorgegeven. Zoals wij het landschap van de aarde hebben gevormd, heeft de aarde zelf onze cultuur en verbeelding gevormd. Het landschap zal nooit meer hetzelfde zijn na lezing van dit boek.

Bron: vanstockum.nl

The Course of the Empire

Pascha A.D. 2013

vandaag viert de Orthodoxe Kerk de Opstanding van Christus
In het centrum van het liturgische leven en in het centrum van de meetbare tijd, staat het Feest van de opstanding van Christus. Wat is opstanding? Verrijzenis is de verschijning in deze wereld, die volledig gedomineerd wordt door de tijd en dus door de dood, van een leven dat geen einde zal hebben. Degene die is opgewekt uit de doden, zal nooit meer sterven. In deze wereld en niet ergens anders, dus niet in een wereld die ons vreemd is, maar in onze wereld, verscheen er op een ochtend Iemand Die voorbij de dood is en toch ook helemaal in onze tijd staat. De betekenis van de opstanding van Christus, deze grote vreugde, is het centrale thema van het christendom en dit mysterie is in zijn zuiverheid bewaard door de Orthodoxe Kerk. Daarom is er veel waarheid gelegen in de stelling dat de Opstanding van Christus het centrale thema is van de Orthodoxie en het middelpunt van haar ervaring.
 
Bron: schmemann.org
Pascha
Wat is opstanding?
Verrijzenis is de verschijning in deze wereld, die volledig gedomineerd wordt door de tijd en dus door de dood, van een leven dat geen einde zal hebben.

Vader Alexander Schmemann

Holy Pascha [ goarch.org ]