de laatste mannen op de maan

vandaag precies veertig jaar geleden: de lancering van de Apollo 17
de laatste bemande vlucht naar de maan

Apollo 17Begin jaren zeventig verzamelde ik als achtjarige naast plaatjes van voetballers ook plaatjes van astronauten. Dat waren mannen met een brede glimlach en glimmend van trots in een onberispelijk ruimtepak, met de helm onder de arm of op de knie. Er stond meestal een vignet bij van hun missie: de maan en dan iets symbolisch, bijvoorbeeld een Amerikaanse visarend (11 en 16), de Griekse god Apollo (17) of een vliegende klipper (12).

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat de laatste Apollo missie van start ging met de lancering van de Apollo 17 raket. Apollo 18 en 19 werden wegbezuinigd en na 15 december 1972 keerde er nooit meer een mens terug op de maan. Plaatjes met astronauten kwamen er in 1973 dan ook niet meer en ik maakte enigszins met tegenzin de overstap naar plaatjes van Titatovenaar.

Apollo 17
envelop met handtekeningen van de bemanningsleden van Apollo 17:
Cernan, Evans en Schmitt
Apollo 17 was de laatste missie van het Project Apollo waarbij op 11 december 1972 op de maan werd geland. Sindsdien zijn er geen bemande missies meer uitgevoerd naar de maan. De landingsplaats was bij de maankrater “Littrow” in het Taurusgebergte. De bemanning bestond uit Eugene Cernan (commandant), Harrison Schmitt (piloot maanlander) en Ronald Evans (piloot commandomodule). De maanlander werd na terugkeer van Cernan en Schmitt naar de capsule voorafgaand aan de terugreis afgestoten en sloeg op 15 december 1972 op het maanoppervlak stuk.
 
Bron: nl.wikipedia.org
Apollo 17
Apollo 17 postzegel uit Liberia, 1972
De astronauten Schmitt en Cernan hebben in 4 uur en 26 minuten 35,9 kilometer afgelegd met de maanwagen. Er werd een recordhoeveelheid maansteen mee teruggenomen, in totaal 108,86 kg.

Ap0llo 17 [ W&V ]

achter het nieuws [ 2 ]

gisterenavond weer gekeken naar The Hour

Twee weken geleden schreef ik al iets over de BBC-serie The Hour. Het tweede seizoen is nu aan de beurt en gisterenavond werd op BBC 2 de vierde episode uitgezonden. Scenarioschrijfster Abi Morgan heeft weer veel uit de kast getrokken voor de nieuwe reeks die zich afspeelt in 1957. Teveel denk ik nu zelf. Net als in het eerste seizoen zit er weer veel snelle dialoog in, vaak scherp en humoristisch. Morgan heeft zich duidelijk laten inspireren door screwball comedies en film noirs uit de jaren veertig. Prachtig allemaal, ook al moet ik regelmatig dialogen terugspoelen. Dat is overigens geen gebrek, want een goed script vraagt om herhaling: er zijn telkens weer nieuwe dingen in te ontdekken.

The Hour
Hector Madden (rechts) en Freddie Lion (links) in The Hour ( © BBC )

Maar vorige week begon ik mij te storen aan de verhaallijn tussen Randall en Lix. Voor mij voegt het verleden van die twee personages weinig toe. Ook wordt het verleden van Hector opgerakeld. Door de persoonlijke geschiedenissen worden de karakters uitgediept. Maar subplots worden hinderlijk als ze puzzelstukjes vormen die precies blijken te passen in de grote puzzel van de hoofdplot. Daardoor wordt alles te geconstrueerd. The Hour telt maar zes afleveringen per seizoen en dat is te weinig voor zo’n vol scenario. Het tempo is daardoor erg hoog en er zijn teveel scenewisselingen. Eigenlijk heeft The Hour net als Mad Men dertien afleveringen nodig en een wat rustiger tempo.

bbc.co.uk