In de vijfde uitzending van Sarah’s barbaren reist Sarah Meuleman naar Toulouse waar ze de Franse kunstenares Ciou bezoekt. Haar atelier is een klein museum. Overal staan kasten vol poppetjes en de wanden hangen vol kleine schilderijtjes. Ciou is een erfgename van de underground comix uit de jaren zestig. Ze combineert de wereld van Bambi met het duistere en staat daar bepaald niet alleen in. Er zijn op dit moment ontelbare cult artists die underground, manga, graffiti, tatoeages, en het demonische met elkaar combineren. Wereldberoemd zijn inmiddels Gary Baseman en Mark Ryden.
Sarah Meuleman bezoekt ook de kunstenaar Malojo (het boze oog) en stelt hem terecht de vraag waarom zijn werk toch zo’n duistere kant heeft. Volgens Malojo is deze vraag moeilijk te beantwoorden, maar het heeft te maken met zijn gevoelige natuur. Dat heeft hij met Ciou gemeen. In hun grote gevoeligheid ervaren ze de wereld als duister, maar ze zijn het zelf niet. Als dit waar zou zijn, vraag ik mij af waarom je je dan zo vet met de demonische wereld moet inlaten. Malojo‘s onderarmen zitten vol tatoeages met morbide poppetjes. Waar je mee omgaat, daar raak je mee besmet, zou ik denken. Hoe lief en onschuldig de stripfiguurtjes van Ciou en Malojo oorspronkelijk zijn, ze ontkomen geen van allen aan het wrede universum waartoe ze veroordeeld zijn. Met alle respect voor het ambachtelijke tekenwerk van Ciou en Malojo, dit is beslist geen monnikenwerk. En ik droom er´s nachts van.
Met het vierde seizoen van Mad Men waren we in de mid sixties beland en voelden we dat er iets veranderd was. In het vijfde seizoen, dat zich afspeelt in 1966, hebben de trends zich doorgezet: de ruimtes zijn lichter geworden, de kleuren feller en de damesmode uitdagender. We kijken naar de seksuele en psychedelische revolutie alsof we getuige zijn van de lancering van een Apollo-raket. Ook heel erg sixties overigens.
