op de boekenlijst: Het mysterie van Wenen (2012)
De creatieve zelfvernietiging van een vermolmd keizerrijk.
De creatieve zelfvernietiging van een vermolmd keizerrijk.
Rond 1900 leek Wenen nog slechts de residentie te zijn van een vermolmd keizerrijk dat zijn toekomst zocht in het verleden. Maar juist in die tijd groeide de stad uit tot het kosmopolitisch centrum van de Europese cultuur, waarin een nieuwe elite van vooral Midden-Europese joden haar eigen ideaal van de verlichting nastreefde. Tegen de achtergrond van die wonderlijke paradox deed er zich in het eerste decennium van de twintigste eeuw een ware explosie van creativiteit voor, in de kunst, de filosofie en de wetenschap. Sinds het Athene van de Griekse oudheid was dat in de westerse wereld niet meer vertoond. Het geheim daarvan kan alleen worden ontraadseld door die ongekende scheppingsdrang op zoveel terreinen tegelijk in hun onderlinge samenhang te doorgronden. Ook Gustav Klimt speelde een centrale rol in het Weense fin de siècle. Het mysterie van Wenen werpt nieuw licht op deze tijd: op de muziek van Mahler en Schönberg, de filosofie van Wittgenstein, de schilderkunst van Klimt en de psychologie van Freud –één van de opwindendste perioden van de westerse geschiedenis. En voor het beter kunnen begrijpen van de geschiedenis van toen en nu is dit dan ook een belangrijk boek.Bron: couturekrant.nl
Tegenvallende film over Gustav Klimt van Raoul Ruiz. Over een rommelige verhaallijn die meer lijkt op een delirium van David Lynch zwalkt het script door de herinneringen van Klimt op zijn sterfbed wiens brein langzaam door de syfilis wordt weggevreten. De conclusie die je aan het einde van de film meeneemt, is dat Klimt lekker heeft willen en kunnen leven maar niet lekker is doodgegaan. Historische gebeurtenissen komen wel fraai in beeld, zoals bijvoorbeeld de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900 waar Klimt een gouden medaille wint. Hij ontmoet daar de filmpionier Georges Méliès, die een filmpje van hem maakt. Een beter filmpje dan Klimt van Raoul Ruiz, dat wel.
Net na de Duitse eenwording en in het jaar van het uiteenvallen van de Sovjet Unie verscheen Rama Dama van Joseph Vilsmaier. De film volgt een tragische liefdesgeschiedenis in het München van 1945. De stad is gebombardeerd en de overlevenden proberen er het beste van te maken. Iedereen blijft het liefst in zijn eigen huis wonen, voor zover dat is toegestaan, soms met een groot gapend gat in een van de buitenmuren. In heel München wordt puin geruimd. Dag en nacht rijden treintjes over geïmproviseerde spoorrails door de straten die wagonladingen puin afvoeren. Overal klinkt het getik van vrouwen die het cement van de bakstenen hakken. De meeste mannen ontbreken omdat ze gesneuveld zijn of dat ze nog terug moeten keren uit krijgsgevangenschap. Joseph Vilsmaier schets een mooi portret van de zogenaamde Trümmerfauen. Geboren in januari 1939 was hij Vilsmaier in 1945 zes jaar oud en als kleine jongen moet ook hij eindeloos gespeeld hebben in de puinhopen van het naoorlogse München. Rama Dama is een ode aan de wederopbouwtijd in Duitsland, uitgebracht op het moment dat het herenigde Duitsland van 1990 gestalte begon te krijgen.
