gisteren gezien op BBC2: The Young Victoria (2009)
The Young Victoria is een historisch kostuumdrama met adembenemend mooie fotografie. Het kostuumontwerp is van Sandy Powell die voor haar kostuums de BAFTA voor het beste kostuumontwerp won. Powell is geen onbekende in de filmwereld. Ze won eerder een oscar voor het beste kostuumontwerp in Shakespeare in Love (1998) en ze werkte al eens samen met Martin Scorcese, een van de producenten van The Young Victoria. De film kostte 35 miljoen dollar, ongeveer evenveel als The Age of Innocence in 1993 kostte. Ook hier werd het enorme budget voor een groot deel besteed aan de kostuums en terecht werd de kostuumontwerper (Gabriella Pescucci) beloond met een oscar voor het beste kostuumontwerp. The Young Victoria werkt als een tijdmachine waarmee je terugreist naar de jaren dertig van de negentiende eeuw. Alles lijkt tot in de details te kloppen: de mode, de attributen, de decors, de etiquette. Toch zijn er door oplettende kijkers een aantal anachronismen gevonden.
Ook de gelauwerde kostuumontwerper heeft een steek laten vallen: In bepaalde close ups kun je aan de achterkant van sommige jurken, ook bij een jurk van Victoria, de naad van een rits zien. Maar de rits werd in 1851 in de Verenigde Staten uitgevonden en bestond dus nog niet in de jaren dertig. Er zijn nog meer historische onjuistheden. Maar soms zijn die fouten bewust gemaakt. Victoria en haar moeder spraken in werkelijkheid bijvoorbeeld Duits onder elkaar en geen Engels. Maar dan waren er telkens ondertitels nodig geweest.
Emily Blunt als de jonge koningin Victoria
In 1837, het jaar dat Victoria koning wordt, is de Jane Austen-tijd voorbij. Het classicisme heeft plaats gemaakt voor de Biedermeier.
Victoria (1819-1901) was het enige kind van Eduard August, hertog van Kent (de vierde zoon van koning George III) en prinses Victoria van Saksen-Coburg-Saalfeld (een zuster van de Belgische koning Leopold I). Via haar moeder had ze een halfbroer en een halfzus: Karel (1804-1856) en Feodora (1807-1872). Haar eerste naam Alexandrina kreeg ze van tsaar Alexander I van Rusland. De Russische tsaar was namelijk een peetoom van Victoria. Andere peetooms en -tantes waren: de Prince Regent, prinses Charlotte van het Verenigd Koninkrijk, een zus van haar vader, en haar grootmoeder aan moederskant Augusta van Reuss-Ebersdorf en Lobenstein, de hertogin van Saksen-Coburg-Saalfeld. Haar jeugd was vrij roerig, en de relatie tussen Victoria en haar moeder, de hertogin van Kent, was niet altijd gelukkig.
een portret van de jonge koningin Victoria
Willem IV, koning van het Verenigd Koninkrijk en Hannover stierf op 20 juni 1837 op 72-jarige leeftijd. Omdat hij en zijn oudere broers geen wettige mannelijke en vrouwelijke nakomelingen hadden gekregen werd
Victoria de nieuwe koningin. In de ochtend van 21 juni, rond 6.00 uur werd zij wakker gemaakt door haar moeder. Zij vertelde
Victoria dat
William Howley, de aartsbisschop van
Canterbury en
Lord Conyngham naar haar toe waren gekomen om haar te spreken.
Lord Conyngham vertelde
Victoria dat haar oom,
Willem IV, was overleden rond 2.00 uur in de morgen en dat zij de nieuwe koningin was. Haar kroning vond plaats op 28 juni 1838 in de
Westminster Abbey. Koningin
Victoria was de eerste monarch die
Buckingham Palace te Londen permanent bewoonde.
Bron:
nl.wikipedia.org
Victoria en Albert
The Young Victoria [ imdb.com ] | The Young Victoria [ rottentomatoes.com ]
Vanaf het balkon van Pierre”s appartement heb je een mooi panoramauitzicht over Parijs, compleet met Eiffeltoren en de druppelende pianoklanken van Eric Satie. Vooral bij een druilerig Parijs komen die goed tot hun recht. Beneden op straat wordt de blik aangetrokken door de groentenmarkt waar de Parijzenaars een gezicht krijgen. Pierre is doodziek, hij heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven. Om de tijd die hij nog heeft te vullen, observeert hij de mensen beneden hem op straat. Wie zijn zij? Wat doen zij? Net als Amélie Poulain fantaseert hij over hun levens: het mooie meisje aan de overkant, de groenteboer op straat, de stagiair bij de bakker. Van Pierre‘s fantasieën over de levens van voorbijgangers springt Cédric Klapisch in zijn scenario naar hun werkelijke levens, die als draden door de stad lopen. De lichtjes van de metro die voorbij vliegt, de draden van de spoorwegen en het verkeer op straat zijn daar de metaforen van. Parijs, dat zijn miljoenen zielen die elkaar niet eens kennen maar toch op een of andere manier met elkaar verbonden zijn. Cédric Klapisch‘ film is een ode aan Parijs en een ode aan het leven. Je zou er het Parijse antwoord op Woody Allen’s “Manhattan“ of Robert Altman’s “Short Cuts“ in kunnen zien.
