Bron: Ludwig Feuerbach, voorwoord bij de tweede druk van Das Wesen des Christentums
de kopie boven het origineel,
de voorstelling boven de werkelijkheid,
de schijn boven het wezen
Ludwig Feuerbach, 1843
La Société du Spectacle (1967)
Dit boek moet gelezen worden in de wetenschap dat het welbewust geschreven is met de bedoeling de spectaculaire maatschappij schade te berokkenen. Het heeft nooit iets verkondigd wat buitensporig is“. Zo besluit Guy Debord (1931-1994) zijn voorwoord uit 1992 bij de derde Franse editie van De spektakelmaatschappij. Dit boek verscheen voor het eerst in 1967 als theoretisch geschrift van de Situationistische Internationale, aan de vooravond van de troebelen van mei 1968, waarin deze organisatie na tien jaar van niet aflatende agitatie en compromisloze kritiek een verregaande invloed had. Sindsdien is het boek, dat met recht en reden ‘Het Kapitaal van de twintigste eeuw’ is genoemd, vele malen herdrukt en in meer dan twaalf talen vertaald; in 1973 werd het door de auteur zelf verfilmd.
De zwaarbesnorde meester van het Franse chanson overleed op 29 oktober 1981, een week na zijn zestigste verjaardag. Ik besloot hem te gedenken met het draaien van zijn muziek. Terugblikkend was het ook het vieren van mijn prille adolescentie. Terwijl ik nog met één been stevig in de muziek stond waar een gemiddelde achttienjarige in 1981 naar luisterde, The Police, Supertramp, Ultravox en David Bowie, had ik mijn andere been in een nieuwe wereld geplaatst. Tegelijkertijd was dat ook een heel oude wereld, de wereld van de troubadour. Brassens is beslist geen vocale hoogvlieger, eerder declameert hij gedichten terwijl hij zichzelf begeleidt op gitaar. 
The Southwestern locales of the two films are another similarity, particularly the isolated, deserted motel settings. Dingy motels were, of course, common settings in the film noirs that were the main inspiration for the films’ look. But the motels create an especially powerful atmosphere of dread and alienation in these two films, perhaps because they seem to exist in a dreamscape, disconnected from the rest of the “normal” world. The use of the sordid motel as an instrument of psychological torture and an emblem of decay in Touch of Evil may have inspired Robert Bloch, who wrote the novel that Psycho is based on, to use a motel to capture an American environment suitable as a breeding ground for psychosis and random violence. His novel, based on the notorious 1957 case of Ed Gein, a reclusive Wisconsin farmer and mass murderer, was published in 1959, a year after Touch of Evil was released.
