Filmliefhebbers en lettergekken zullen veel plezier beleven aan deze website waar je de ontwikkeling van de filmtitel kunt volgen vanaf 1903. In den beginne waren titelschermen zwarte bordjes met een kadertje en een gecentreerde test. Vanaf de jaren ’30 werden titelschermen wat lettertype en compositie betreft gevarieerder en in de jaren ’50 werden filmtitels ook in de film geïntegreerd.

Wat mij betreft was de gouden tijd van de openingstitel eind jaren ’50 en begin jaren ’60 toen deze mede door het baanbrekende werk van Saul Bass tussen 1954 en 1966 een kunstvorm werd.

shillpages.com

Op een van de DVD’s van de derde reeks Mad Men staat een bonus over en met illustrator Dyna Moe. De 32-jarige Amerikaanse is gestyled als Enid uit Ghost World en lijkt zelf ook een tikkeltje weirdo. Haar illustraties in zogenaamde mid century modern stijl passen goed bij Mad Men dat zich afspeelt in de vroege jaren zestig. Nu de serie in het derde seizoen in 1963 is beland, is mid century modern eigenlijk al over zijn houdbaarheidsdatum heen.

Salvatore ‘Sal’ Romano de senior illustrator bij Sterling-Cooper kan het weten. In 1963 heeft de fotografie de geïllustreerde advertentie al zover verdrongen dat veel illustratoren die voor reclamebureau’s werken in die jaren op straat belanden. Of ze krijgen zoals Sal een andere functie en gaan storyboards tekenen voor tv-commercials. Dyna Moe is anno 2010 een van de weinigen illustratoren die van mid century modern kan leven. Haar werk bestaat voor 90% uit opdrachten voor AMC de producent van Mad Men.

Dyna Moe laat zich o.a. inspireren door mid century modern die te vinden is op de flickr pools Mid-Century Illustrated en Retro Kid.

nobodyssweetheart.com | madmen yourself

Galerie Gijsbrecht Bol nodigt u met groot genoegen uit voor een rondetafel-discussie op 19 juni as. vanaf 14.00u. naar aanleiding van de publicatie van het boek Niet alles is kunst van D. Kraaijpoel, L. Meijer en L. Allan bij uitgeverij Aspekt. Het boek, dat voor het eerst in maart 2010 in de schappen lag en nu al in herdruk is genomen, pleit in drie essays voor de herwaardering van de mimesis-theorie, ook wel de representatietheorie genoemd. Deze theorie is vandaag de dag ondergesneeuwd door andere kunsttheorieën en wordt binnen de kunstwereld als criterium om kunst te waarderen vaak niet meer als waardevol gezien. De focus ligt met name op het kunsttheoretisch discours en kunst die daar in past. Kunst die het discours als het ware illustreert. Ze wordt door een elite van onder meer kunsthistorici, -critici, conservatoren en galeriehouders uitgekozen, terwijl het voor buitenstaanders met een beperkte of gebrekkige kennis van kunsttheorieën niet of nauwelijks begrijpelijk is.

galeriegijsbrechtbol.com | meer over dit boek op deze blog