Afgelopen weekend ben ik begonnen aan de derde reeks van Mad Men. De setting decorator en art director staan weer garant voor een perfecte reconstructie van het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig. Zaterdagavond was dat overigens goed te checken want op televisie was The Birds van Hitchcock weer eens te zien, een film die zich net als Mad Men in 1963 afspeelt. Maar dan wéll in het échte 1963. De tweede aflevering van het derde seizoen love among the ruins begint met een fragment uit de musicalfilm Bye Bye Birdie uit 1963 met een even meisjesachtige als onweerstaanbare Ann-Margret dartelend voor het helblauwe chroma key scherm. De reclamejongens op Madison Avenue zouden het zo kunnen gebruiken voor een commerical.

Waarom nog illusies projecteren op het chroma key blue als je ins blaue hinein kunt verdwijnen met jouw object van verlangen? Met zo’n eenvoudig en krachtig beeld kun je bijna elk product verkopen. Yves Klein (1928 – 1962) kreeg het zelfs voor elkaar om van het blauw zélf het object van verlangen te maken en dát te verkopen. Hij noemde dit product het International Klein Blue (IKB).

meer Mad Men [ W & V ]

Als WK-alternatief voor de zondagavond brengt de EO de komende zes weken de serie God in de lage landen over de geschiedenis van het Christendom in ons land. Vanavond de eerste aflevering: God komt aan wal. Daarin gaat het over Willibrord, Bonifatius en de minder bekende Liudger.

God in de lage landen
De Nederlandse maatschappij heeft christelijke wortels. Hoe zien die wortels eruit? En wat is de invloed van het christendom op de hedendaagse maatschappij en cultuur? In God in de Lage Landen reist verteller Ernst Daniël Smid door de geschiedenis en het heden. Hij speurt na hoe het christendom in ons land kwam, wat belangrijke bewegingen zijn en hoe het tot in het heden doorwerkt. Hij bezoekt daarvoor kloosters, vertelt over bijzondere historische figuren en spreekt met hedendaagse christenen. God in de Lage Landen, een nieuwe EO-documentaireserie over hoe het christendom Nederland vormt.

overzicht van de zes afleveringen in deze serie [ eo.nl ]

Vorig weekend stond tijdens de stripdagen in Haarlem de Oost-Europese strip in de schijnwerpers. (Retro)grafisch vormgever Joost Veerkamp verzorgde de huisstijl. Voor grafisch ontwerpers kan het voormalige oostblok een bron van inspiratie zijn. Daarbij gaat er meestal een flinke scheut constructivisme in de compositie terwijl quasi-cyrillisch schrift de taal van de Sovjet-Unie spreekt.

De lifestyle van de voormalige Sovjet-Unie roept ostalgie op. Toen ik vijf jaar geleden in Rusland was, werden op verschillende plaatsen T-shirts met hamer en sikkel te koop aangeboden als cool souvenir voor westerse toeristen. Een jaar eerder in Bulgarije kon je op de markt in Sofia overal nazispul uit de oorlog kopen. Verwerpelijk misschien, maar is die sovjet retro in Rusland eigenlijk niet even verwerpelijk? Voor Russen en Bulgaren is het allemaal handel. Dat we in Nederland heel tegen het nationaal socialisme aankijken dan tegen het communisme is natuurlijk niet verwonderlijk. Ons land is vijf jaar bezet geweest door de nazi’s en daardoor is het nationaal socialisme voor ons hét verderfelijke systeem geworden. Na de oorlog kon er zelfs openlijk met het stalinisme geflirt worden. Hoe anders ligt dat in een land als Polen, dat tussen 1939 en 1989 tien keer zo lang bezet geweest is als Nederland. Voornamelijk door de Sovjet-Unie. En in Rusland heeft het stalinisme zelfs nog meer slachtoffers geëist dan het nationaal socialisme. Hier in Nederland ligt het dus anders. Daarom kun je hier gewoon een ludiek ontwerp maken op basis van sovjet retro, terwijl nazi retro gewoon taboe is.

stripdagenhaarlem.nl